กับดักความหึงหวง

กลิ่นอายน้ำหอมกลิ่นวูดดี้ผสมความเซ็กซี่เย้ายวนของแบรนด์นิชราคาแพง ลอยวนอยู่ในห้องทำงานกระจกใสชั้นบนสุดของตึกระฟ้า ภาคินไม่ได้เป็นคนใช้น้ำหอมกลิ่นนี้... นั่นคือสิ่งแรกที่ปั้นตระหนักได้ในเสี้ยววินาทีที่ผลักประตูเข้ามาพร้อมแฟ้มเอกสารงบประมาณไตรมาสล่าสุด บนโซฟาหนังแท้สีชาโคล ร่างโปร่งระหงในชุดสูทตัดเย pārt เข้ารูปกำลังโน้มตัวลงพูดคุยบางอย่างกับประธานหนุ่มด้วยรอยยิ้มพิมพ์ใจ เส้นผมสีน้ำตาลเข้มรับกับใบหน้าคมคายสไตล์ลูกครึ่ง มีน—ทายาทตระกูลนำเข้าอัญมณีรายใหญ่ที่กำลังมีข่าวหน้าหนึ่งกับภาคินเมื่อสัปดาห์ก่อน กำลังถือวิสาสะวางมือเรียวลงบนท่อนแขนแกร่งของเจ้านายเขา "เรื่องข้อเสนอโครงการร่วมทุน เราคงต้องรบกวนคุณภาคินช่วยพิจารณาเป็นพิเศษแล้วล่ะค่ะ มีนไม่อยากคุยกับคนอื่นนอกจากคุณ..." น้ำเสียงหวานหยาดเยิ้มเอ่ยขึ้นเคลือบรอยยิ้ม โดยไม่แม้แต่จะปรายตาแลเลขาฯ หน้าห้องที่ยืนแข็งทื่ออยู่ตรงธรณีประตู ปั้นกลืนก้อนความรู้สึกแปลกประหลาดที่ตีรวนขึ้นมาในอกลงคออย่างยากลำบาก มันไม่ใช่ความโกรธในแง่ของการทำงาน แต่มันคือความรู้สึก 'ขัดหูขัดตา' อย่างรุนแรงจนปลายนิ้วที่กำมุมแฟ้มเอกสารแน่นขึ้นโดยอัตโนมัติ ภาพคำพูดและสัมผัสจากค่ำคืนก่อนที่ยังติดตรึงอยู่ในความทรงจำ—สัมผัสวาบหวามที่ภาคินเกือบจะทำให้มัน ‘จริง’—ราวกับถูกน้ำเย็นจัดสาดเข้าใส่หน้า เมื่อเห็นผู้ชายอีกคนเข้ามาป้วนเปี้ยนในพื้นที่ของเจ้านายหนุ่มซึนเดระคนนี้ "ขออนุญาตครับ... แฟน... เอ่อ หมายถึง เอกสารงบประมาณที่ท่านประธานขอครับ" ปั้นเกือบหลุดคำว่าแฟนออกไปเพราะความหงุดหงิดที่แล่นริ้วขึ้นมาในสมอง ร่างบางก้าวฉับๆ เข้าไปด้วยจังหวะก้าวที่หนักแน่นกว่าปกติ ปลายรองเท้าคัทชูส้นเตี้ยกระทบพื้นห้องทำงานจนเกิดเสียงดังกังวล ภาคินเงยหน้าขึ้นจากกองเอกสาร ดวงตาคมกริบกวาดมองลูกน้องตัวดีตั้งแต่หัวจรดเท้า แววตาคู่นั้นมีความไหววับบางอย่างพาดผ่าน ก่อนจะเปลี่ยนเป็นเรียบเฉย เยชาชา ตามฟอร์มของท่านประธานผู้แสนเย่อหยิ่ง "วางไว้ตรงนั้น แล้วก็นะปกรณ์... หัดเคาะประตูก่อนเข้าห้องคนอื่นบ้าง มารยาทพื้นฐานแค่นี้เลขาฯ ระดับคุณน่าจะจำขึ้นใจแล้วนะ" ภาคินเอ่ยปากแซะทันทีตามนิสัยปากร้าย แต่สายตากลับเหลือบมองแฟ้มในมือปั้นสลับกับใบหน้าบึ้งตึงที่พยายามซ่อนความไม่พอใจไว้อย่างมิดชิด "ผมเคาะแล้วครับ แต่เสียงกระซิบของพวกคุณคงดังกลบเสียงเคาะประตูหมด" ปั้นสวนกลับทันควันอย่างไร้ความเกรงกลัว ดวงตากลมโตตวัดมองมือที่ยังมีร่องรอยการแตะเนื้อต้องตัวกันบนแขนของภาคินอย่างไม่สบอารมณ์ "ถ้าท่านประธานยังไม่ว่าง ผมไว้ค่อยเอาเข้ามาใหม่ก็ได้ครับ ไม่อยาก... ขัดจังหวะการเจรจาธุรกิจ 'ส่วนตัว'" คำว่าธุรกิจส่วนตัวถูกเน้นเสียงหนักหน่วงจนมีนเลิกคิ้วขึ้นเล็กน้อยด้วยความแปลกใจ ดวงตาสวยคมหันมาสำรวจปั้นตั้งแต่หัวจรดเท้าด้วยแววตาประเมินค่า ก่อนจะหัวเราะเบาๆ ในลำคอ "คุณปั้นสินะคะ? เคยได้ยินชื่อเสียงเลื่องลืออยู่เหมือนกัน... ไม่คิดว่าเลขาฯ ยุคนี้จะกล้าประชดประชันเจ้านายต่อหน้าแขกด้วย" มีนเอ่ยขึ้นด้วยน้ำเสียงจิกกัดเบาๆ แต่รื่นหู พร้อมกับขยับตัวลุกขึ้นยืนเต็มความสูง กลิ่นน้ำหอมราคาแพงฟุ้งกระจายยิ่งขึ้นเมื่อเจ้าตัวเดินเข้ามาใกล้ปั้น "แต่ก็นะ... บางทีคนเราก็ต้องรู้สถานะของตัวเอง ว่าตรงไหนคือที่ของเรา และตรงไหนควรยืน" ปั้นแค่นสำเนาเสียงในลำคอ ดวงตาดำขลับวาวโรจน์ขึ้นมาทันที ปากเก่งๆ ของเจ้าตัวกำลังจะอ้าออกเพื่อซัดกลับให้หน้าหงาย แต่ทว่า... พรึบ! ร่างสูงใหญ่ของภาคินลุกขึ้นยืนเต็มความสูงเร็วกว่าที่ใครจะคาดคิด แรงกดดันจากบรรยากาศรอบตัวลดฮวบลงจนน่าใจหาย ประธานหนุ่มก้าวขายาวๆ เพียงสองก้าวก็มายืนคั่นกลางระหว่างมีนกับปั้น ร่างสูงบังตัวเลขาฯ ของตัวเองไว้ครึ่งหนึ่งอย่างปกป้องโดยสัญชาตญาณ แต่ปากกลับยังคงร้ายกาจตามสไตล์ "พอกدแค่นี้เถอะครับคุณมีน เรื่องโปรเจกต์ที่เราคุยกัน ผมจะให้เลขาฯ ของผมส่งอีเมลนัดหมายวันประชุมทางการอีกที ส่วนตอนนี้... ดูเหมือนผมจะมีเรื่อง 'เคลียร์' กับเลขาฯ ตัวแสบคนนี้มากกว่า" ภาคินพูดเสียงเรียบ แต่สายตาที่ก้มลงมองปั้นนั้นเต็มไปด้วยประกายระอุบางอย่าง มีนหรี่ตามองคนทั้งคู่สลับกันอย่างรู้ทัน รอยยิ้มเจ้าเล่ห์ปรากฏขึ้นที่มุมปาก "อ่า... เข้าใจแล้วค่ะ งั้นมีนไม่กวนเวลาส่วนตัวของท่านประธานกับเลขาฯ คนโปรดแล้วดีกว่า หวังว่าจะได้คำตอบที่น่าพอใจนะคะคุณภาคิน" ร่างโปร่งระหงเดินนกรีดออกไปจากห้องพร้อมเสียงส้นสูงกระทบพื้นดัง *คลิ๊ก... คลิก...* ทิ้งไว้เพียงความเงียบงันที่ระอุด้วยความตึงเครียดภายในห้องทำงานกว้าง ทันทีที่ประตูปิดสนิท ภาคินก็หันขวับมามองหน้าปั้นที่ยืนกอดอกเชิดหน้าไม่ยอมลงให้ ดวงตาคมดุจเหยี่ยวหรี่ลงเล็กน้อย มือหนายกขึ้นกอดอกเลียนแบบอีกฝ่าย "หึง?" คำถามห้วนสั้นแต่ทรงพลังถูกโยนใส่หน้าตรงๆ ปั้นสะดุ้งเฮือกในใจ แต่สีหน้ายังคงนิ่งสนิท เชิดปลายคางขึ้นสูงกว่าเดิมเพื่อกลบเกลื่อนความร้อนผ่าวที่แล่นริ้วขึ้นมาถึงใบหู "หึง? ประธานบ้าอะไรหลงตัวเองชะมัด ใครจะไปหึงคุณ..." ปั้นเถียงเสียงแข็ง ดวงตากลอกกลิ้งหลบสายตาคมกริบที่จ้องมองมาอย่างรู้ทัน "ผมแค่รำคาญที่คนนอกเข้ามาทำตัวรุ่มร่ามในเวลางาน ทำให้งานบริษัทเสียหาต่างหากล่ะครับ" "หึ..." ภาคินแค่นหัวเราะในลำคอ ก้าวเท้าเข้าประชิดตัวปั้นทีละก้าวอย่างคุกคาม จนแผ่นหลังบางชนเข้ากับตู้กระจกด้านหลังอย่างไร้ทางหนี มือหนายื่นออกไปวางทาบลงบนกระจกทั้งสองข้าง กักขังร่างของเลขาฯ ปากเก่งไว้ในวงแขนอย่างเบ็ดเสร็จ "ปากแข็งชะมัด... ถ้าไม่ได้หึง แล้วเมื่อกี้ทำไมหน้าบึ้งจนคิ้วแทบผูกกัน แถมยังประชดประชันซะขนาดนั้น หืม, ปกรณ์?" กลิ่นหอมสะอาดเฉพาะตัวของภาคินปะปนกับกลิ่นวูดดี้จางๆ ทำให้หัวใจของปั้นเต้นรำไม่เป็นจังหวะ ความใกล้ชิดนี้มันอันตรายเกินไป ยิ่งดวงตาคมคายคู่นั้นก้มลงมองสำรวจริมฝีปากที่กำลังขยับเถียงเขาอย่างเอาเป็นเอาตาย หัวใจเจ้ากรรมก็ยิ่งเต้นแรงจนแทบทะลุออกมานอกอก "ผม... ผมไม่ได้..." ปั้นอึกอักเป็นครั้งแรกในชีวิต การเผชิญหน้ากับความคลั่งรักที่ซ่อนอยู่ภายใต้ความปากร้ายของภาคิน มันทำให้ภูมิคุ้มกันที่สร้างไว้พังทลายลงในพริบตา "โกหกไม่เนียนเลยนะ..." ภาคินโน้มใบหน้าลงมาใกล้ขึ้นเรื่อยๆ จนปลายจมูกแทบจะชนกัน ลมหายใจอุ่นร้อนเป่ารดพวงแก้มใสที่เริ่มขึ้นสีแดงเรื่อโดยห้ามไม่อยู่ "อยากรู้นักว่าถ้าผมทำให้มัน 'จริง' ขึ้นมาต่อหน้าคนอื่นบ้าง ปากเก่งๆ ของคุณจะยังกล้าเถียงผมแบบนี้อีกไหม..." ริมฝีปากหยักลึกยกยิ้มร้ายกาจในระยะประชิด ปลายนิ้วอุ่นจัดของภาคินเลื่อนขึ้นมาแตะไล้เบาๆ ที่คางมน บังคับให้ปั้นต้องเงยหน้าสบตาโดยไม่มีทางหนีพ้น หัวใจของปั้นกระตุกวูบเมื่อสัมผัสวาบหวามนั้นแผ่ซ่านไปทั่วร่าง ทว่า... ในวินาทีที่ริมฝีปากของภาคินกำลังจะเคลื่อนเข้ามาประชิดเพื่อปิดกั้นคำแก้ตัวทั้งหมด เสียงเคาะประตูดังรัวสามครั้งก็แทรกขึ้นทำลายบรรยากาศสีชมพู่อันตรายนั้นลงอย่างไม่ไว้หน้า ก๊อก! ก๊อก! ก๊อก! "เฮียภาคินครับ! แย่แล้ว! หุ้นพาร์ทเนอร์ฝั่งยุโรปดิ่งลงเหวเพราะข่าวลือเรื่องคุณกับมีนปะทุขึ้นมา ไอ้มืดมันบอกว่า..." เสียงตะโกนโหวตเหวกโวยวายของกรณ์เพื่อนสนิทตัวดีดังลั่นพร้อมกับที่มือเอื้อมผลักประตูเปิดเข้ามาโดยไม่รอให้เจ้าของห้องอนุญาตแม้แต่น้อย! ขอบคุณรี้ดเดอร์ทุกคนที่แวะมาใจฟูและจิกหมอนไปพร้อมกันนะคะ!