กำแพงที่เริ่มบางลง

"ถ้าคุณยังยืนเก๊กท่าแล้วใช้สายตาพิพากษาผลงานจัดดอกไม้ของฉันอยู่แบบนี้ อีกสามวินาทีฉันจะเอาแจกันใบนี้คว่ำลงบนหัวทรงสถาปนิกเซเลบของคุณนะคะ คุณอคิน" เสียงหวานใสที่เจือความหงุดหงิดระคนหมั่นไสว ดังขึ้นท่ามกลางความเงียบงันภายในสตูดิโอออกแบบตกแต่งภายในขนาดใหญ่ กลิ่นหอมจางๆ ของยูคาลิปตัสและดอกกุหลาบสีขาวนวลเคล้าคลอไปกับบรรยากาศยามค่ำคืนที่เหลือเพียงแค่เขาก and เธอ—อื้อ ไม่ใช่สิ เหลือแค่เขาสองคนในพื้นที่ปิดตายแห่งนี้ เรน (ธัญญ์วรินทร์) วางกรรไกรตัดกิ่งลงบนโต๊ะไม้สักเสียงดัง *กริ๊ง* ดวงตากลมโตตวัดมองชายหนุ่มร่างสูงโปรดในชุดเชิ้ตสีดำพับแขนเสื้อขึ้นถึงข้อศอก ซึ่งกำลังยืนกอดอกพิงขอบหน้าต่างด้วยท่าทางเย่อหยิ่งเป็นเอกลักษณ์ อคินไม่สะทกสะท้านเลยสักนิด มุมปากหยักลึกยกยิ้มขึ้นเล็กน้อย เป็นรอยยิ้มแบบที่เรนอยากจะเดินเข้าไปหยิกให้เนื้อเขียวสักที สถาปนิกหนุ่มปรายตามองผลงานการจัดดอกไม้สไตล์โมเดิร์นคลาสสิกที่ตั้งอยู่กลางห้อง ก่อนจะก้าวเท้าเข้ามาใกล้ด้วยจังหวะก้าวที่มั่นคงและกดดัน "ผมไม่ได้พิพากษา ผมแค่กำลังวิเคราะห์โครงสร้างความสมดุล... เหมือนที่คุณกำลังพยายามสร้างกำแพงบางอย่างในใจ เพื่อไม่ให้ผมก้าวข้ามเส้นเข้ามาต่างหากล่ะครับ เรน" คำพูดราบเรียบแต่เฉียบคมพุ่งตรงเข้าเป้า ทำเอาคนฟังอย่างเรนถึงกับชะงัก ลมหายใจสะดุดไปเสี้ยววินาที ร่างเพรียวถอยหลังไปครึ่งก้าวโดยอัตโนมัติเมื่อร่างสูงใหญ่ก้าวล้ำเข้ามาในพื้นที่ส่วนตัว—เซฟโซนที่เขาเคยคิดว่าปลอดภัยที่สุด แต่วันนี้มันกลับแคบลงทุกทีเมื่อมีผู้ชายปากร้ายคนนี้เข้ามาป้วนเปี้ยน "เพ้อเจ้ออะไรของคุณ ใครสร้างกำแพง" เรนเชิดคางขึ้นปฏิเสธเสียงแข็ง ทั้งที่หัวใจในอกเริ่มเต้นผิดจังหวะ "ฉันก็แค่... ทำงานในส่วนของฉัน กรุณาอย่าล้ำเส้นค่ะ คุณอคิน" "ล้ำเส้นเหรอ?" อคินทวนคำ เสียงทุ้มต่ำพร่าลงเล็กน้อยเมื่อเขายื่นใบหน้าเข้ามาใกล้จนเรนได้กลิ่นน้ำหอมผู้ชายจางๆ ผสมกับกลิ่นฝนจากภายนอก "แล้วที่ดวงตาคู่สวยของคุณมันฟ้องว่ากำลังหวั่นไหวเวลาอยู่ใกล้ผม... อันนี้เรียกว่าผมล้ำเส้น หรือคุณต่างหากที่เปิดประตูต้อนรับผมตั้งแต่แรก?" ให้ตายเถอะ ผู้ชายคนนี้อันตรายต่อหัวใจเป็นบ้า! เรนเม้มริมฝีปากแน่นจนเป็นเส้นตรง สมองประมวลผลอย่างรวดเร็วเพื่อหาคำพูดมาสวนกลับ แต่มันดันติดขัดอยู่ที่ลำคอเมื่อปลายนิ้วเรียวอุ่นจัดของอคินเอื้อมมาปัดปอยผมที่หลุดลุ่ยข้างแก้มออกให้อย่างเบามือ สัมผัสแผ่วเบานั้นทำเอาขนลุกซู่ไปทั้งร่าง ความเงียบเข้าปกคลุมชั่วขณะ มีเพียงเสียงหัวใจของเขาสองคนที่เต้นระรัวจนแทบจะประสานเป็นจังหวะเดียวกัน ไม่มีใครยอมถอย และไม่มีใครกล้าเอ่ยคำสารภาพความรู้สึกที่แท้จริงออกมา... ความรู้สึกที่มันเปลี่ยนจากความหมั่นไส้กลายเป็นความโหยหา ความคิดถึง และความผูกพันที่ก่อตัวขึ้นอย่างเงียบเชียบหลังกำแพงน้ำแข็ง แต่มันกลับเปราะบางเสียจนกลัวว่าหากเผลอใจไปมากกว่านี้ คนที่จะเจ็บที่สุดอาจเป็นตัวเอง "คุณ... ถอยไปเลยนะ" เรนเอ่ยเสียงสั่นเล็กน้อย มือเรียวยกขึ้นดันแผงอกกว้างของอีกฝ่ายไว้ แม้เนื้อผ้าจะกั้นกลางแต่ความร้อนรุ่มจากร่างกายของอคินก็ยังส่งผ่านทะลุมาถึงฝ่ามือได้อย่างชัดเจน อคินไม่ยอมถอยตามคำสั่ง มือหนาข้างหนึ่งยกขึ้นทาบกับขอบโต๊ะด้านหลังของเรน เป็นการกักตัวเธอไว้ในอ้อมแขนโดยปริยาย ดวงตาคมกริบก้มลงมองริมฝีปากที่เม้มเข้าหากันอย่างถือดี ก่อนจะเลื่อนขึ้นสบตากับดวงตากลมโตที่ฉายแววตื่นตระหนกอย่างปิดไม่มิด "ถ้าผมไม่ถอย... คุณจะทำไมล่ะ เรน?" เสียงกระซิบพร่าเลือนดังอยู่ชิดริมใบหู ลมหายใจอุ่นร้อนเป่ารดลาดไหล่เนียนจนเรนต้องหลับตาลงเพื่อตั้งสติ กลิ่นอายความใกล้ชิดหลอมรวมความดื้อรั้นของทั้งคู่ให้ละลายลงทีละน้อย กำแพงที่เคยสร้างไว้หนาเตอะ เริ่มมีรอยร้าวและบางลงทุกทีจนแทบมองไม่เห็น... ทว่าในจังหวะที่หัวใจของทั้งสองดวงกำลังจะโน้มเข้าหากันเพื่อข้ามเส้นกั้นบางๆ นั้นเอง— *แอ๊ด... โครม!* ประตูสตูดิโอโซนด้านหน้าถูกผลักเปิดออกอย่างแรง พร้อมกับเสียงรองเท้าส้นสูงที่กระทบพื้นเสียงดังระรัว ตามมาด้วยน้ำเสียงคุ้นเคยที่เอמהทักเสียงดังใส "พี่ยักษ์ขา! อยู่ในนี้ไหมคะ มะปรางซื้อกาแฟมาฝาก—อุ๊ย!" อคินและเรนผละออกจากกันราวกับโดนไฟช็อต เรนหน้าแดงก่ำรีบหันไปจัดเสื้อผ้าและผมเผ้าของตัวเองลวกๆ ในขณะที่อคินขมวดคิ้วมุ่นด้วยความไม่สบอารมณ์ ดวงตาคมตวัดมองผู้มาใหม่ที่ยืนตาโตอ้าปากค้างอยู่ตรงหน้าประตู มะปราง น้องสาวคนสนิทและลูกค้าคนสำคัญยืนถือแก้วกาแฟค้างไว้ ปลายสายตากวาดมองสภาพที่ชวนเข้าใจผิดของทั้งคู่สลับไปมา ก่อนที่รอยยิ้มเจ้าเล่ห์จะผุดขึ้นบนใบหน้า "แหม... ขัดจังหวะอะไรหรือเปล่าคะเนี่ย พอดีมะปรางลืมโทรศัพท์ไว้บนโต๊ะทำงาน... แต่ดูจากท่าทางแล้ว เหมือนพี่เรนกับพี่ยักษ์คงไม่ได้คุยเรื่องงานกันเฉยๆ แน่เลยใช่ไหมคะ?" ขอขอบพระคุณนักอ่านทุกท่านที่ร่วมใจฟูและลุ้นไปกับก้าวสำคัญนี้ด้วยกันนะคะ! — หิมะแรกในโตเกียว