รสนิยมที่สวนทาง

"ถ้าคุณจะจัดวางแจกันทรงสูงไว้ตรงมุมห้องที่แสงส่องไม่ถึงแบบนี้ รบกวนช่วยเอาถังขยะมาตั้งแทนเถอะค่ะ มันดูมีประโยชน์กว่ากันเยอะเลย" อคินวางแบบแปลนลงบนโต๊ะไม้สักตัวใหญ่ เสียงปึกดังสนั่นท่ามกลางความเงียบของสตูดิโอ เขาไม่แม้แต่จะเงยหน้าขึ้นมองคนตรงข้าม แต่สายตาที่กวาดไปตามแปลนยังคงความเย็นชาตามฉบับสถาปนิกที่เชื่อมั่นในอัตตาของตัวเองเกินร้อย เรนพ่นลมหายใจออกมาเบาๆ พลางวางกรรไกรตัดแต่งกิ่งไม้ในมือลงอย่างใจเย็น เขาไม่ได้ขยับตัวถอยหนีจากแรงกดดันนั้นแม้แต่นิดเดียว ตรงกันข้าม เขากลับก้าวเข้าไปใกล้โต๊ะทำงานของอีกฝ่ายมากขึ้น จนกลิ่นน้ำหอมไม้ซีดาร์จางๆ จากตัวอคินปะทะเข้ากับจมูก "ที่นี่ไม่ใช่โปรเจกต์อสังหาริมทรัพย์ที่คุณจะมาดีไซน์เพื่อขายฝันนะคะคุณอคิน นี่คือบ้าน และบ้านต้องการ 'ชีวิต' ไม่ใช่แค่ 'สมมาตร' ที่คุณยึดติด" "ชีวิตงั้นเหรอ?" อคินแค่นยิ้มที่มุมปาก มือหนาหยิบปากกาเคมีขึ้นมาขีดฆ่าเส้นสายบางอย่างในแบบร่างอย่างไม่ใยดี "ชีวิตที่รกเรื้อไปด้วยดอกไม้เหี่ยวๆ กับกระถางต้นไม้ที่ขวางทางเดินเนี่ยนะ? เรน ผมว่าคุณกำลังสับสนระหว่างศิลปะกับที่ทิ้งขยะแล้วล่ะ" "ปากคุณเนี่ย... ถ้าเอาไปใช้ทำงานได้คมเท่ากับตอนเหยียดคนอื่น ป่านนี้คงได้รางวัลพริตซ์เกอร์ไปนานแล้วค่ะ" เรนสวนกลับทันควัน ดวงตากลมโตจ้องลึกเข้าไปในดวงตาคมกริบของอีกฝ่าย "ตำแหน่งแจกันที่ฉันวาง มันคือจุดนำสายตาที่ทำให้ห้องนี้มีมิติ แต่ถ้าคุณสายตาสั้นจนมองไม่เห็นความรื่นรมย์ ก็ช่วยกรุณาอย่าเอาความไร้รสนิยมของคุณมาตัดสินงานของฉันเลยค่ะ" อคินชะงักไปครู่หนึ่ง เขายอมละสายตาจากกระดาษขึ้นมาจ้องมองคนตรงหน้า จังหวะการหายใจของเขาเริ่มแปรปรวน บรรยากาศรอบตัวจากเดิมที่ดูเคร่งเครียด กลายเป็นความตึงเครียดแบบแปลกๆ ที่เหมือนมีกระแสไฟฟ้าแล่นผ่านระหว่างคนสองคน "คุณกำลังยั่วโมโหผมอยู่ใช่ไหม" เสียงของอคินทุ้มต่ำและสั่นพร่าเล็กน้อย "เปล่าค่ะ ฉันแค่กำลังปกป้องวิชาชีพของฉัน" เรนขยับเข้าไปใกล้ขึ้นอีกจนหน้าอกของเขาเกือบจะชนกับขอบโต๊ะทำงานของอีกฝ่าย "ทำไมคะ? กลัวว่าถ้าฉันจัดห้องนี้ออกมาสวยกว่าที่คุณคิด คุณจะเสียเซลฟ์หรือไงว่าสถาปนิกชื่อดังอย่างคุณ สู้เด็กจัดดอกไม้ไม่ได้" อคินนิ่งไปครู่ใหญ่ เขาไม่ได้โต้เถียงต่อ แต่กลับโน้มตัวเข้ามาจนระยะห่างระหว่างใบหน้าเหลือเพียงคืบ ลมหายใจอุ่นๆ รดรินอยู่เหนือริมฝีปากของเรน ดวงตาคมวาวโรจน์ด้วยความท้าทายที่ซ่อนความปรารถนาบางอย่างไว้ลึกๆ "ผมไม่เคยกลัวว่าจะแพ้ใคร... โดยเฉพาะกับคุณ" อคินกระซิบ น้ำเสียงนั้นแหบพร่าจนหัวใจของเรนกระตุกไหว "แต่ถ้าคุณอยากจะจัดวางตรงนี้ให้ได้ตามใจชอบนัก ก็ลองพิสูจน์ให้ผมเห็นสิ ว่าไอ้ 'ชีวิต' ที่คุณว่า มันจะทำให้ผมเลิกเกลียดงานดีไซน์ของคุณได้ยังไง" ทันใดนั้น เสียงฝีเท้าที่ก้าวเข้ามาในสตูดิโออย่างรีบร้อนก็ทำลายความเงียบกริบลง บานประตูไม้บานใหญ่ถูกผลักออกเต็มแรงจนเกิดเสียงดังสนั่น "อคิน! นายอยู่ที่นี่จริงๆ ด้วย! สรุปข่าวลือในเพจสถาปนิกเป็นเรื่องจริงใช่ไหมที่ว่านายกำลังซุ่มคบกับ... อ้าว" เสียงของ 'เมย์' รุ่นน้องคนสนิทของอคินขาดหายไปในลำคอเมื่อเห็นท่าทางของทั้งคู่ในระยะประชิด เรนรีบผละตัวถอยออกมาทันที แต่อคินกลับยืนนิ่ง ไม่ได้แสดงท่าทีตระหนกแม้แต่น้อย เขายังคงมองไปที่เรนด้วยสายตาที่อ่านไม่ออกก่อนจะหันไปหาผู้มาใหม่ "มีธุระอะไรก็พูดมา เมย์" อคินเอ่ยด้วยน้ำเสียงเรียบเฉย ทว่ามือของเขากลับสั่นเล็กน้อยตอนที่หยิบปากกาขึ้นมาหมุนเล่น เรนเหลือบมองเมย์ที่ยืนหน้าเหวอ ก่อนจะหันมามองอคินที่ดูเหมือนจะพยายามกลบเกลื่อนความวุ่นวายในใจด้วยท่าทีสุขุม เขาตัดสินใจเดินเลี่ยงออกมา แต่ก่อนที่จะก้าวพ้นขอบประตู เสียงกระซิบของอคินก็ตามหลังมาเบาๆ "อย่าเพิ่งไปไหน... เรื่องจัดแจกันของเรา ผมยังตกลงกันไม่จบ" เรนหยุดเท้าเพียงชั่วครู่ ก่อนจะเดินจากไปโดยไม่หันกลับมามอง ทิ้งให้สถานการณ์ในห้องนั้นคุกรุ่นไปด้วยคำถามที่ไม่มีใครกล้าหาญพอจะเอ่ยออกมา ขอบคุณรี้ดเดอร์ทุกคนที่ยังคงติดตามความสัมพันธ์อันแสนวุ่นวายของเรนและอคินนะคะ แล้วมาลุ้นกันต่อในตอนหน้าค่ะ!