กฎสามข้อของท่านประธาน

เสียงกระแทกแฟ้มหนังราคาแพงลงบนโต๊ะทำงานกระจกใส ดังสะท้อนก้องห้องทำงานกว้างขวางที่เงียบงันจนได้ยินเสียงลมหายใจ ปกรณ์ หรือ 'ปั้น' ไม่แม้แต่จะสะดุ้ง เขายังคงยืนหลังตรง เชิดหน้าขึ้นเล็กน้อย นัยน์ตากลมโตคมกริบมองสบกับร่างสูงใหญ่ของประธานหนุ่มที่ยืนค้ำโต๊ะอยู่ด้วยความหงุดหงิดระคนคุกกรุ่น "ถอยออกมาจากตรงนั้น มีน... อย่าแม้แต่จะแตะต้องตัวเด็กดื้อคนนี้!" ประโยคคำสั่งเด็ดขาดเมื่อครู่ยังคงดังก้องอยู่ในโสตประสาท ภาคินในยามนี้ไม่ได้ต่างอะไรจากเสือหนุ่มที่กำลังแยกเขี้ยวปกป้องอาณาเขต ทว่าสิ่งที่ทำให้ปั้นรู้สึกหยิกเล็บเข้ากับฝ่ามือตัวเองจนเจ็บแปลบ ไม่ใช่ความดุดันนั้น... แต่เป็นแววตาหึงหวงที่เจ้าตัวพยายามซ่อนไว้ภายใต้หน้ากากเย็นชาต่างหาก "เด็กดื้อเหรอครับท่านประธาน?" ปั้นทวนคำ เสียงหวานเจือความเย้ยหยันเล็กน้อย "ผมอายุยี่สิบห้าแล้วครับ ไม่ใช่เด็กอนุบาลที่จะต้องมาคอยฟังคำสั่งห้ามแตะต้องใครตามอำเภอใจ" "ปากเก่งนักนะ ปกรณ์" ภาคินแค่นหัวเราะในลำคอ ดวงตาคมกริบกวาดมองสำรวจร่างโปร่งที่ยืนท้าทายตนอย่างไม่เกรงกลัว มีนเดินเลี่ยงออกไปจากห้องตามคำสั่งแกมไล่ด้วยสีหน้าไม่สบอารมณ์นัก ทิ้งให้บรรยากาศภายในห้องเหลือเพียงความกดดันระดับสิบที่แผ่พุ่งออกมาจากตัวท่านประธานหนุ่ม ร่างสูงทิ้งตัวลงนั่งบนเก้าอี้หนังสีดำสนิท 
ปลายนิ้วเรียวยาวเคาะโต๊ะเป็นจังหวะช้าๆ ทว่าทรงพลัง ก่อนจะเลื่อนแฟ้มเอกสารสีดำสนิทที่มีตราประทับลับเฉพาะมาตรงหน้าปั้น "ถ้าคิดว่าตัวเองโตพอจะรับผิดชอบการกระทำ ก็เปิดดูสัญญานี่ซะ" ปั้นขมวดคิ้วมุ่น ก้าวเข้าไปใกล้โต๊ะทำงานตัวใหญ่แล้วพลิกเปิดหน้าแรกของเอกสารด้วยความระแวดระวัง ดวงตากลมกริบกวาดอ่านตัวอักษรแต่ละบรรทัดอย่างรวดเร็ว ก่อนที่ลมหายใจจะสะดุดกึกเมื่ออ่านมาถึงหน้าข้อตกลงสำคัญ *สัญญาจ้างพิเศษ ฉบับที่ 1/2567* *ข้อกำหนดและเงื่อนไขการปฏิบัติหน้าที่เลขาธิการส่วนตัว* 1. ห้ามมีความสัมพันธ์เชิงชู้สาวหรือข้อผูกมัดทางใจกับบุคคลภายนอก (รวมถึงคู่แข่งทางธุรกิจและบุคคลที่ท่านประธานไม่อนุญาต) ตลอดระยะเวลาสัญญา 2. ห้ามแตะเนื้อต้องตัวหรือปล่อยให้ผู้อื่นเข้าใกล้ในระยะประชิดเกินความจำเป็น โดยเฉพาะการกระทำที่แสดงความสนิทสนมเกินกว่าเจ้านายกับลูกน้อง 3. ความสัมพันธ์ระหว่างท่านประธานและเลขานุการ จะต้องอยู่ภายใต้ขอบเขตทางกายและใจที่ไม่อนุญาตให้ล้ำเส้น เว้นแต่จะได้รับอนุญาตเป็นกรณีพิเศษจากท่านประธานเท่านั้น "นี่มัน... บ้าอะไรกันครับเนี่ย!" ปั้นเงยหน้าขึ้นมามองคนร่างสูงทันที ความตกใจถูกแทนที่ด้วยความกรุ่นโกรธจนเลือดขึ้นหน้า "นี่มันสัญญาจ้างทำงาน หรือสัญญาคุมประพฤตินักโทษกันแน่ครับท่านประธาน ทำไมผมจะต้องมาเซ็นข้อตกลงเรื่องความสัมพันธ์บ้าๆ นี่ด้วย ในเมื่อตำแหน่งของผมคือเลขาฯ ไม่ใช่ทาสในเรือนเบี้ย!" "เพราะฉันเป็นคนจ่ายเงินเดือนให้เธอ และเพราะฉันไม่ชอบ 'ของเล่น' ที่ใครต่อใครจะมาแตะต้องสุ่มสี่สุ่มห้า" ภาคินตอบเสียงเรียบ สีหน้าไร้ความรู้สึก ทว่าดวงตากลับพราวระยับด้วยประกายความเจ้าเล่ห์ที่ยากจะคาดเดา "ผมไม่ใช่ของเล่นของใครนะครับ!" ปั้นกระแทกเสียงใส่ด้วยความเหลืออด มือบางกำแน่นจนข้อต่อขึ้นสีขาว "คุณไม่มีสิทธิ์มาควบคุมชีวิตส่วนตัวของผมแบบนี้ มันละเมิดสิทธิมนุษยชนชัดๆ ผมไม่เซ็น!" "ถ้าไม่เซ็น... ก็เชิญเดินออกไปจากห้องนี้ แล้วเตรียมตัวตกงานตั้งแต่ยังไม่ทันได้เริ่มงานวันแรกได้เลย" ภาคินเอนหลังพิงพนักเก้าอี้ กอดอกมองคนอวดดีด้วยสายตาเหนือกว่า "คิดว่าประวัติการทำงานของเด็กจบใหม่ที่โดนประธานบริษัทใหญ่ไล่ออกตั้งแต่วันแรก จะมีบริษัทไหนกล้ารับไว้อีกล่ะ หืม... ปกรณ์?" คำขู่หน้าด้านๆ นั้นทำให้ปั้นอยากจะหยิบแจกันดอกไม้บนโต๊ะฟาดหัวคนตรงหน้าให้รู้แล้วรู้รอด ปากบอกว่าเกลียดนักหนา ปากร้ายใจร้ายที่สุด แต่ทำไมจะต้องมาบีบบังคับกันด้วยวิธีนี้เล่า! "คุณมัน... เผด็จการที่สุด!" ปั้นเค้นเสียงลอดไรฟัน ดวงตาคู่สวยแดงก่ำด้วยความคับแค้นใจ ทว่าลึกๆ แล้วเขากรู้ดีว่าตนเองไม่มีทางเลือกอื่น เส้นทางอาชีพที่เพิ่งเริ่มต้นกำลังจะพังทลายลงถ้าเขาดื้อรั้นมากกว่านี้ ภาคินลุกขึ้นยืนเต็มความสูง ขายยาวก้าวเข้ามาประชิดตัวปั้นอย่างรวดเร็ว จนคนตัวเล็กกว่าต้องผถอยหลังไปชนกับขอบโต๊ะทำงานอย่างไร้ทางหนี ร่างสูงโน้มใบหน้าลงมาใกล้จนปลายจมูกแทบจะชนกัน กลิ่นน้ำหอมผู้ชายเจือกลิ่นบุหรี่จางๆ ลอยเข้ามารบกวนประสาทสัมผัส จนปั้นต้องกลั้นหายใจ "เลือกเอา... จะเป็นคนของฉัน แล้วทำตามกฎสามข้อนี้ หรือจะเป็นแค่คนตกงานที่ไม่มีใครต้องการ" เสียงทุ้มต่ำกระซิบชิดริมหู น้ำเสียงนั้นทั้งเย้ายวนและอันตรายในเวลาเดียวกัน ปั้นหัวใจเต้นรัวระทึก ไม่ใช่เพราะความกลัว... แต่เป็นเพราะระยะห่างที่ใกล้เกินไปจนสัมผัสได้ถึงไออุ่นจากร่างกายของอีกฝ่าย มือบางยกขึ้นดันแผงอกกว้างของคนเอาแต่ใจไว้สุดแรง ทว่าภาคินกลับรวบข้อมือทั้งสองข้างของปั้นขึ้นไปตรึงไว้เหนือหัวด้วยมือเดียวอย่างง่ายดาย ดวงตาคมกราบกรานมองริมฝีปากที่เม้มแน่นอย่างท้าทาย "ปล่อยนะ..." ปั้นเอ่ยเสียงสั่น พยายามบิดข้อมือหนี "คุณมันฉวยโอกาส..." "หึ... ปากเก่งนักนะ เมื่อกี้ยังเถียงฉันฉอดๆ อยู่เลยไม่ใช่เหรอ?" ภาคินโน้มใบหน้าเข้ามาใกล้ขึ้นอีกนิด จนริมฝีปากหยักแทบจะเคลียคลออยู่กับแกوفةนุ่ม ปลายนิ้วอีกข้างเกลี่ยไล่กรอบหน้าคมอย่างถือวิสาสะ "ว่ายังไงล่ะ หืม? จะเซ็น... หรือจะให้ฉันทำโทษข้อหาดื้อกับเจ้านายดี" ปั้นเม้มปากแน่น หัวใจเต้นโครมครามจนแทบจะกระโจนออกมานอกอก เคมีที่พุ่งพล่านระหว่างกันทำให้บรรยากาศในห้องร้อนระอุขึ้นอย่างกะทันหัน ความโกรธเมื่อครู่ถูกแทนที่ด้วยความปั่นป่วนในท้องที่ไม่อาจควบคุม ดวงตากลมโตมองสบกับนัยน์ตาคู่คมที่ฉายแววคลั่งรักอย่างปิดไม่มิด ทว่าเจ้าตัวกลับทำเป็นตีหน้าขรึมกลบเกลื่อน ในจังหวะที่ปั้นกำลังจะอ้าปากเถียงกลับ ทันใดนั้นเอง— *ก๊อกๆๆ!* เสียงเคาะประตูดังขึ้นสามครั้งติดกัน ก่อนที่บานประตูห้องทำงานจะถูกผลักเปิดออกโดยไม่รอให้อذنญาต ปรากฏร่างของหญิงสาวไฮโซทายาทตระกูลดังผู้เป็นคู่หมั้นหมายทางธุรกิจของภาคินก้าวเข้ามาพร้อมรอยยิ้มหวานหยาดเยิ้ม "พี่ภาคินคะ พอดีมีนลืม..." มีนชะงักกึกทันทีเมื่อเห็นภาพตรงหน้า—ภาพที่ท่านประธานหนุ่มผู้เย่อหยิ่ง กำลังตรึงร่างของเลขาฯ คนใหม่ไว้กับโต๊ะทำงานในระยะประชิด ชนิดที่เรียกว่าแทบจะหลอมรวมเป็นร่างเดียวกัน! ปั้นเบิกตากว้างด้วยความตกใจ รีบออกแรงฮึดเฮือกสุดท้ายผลักอกภาคินให้ออกห่าง ทว่าคนตัวสูงกลับกระชับวงแขนแน่นขึ้นกว่าเดิม พร้อมกับหันไปตวัดสายตาคมกริบใส่ผู้มาใหม่ด้วยความไม่พอใจอย่างรุนแรง "ใครอนุญาตให้เข้ามาในห้องนี้โดยไม่เคาะประตูขออนุญาตก่อน?" เสียงทุ้มต่ำเอ่ยถามลอดไรฟันด้วยความกราดเกรี้ยว ดวงตาวาวโรจน์ด้วยเพลิงโทสะ (โปรดติดตามตอนต่อไป) ... ขอบคุณรี้ดเดอร์ทุกคนที่แวะมาโดเนทและกดหัวใจให้กำลังใจเฮียภาคินกับน้องปั้นนะคะ หิมะแรกในโตเกียวซาบซึ้งใจมากๆ เลยค่ะ!