แบบแปลนของความวุ่นวาย

เสียงกรรไกรตัดแต่งกิ่งไม้กระทบกันดัง *ฉับ* เป็นจังหวะเดียวกับความอดทนของเรนที่ค่อย ๆ ขาดผึ่งลงทีละนิด แปลนสวนหย่อมสไตล์โมเดิร์นทรอปิคอลที่เขาใช้เวลาสองคืนเต็มในการคัดสรรพรรณไม้ วางตำแหน่ง และคำนวณทิศทางแสงแดดอย่างพิถีพิถัน บัดนี้กำลังถูกรถเข็นปูนของคนงานยกเททับด้วยหินกรวดสีเทาอย่างไร้ความปรานี ยิ่งไปกว่านั้น ต้นมอนสเตาราคาแพงที่เรนตั้งใจจัดวางเป็นจุดนำสายตา กลับถูกขุดคุ้ยรากขึ้นมาวางกองไว้ระเกะระกะบนพื้นสนามหญ้า ราวกับเป็นเพียงขยะชิ้นหนึ่งที่รอการกำจัด "หยุดมือเดี๋ยวนี้!" เรนก้าวฉับ ๆ เข้าไปกลางพื้นที่ก่อสร้าง ดวงตากลมโตภายใต้กรอบแว่นสายตาฉายแวววาวโรจน์จนน่ากลัว กรรไกรตัดแต่งกิ่งในมือถูกกำแน่นจนข้อต่อนิ้วขึ้นสีขาว เขาสูดหายใจเข้าลึกเพื่อระงับสติอารมณ์ แต่ดูเหมือนว่ามันจะสายเกินไปเมื่อเจ้าของร่างสูงโปรดในชุดสูทลำลองเนื้อดีก้าวเท้าออกมาจากร่มเงาของระเบียงบ้าน พร้อมกับแฟ้มแบบแปลนสีน้ำเงินพับครึ่งในมือ อคินปรายตามองเรนด้วยหางตา ริมฝีปากหยักลึกยกยิ้มมุมปากที่เป็นเอกลักษณ์ รอยยิ้มที่เรนลงความเห็นว่าน่าหมั่นไส้ที่สุดในสามโลก "มาพอดีเลยครับคุณนักจัดดอกไม้ ผมกำลังจะให้คนงานรื้อโซนนี้ใหม่ทั้งหมด มันดูรกและเกะกะทางเดินสายตาไปหน่อย สถาปนิกอย่างผมไม่ชอบงานศิลปะที่ไม่มีฟังก์ชันการใช้งานชัดเจน" เรนหัวเราะในลำคอ เสียงหัวเราะที่เต็มไปด้วยความเย้ยหยันและความโกรธที่พุ่งทะยานถึงขีดสุด เขาเดินเข้าไปประชิดตัวชายหนุ่มร่างสูง จนอคินต้องชะงักฝีเท้าและถอยหลังไปครึ่งก้าวโดยไม่รู้ตัว "ฟังก์ชันเหรอคะคุณสถาปนิกปากจัด?" เรนเน้นเสียงทีละพยางค์ ใบหน้าหวานเชิดขึ้นสบตาอีกฝ่ายตรง ๆ "คุณมีตาแต่ไม่มีรสนิยมหรือไงคะ ถึงมองไม่ออกว่าการจัดวางตรงนั้นมันสร้างสมดุลให้กับตัวบ้านยังไง ต้นไม้ทุกต้นมีชีวิต มีลมหายใจ ไม่ใช่หุ่นยนต์ที่คุณจะสั่งให้ซ้ายหันขวาหันตามใจชอบได้!" "แต่นี่คือบ้านของผม และผมคือคนที่ต้องจ่ายเงินจ้างคุณมาทำงาน" อคินตอบกลับด้วยน้ำเสียงนิ่งสนิท ทว่าแววตาคมกริบกลับไหววูบเล็กน้อยยามที่ปะทะกับสายตาดุดันของคนตัวเล็ก "ถ้าคุณจะทำงานแบบเอาแต่ใจตัวเอง ชอบเอาความรู้สึกส่วนตัวมาเหนือหลักวิศวกรรมและสถาปัตยกรรม ผมเกรงว่าเราคงร่วมงานกันต่อไม่ได้" "งั้นก็เชิญยกเลิกสัญญาเลยค่ะ!" เรนสวนกลับทันควันโดยไม่ต้องคิด อกบางกระเพื่อมไหวตามแรงหายใจหอบถี่ "ฉันเองก็ไม่อยากเอาชื่อเสียงและฝีมือมาทิ้งไว้กับคนไร้ศิลปะที่มองงานออกแบบเป็นแค่ตัวเลขบนกระดาษหรอกนะคะ!" บรรยากาศรอบตัวราวกับถูกแช่แข็งด้วยความเงียบเชียบ แม้เสียงเครื่องมือช่างในบริเวณไกลออกไปจะยังคงดังอยู่ แต่รัศมีความตึงเครียดระหว่างคนทั้งสองกลับเด่นชัดเสียจนคนงานรอบข้างต่างพากันหยุดมือแล้วหันมามองเป็นตาเดียว อคินหรี่ตาลงเล็กน้อย เขากวาดสายตามองสำรวจตั้งแต่เรือนร่างระหงที่สั่นเทด้วยความโกรธ ไล่ขึ้นมาจนถึงพวงแก้มใสที่ขึ้นสีแดงจัดด้วยอารมณ์กรุ่นโกรธ แทนที่เขาจะโกรธกลับตามฟอร์มของคนถือไพ่เหนือกว่า ริมฝีปากหยักกลับคลี่ยิ้มกว้างขึ้น แววตาคมพราวระยับด้วยประกายบางอย่างที่อ่านไม่ออก "ปากเก่งเสียจริงนะครับ..." อคินก้าวเข้าไปประชิดตัวเรนอีกครั้ง ลดใบลงมาจนกระซิบอยู่ข้างใบหูขาวสะอาดที่ตอนนี้แดงก่ำ "เมื่อคืนบอกว่ามีเรื่องจะคุยกับผม 'ต่อ' ให้จบ... นี่คุณหมายถึงเรื่องปากจัดนี่ด้วยหรือเปล่าครับ หืม?" สัมผัสจากลมหายใจอุ่นที่เป่ารดต้นคอทำให้เรนสะث้านเฮือก เขารีบก้าวถอยหลังเพื่อเว้นระยะห่าง หัวใจดวงน้อยเต้นกระหน่ำไม่เป็นจังหวะ ไม่ใช่เพราะความกลัว แต่เป็นเพราะความใกล้ชิดกะทันหันที่ทำให้เขาเสียศูนย์อย่างน่าหงุดหงิด "ถอยไปนะคะ! อย่ามาทำรุ่มร่ามกับฉัน..." "ผมไม่ได้รุ่มร่าม ผมแค่กำลังทวงสัญญา..." อคินยังคงพูดด้วยน้ำเสียงราบเรียบ ทว่าแววตากลับดุดันและจริงจังขึ้นอย่างเห็นได้ชัด "สัญญาที่คุณบอกว่าจะเคลียร์เรื่อง..." *กริ๊งงงงง!* เสียงกริ่งหน้าประตูรั้วดังแทรกขึ้นทำลายบรรยากาศชวนใจเต้นระส่ำ เรนสะดุ้งสุดตัวราวกับคนทำความผิดแล้วถูกจับได้ รีบเบนสายตาหนีจากใบหน้าหล่อเหลาที่อยู่ใกล้เกินไป ส่วนอคินขมวดคิ้วมุ่นด้วยความไม่สบอารมณ์ที่ถูกขัดจังหวะ คนงานคนหนึ่งวิ่งหน้าตื่นเข้ามาหา พร้อมกับตะโกนเสียงดังด้วยความตกใจ "คุณอคินครับ! มีแขกไม่ได้รับเชิญบุกเข้ามาถึงหน้าบ้านแล้วครับ!" อคินหันไปมองทางประตูรั้วแวบหนึ่ง ก่อนจะหันกลับมาสบตาเรนที่กำลังยืนงุนงง และในวินาทีที่ร่างสูงของใครบางคนก้าวพ้นแนวรั้วเข้ามาพร้อมรอยยิ้มเยдя เรนก็รู้สึกราวกับโลกทั้งใบหยุดหมุน— "อ้าว... น้องเรน มาทำอะไรที่นี่เหรอครับ? หรือว่า... ย้ายมาอยู่กินกับสถาปนิกคนนี้ตามข่าวลือแล้วจริงๆ?" ขอบคุณสำหรับการติดตามอ่านตอนนี้นะคะ แล้วพบกันใหม่ในตอนหน้าค่ะ!