ความลับใต้เงาตึกเก่า

กลิ่นสีน้ำมันเก่าๆ ผสมกับฝุ่นปูนค้างปีในห้องใต้หลังคาของตึกเก่าแก่ย่านตลาดน้อย ไม่ได้ทำให้เรนรู้สึกระคายจมูกเท่ากับสายตาคมกริบของคนที่ยืนกอดอกพิงวงกบประตูอยู่ตรงนั้น "ถ้าคุณขึ้นมาเพื่อจะบอกว่าการจัดดอกไม้ของผมมันเกะกะพื้นที่สร้างสรรค์งานสถาปัตยกรรมของคุณล่ะก็ เชิญลงไปข้างล่างได้เลยค่ะคุณอคิน" เรนเอ่ยขึ้นโดยไม่แม้แต่จะหันไปมอง มือเรียวใต้ถุงมือผ้าฝ้ายยังคงบรรจงปัดฝุ่นออกจากซอกมุมของชั้นไม้บิวท์อินโบราณ "ผมไม่ได้ว่างงานขนาดจะมาเดินตามตรวจงานจัดดอกไม้ของคุณทุกฝีก้าวหรอกนะ เรน" เสียงทุ้มต่ำติดจะห้วนเจือความหงุดหงิดนิดๆ ลอยมาตามความอับชื้น อคินขยับตัวเดินเข้ามาใกล้พื้นที่ส่วนตัวของอีกฝ่ายอย่างถือวิสาสะ รองเท้าหนังขัดมันเหยียบลงบนเศษไม้เก่าที่หลุดร่วง ส่งเสียงเอี๊ยดอ๊าดท่ามกลางความเงียบงัน "อีกอย่าง... พื้นที่ตรงนี้มันไม่ใช่เซฟโซนของคุณ ที่นี่คือไซต์งานของผม" "แต่ในสัญญาว่าจ้างระบุไว้ชัดเจนนะคะว่าชั้นนี้คือโซนรับรองที่ทางเรามีสิทธิ์เต็มที่ในการรีโนเวทเพื่อจัดแสดงดอกไม้" เรนหมุนตัวกลับมาเผชิญหน้า ดวงตากลมโตฉายแววท้าทายอย่างไม่เกรงกลัว ร่างโปร่งในชุดเสื้อเชิ้ตพับแขนขยับเข้าไปใกล้จนแทบจะชิดกับแผงอกกว้างของสถาปนิกหนุ่ม "หรือว่า... สถาปนิกผู้เก่งกาจอย่างคุณ กำลังกลัวอะไรบางอย่างในห้องนี้กันแน่?" อคินชะงักไปชั่ววินาที ดวงตาคมกริบไหววูบอย่างรวดเร็วก่อนจะกลับมาเรียบเฉยดังเดิม ชายหนุ่มเบือนหน้าหนีไปยังผนังอิฐเปลือยที่ถูกกะเทาะปูนฉาบออกเพื่อเตรียมเสริมโครงสร้าง "ผมไม่เคยกลัวอะไร... โดยเฉพาะเรื่องไม่เป็นเรื่อง" "ปากแข็ง" เรนพึมพำเบาๆ แต่จงใจให้ได้ยิน ก่อนจะหันกลับไปสนใจแผงไม้แกะสลักตรงหน้า นิ้วเรียวไล่ไปตามลวดลายดอกไม้โบราณที่ถูกฝังลึกอยู่ในเนื้อไม้ ทว่าปลายนิ้วกลับสะดุดเข้ากับร่องความผิดปกติบางอย่างบนบานพับ กึก... เสียงกลไกเล็กๆ ดังขึ้นเบาๆ ราวกับเสียงกระซิบ เรนขมวดคิ้วเล็กน้อย ออกแรงกดลงไปที่มุมขวาของกรอบไม้ ทันใดนั้น แผงไม้ส่วนหนึ่งก็ดีดตัวเปิดออกเผยให้เห็นช่องลับขนาดเล็กที่ถูกซ่อนไว้หลังโครงสร้างตึกมานานนับทศวรรษ "นี่มัน..." เรนอุทานออกมาด้วยความประหลาดใจ อคินที่ยืนเงียบอยู่ด้านหลัง ก้าวพรวดเข้ามาด้วยความเร็วจนเรนต้องหันขวับ ใบหน้าหล่อเหลาที่มักจะนิ่งสงบและถือดี บัดนี้กลับซีดเผือดลงอย่างเห็นได้ชัด ดวงตาคู่นั้นเบิกกว้างขึ้นเล็กน้อยเมื่อมองเห็นสิ่งที่ซ่อนอยู่ภายในช่องลับนั้น กล่องไม้สนสีเข้มขนาดเท่าฝ่ามือ วางนอนนิ่งอยู่ท่ามกลางหยากไย่และฝุ่นหนาเตอะ เรนเอื้อมมือจะหยิบมันขึ้นมา แต่ปลายนิ้วกลับถูกมือหนาของอคินคว้าหมับเข้าเสียก่อน แรงบิดที่ข้อมือไม่ถึงกับเจ็บ แต่หนักแน่นและสั่นเทาเล็กน้อยอย่างที่เรนไม่เคยรู้สึกจากผู้ชายคนนี้มาก่อน "อย่า..." เสียงของอคินแหบพร่าลงอย่างประหลาด ความเย่อหยิ่งและท่าทีปากจัดเมื่อครู่มลายหายไปจนหมดสิ้น เหลือเพียงความเปราะบางที่ถูกซ่อนไว้ภายใต้เกราะกำบังอันหนาทึบ "ทำไมล่ะคะ?" เรนเงยหน้าสบตา น้ำเสียงที่เคยแข็งกร้าวอ่อนลงโดยอัตโนมัติเมื่อเห็นแววตาไหวระริกของอีกฝ่าย "กลัวว่าผมจะเจอความลับอะไรที่คุณพยายามซ่อนไว้จากโลกใบนี้เหรอคะ อคิน" อคินเม้มริมฝีปากแน่นสันกรามขบเข้าหากันจนเป็นสันนูน ลมหายใจอุ่นร้อนปะทะเข้ากับแก้มเนียนของเรนเนื่องจากระยะห่างที่ใกล้ชิดจนเกินความจำเป็น มือหนายังคงกุมข้อมือของเรนไว้แน่นราวกับกลัวว่าหากปล่อยมือ ทุกสิ่งทุกอย่างที่เขาพยายามลืมเลือนจะหลุดลอยหายไป ภายในช่องลับนั้น... นอกจากกล่องไม้แล้ว ยังมีกระดาษร่างแบบสถาปัตยกรรมเก่าๆ ที่ขยุกขยิกด้วยลายมือเด็กผู้ชาย และรูปถ่ายใบเล็กที่มุมกระดาษเริ่มเหลืองกรอบ เรนค่อยๆ ใช้มืออีกข้างแกะมือของอคินให้ออกห่างอย่างนุ่มนวล ก่อนจะเอื้อมไปหยิบกล่องไม้นั้นขึ้นมาเปิดช้าๆ ภาพถ่ายใบแรกที่ร่วงหล่นลงบนพื้น เป็นภาพเด็กผู้ชายอายุราวๆ เจ็ดขวบ กำลังยืนยิ้มกว้างอยู่หน้าบ้านไม้เก่าหลังหนึ่ง ลายมือด้านหลังรูปเขียนด้วยปากกาหมึกซึมว่า... *'บ้านของเรา - สัญญาว่าโตขึ้นจะสร้างมันขึ้นมาใหม่ให้อยู่กันพร้อมหน้า'* เรนชะงัก ไล่สายตามองตัวอักษรเหล่านั้นสลับกับใบหน้าของอคินที่ตอนนี้กำลังหลบสายตา หันมองไปทางอื่นเพื่อซ่อนความรู้สึก "ตึกนี้..." เรนกระซิบแผ่วเบา "นี่คือบ้านหลังแรกของคุณ... ก่อนที่มันจะกลายมาเป็นโปรเจกต์รีโนเวทตึกเก่าที่คุณรับงานนี้ใช่ไหมคะ" อคินไม่ตอบ ชายหนุ่มถอนหายใจยาวเหยียดราวกับแบกรับน้ำหนักของกาลเวลาทั้งหมดไว้บนบ่า ร่างสูงทิ้งตัวลงนั่งพิงผนังอิฐอย่างหมดแรง ดวงตาคมเหม่อมองออกไปนอกหน้าต่างบานเล็กที่มองเห็นวิวกรุงเทพฯ ยามบ่าย "ผมเกลียดที่นี่..." เสียงของอคินลอดไรฟัน แผ่วเบาจนแทบกลืนไปกับเสียงลม "แต่ในขณะเดียวกัน... ผมก็ไม่มีวันหนีมันพ้น" เรนมองภาพในมือสลับกับแผ่นหลังกว้างที่ดูโดดเดี่ยวของสถาปนิกปากร้าย ความรู้สึกบางอย่างตีรวนขึ้นมาในอก ความโกรธเคืองที่เคยมีมลายหายไป เหลือเพียงความเข้าใจที่เพิ่งก่อตัวขึ้นอย่างเงียบงัน เรนย่อตัวลงนั่งคุกเข่าข้างๆ อคิน วางกล่องไม้ลงบนพื้นระหว่างเขาทั้งสองคน ปลายนิ้วเรียวแตะเบาๆ ที่หลังมือหนาที่กำลังกำแน่นอยู่บนตัก "ถ้าคุณเกลียดมันนัก... ทำไมถึงเลือกมารับโปรเจกต์นี้ล่ะคะ ทำไมไม่ปล่อยให้มันพังไปตามกาลเวลา" เรนเอ่ยถามด้วยน้ำเสียงนุ่มนวลที่สุดเท่าที่เคยพูดมา อคินหันกลับมามอง ดวงตาสองคู่ประสานกันในระยะประชิด ความใกล้ชิดที่ไร้ซึ่งกำแพงคำพูดใดๆ ก่อตัวขึ้นในห้องแคบๆ อับทึบแห่งนี้ ลมหายใจอุ่นร้อนรดรินอยู่ใกล้แค่เอื้อม จนเรนเผลอกลั้นหายใจโดยไม่รู้ตัว อคินอ้าปากคล้ายจะเอ่ยคำตอบบางอย่างออกมา ริมฝีปากหยักลึกขยับเตรียมจะเผยความลับที่เก็บงำไว้มาค่อนชีวิต ทว่า... ก่อนที่คำพูดนั้นจะหลุดรอดออกมาจากริมฝีปากของสถาปนิกหนุ่ม เสียงฝีเท้าหนักๆ ของใครบางคนก็ดังขึ้นเร็วจี๋จากบันไดไม้ด้านล่าง ตามด้วยเสียงตะโกนเรียกชื่อเรนลั่นตึก "คุณเรนครับ! คุณอคิน! แย่แล้วครับ! แบบแปลนโครงสร้างหลักที่เพิ่งอนุมัติ... ถูกรื้อทิ้งหมดแล้ว!" ————————————————————————————— ขอขอบพระคุณนักอ่านทุกท่านที่ร่วมเดินทางและใจฟูไปกับความลับและปมในใจของสถาปนิกคนนี้ด้วยกันนะคะ! — หิมะแรกในโตเกียว