เขตห้ามเข้า

"บอกแล้วไงคะว่าตรงนี้วางต้นมอนสเตอร่าไม่ได้! คุณเป็นสถาปนิกประสาอะไร ถึงมองไม่เห็นว่าแสงบ่ายมันจะเผาใบด่างๆ พวกนี้จนกรอบเป็นเกรียมกุ้งภายในสามวัน!" เสียงหวานใสแต่คมกริบราวกับใบมีดโกนอาบน้ำผึ้งกรีดผ่านความเงียบของพื้นที่รีโนเวทคอนโดมิเนียมหรูใจกลางเมือง เรน หรือ ธัญญ์วรินทร์ ยืนกอดอกแน่น ใบหน้าเรียวเชิดขึ้นเล็กน้อย นัยน์ตาสีน้ำตาลเข้มจ้องเขม็งไปยังร่างสูงโปรดในชุดสูทลำลองสีเทาเข้มที่กำลังยืนกางแปลนพิมพ์เขียวอยู่กลางห้อง อคิน เงยหน้าขึ้นช้าๆ เขาสวมแว่นสายตาขอบโลหะบางเฉียบที่ขับให้ใบหน้าคมคายดูดุและเย่อหยิ่งขึ้นเป็นเท่าตัว สถาปนิกหนุ่มปรายตามองกระถางต้นไม้ในมือของอีกฝ่ายก่อนจะหลุดหัวเราะในลำคอ เสียงทุ้มต่ำนั้นเต็มไปด้วยความระอาที่ไม่ได้ปิดบัง "ถ้าคุณใช้สมองส่วนหน้าวิเคราะห์สักนิดก่อนจะโวยวาย คุณจะรู้ว่าผมไม่ได้ออกแบบให้มันมาตากแดดตายซากตรงนี้... แต่ผมตั้งใจให้มันเป็นจุดดึงสายตาจากมุมโซฟาต่างหากล่ะครับ คุณนักจัดดอกไม้" อคินเน้นเสียงตรงคำว่า 'นักจัดดอกไม้' ด้วยโทนเสียงที่ชวนให้ต่อyต่อยสักหมัด "นี่คุณ!" เรนสูดหายใจเข้าลึกเพื่อระงับสติอารมณ์ที่พุ่งปรี๊ดขึ้นจนชนเพạn นิ้วเรียวสวยที่มักจะทะนุถนอมกุหลาบพันธุ์หายาก กำหมัดแน่นจนข้อต่อขึ้นสีขาว "คุณฟังภาษาไทยไม่เข้าใจหรือคะ? พื้นที่ตรงนี้มันคือโซนความชื้นเพื่อสมดุลของสวนแนวตั้ง ไม่ใช่จุดวางเฟอร์นิเจอร์มีชีวิตตามใจชอบของคุณ ถ้าคุณอยากได้จุดดึงสายตา ทำไมไม่ไปเอาโคมไฟราคาแพงระยับรสนิยมห่วยๆ ของคุณมาตั้งล่ะคะ จะได้ไม่ต้องทรมานสิ่งมีชีวิต!" อคินเลิกคิ้วขึ้นข้างหนึ่ง เขาก้าวเท้าช้าๆ เดินเข้ามาประชิดตัวเรนทีละก้าว ความสูงที่ทิ้งห่างกันร่วมคืบทำให้อคินต้องโน้มตัวลงเล็กน้อยเพื่อสบตา เรนรู้สึกได้ถึงกลิ่นน้ำหอมผู้ชายเจือจางผสมกับกลิ่นกระดาษและหมึกพิมพ์ เป็นกลิ่นที่สะอาดและน่ารำคาญในเวลาเดียวกัน "ปากเก่งจังนะคะ... ตัวก็แค่นี้ แต่เถียงฉอดๆ เหมือนพกวิทยุธานินทร์ติดตัวไว้ตลอดเวลา" อคินกระซิบเสียงต่ำ ใบหน้าห่างกันไม่ถึงคืบจนเรนต้องเอนตัวหนีโดยอัตโนมัติ "ถอยไปไกลๆ เลยค่ะ! พื้นที่ส่วนตัวของคุณมันล้ำเส้นเข้ามาในเขตปลอดภัยของฉันแล้วนะ" เรนใช้มือผลบ่ากว้างของอีกฝ่ายเบาๆ แต่อคินกลับไม่มีทีท่าว่าจะขยับเขยื้อນ เขากลับทิ้งน้ำหนักตัวเข้ามาใกล้เสียจนแผ่นหลังบางแนบติดกับผนังปูนเปลือยด้านหลัง สถาปนิกหนุ่มกวาดสายตามองสำรวจใบเนียนใสที่มีเม็ดเหงื่อผุดขึ้นนิดๆ ด้วยความหงุดหงิด ก่อนจะหยิบดินสอไม้หลังหูขึ้นมาหมุนเล่นในมือ "เขตปลอดภัยอะไรของคุณ? นี่มันไซต์งานผม ผมจะยืนตรงไหนก็ได้... อีกอย่างนะ คุณธัญญ์วรินทร์ ถ้าคุณยังเอาแต่ใจแล้วดึงดันจะเปลี่ยนแบบแปลนโครงสร้างที่ผมใช้เวลาคิดมาเป็นเดือนล่ะก็..." อคินหยุดพูดไปนิด ปลายดินสอในมือเลื่อนมาแตะเบาๆ ที่คางเรนอย่างถือวิสาสะ "ผมคงต้องพิจารณาใหม่ ว่าจะจ้างคุณต่อดีไหม" เรนปัดดินสอนั้นทิ้งอย่างแรง นัยน์ตาวาวโรจน์ด้วยความโกรธที่ถูกท้าทาย "เชิญเลยค่ะ! ฉันไม่ได้อยากร่วมงานกับสถาปนิกจอมเผด็จการ ปากเสีย และอีगोสูงจนทะลุชั้นบรรยากาศแบบคุณอยู่แล้วเหมือนกัน!" เรนสวนกลับทันควัน น้ำเสียงสั่นระริกด้วยความโมโห "คนอะไร เย่อหยิ่ง เอาแต่ใจตัวเองเป็นศูนย์กลางจักรวาล คิดว่าตัวเองเก่งมาจากไหนฮึ!" อคินหรี่ตาลง รอยยิ้มมุมปากที่เคยประดับอยู่จางหายไปแทนที่ด้วยประกายความท้าทายในแววตา เขาชอบเวลาที่อีกฝ่ายพยศ ยิ่งดื้อเท่าไหร่ เขาก็ยิ่งอยากปราบให้เชื่องคาเท้าเท่านั้น "ปากดีแบบนี้ ระวังตัวไว้เถอะครับ..." อคินโน้มใบหน้าเข้าไปกระซิบชิดริมหูของเรน จนคนฟังรู้สึกขนลุกซู่ "เพราะคนปากเก่งมักจะลงท้ายด้วยการ..." *ปัง!* เสียงประตูกระจกบานเลื่อนด้านหน้าห้องถูกผลักเปิดออกกะทันหัน พร้อมกับร่างของหญิงสาวในชุดสูทแบรนด์เนมที่ก้าวเข้ามาพร้อมแฟ้มเอกสารในมือ เธอยิ้มกว้างด้วยความดีใจโดยไม่รู้เลยว่าบรรยากาศรอบตัวกำลังคุคุกรุ่นราวกับมีระเบิดเวลาฝังอยู่ "อคินคะ! คุณแม่โทรมาตาม... เอ๊ะ? ฉันเข้ามาขัดจังหวะอะไรหรือเปล่าคะเนี่ย?" เรนผลักอกอคินเต็มแรงแล้วก้าวถอยหลังออกมาสามก้าวจัดเสื้อผ้าให้เข้าที่ทันที ใบหน้าหวานแดงก่ำด้วยความเคืองปนความกระอักกระอ่วน ขณะที่อคินถอนหายใจยาวอย่างหัวเสียเมื่อหันไปพบว่าใครคือผู้มาขัดจังหวะ สถาปนิกหนุ่มหันกลับมามองเรนที่กำลังหลบสายตา พร้อมกับยกยิ้มมุมปากขึ้นอีกครั้งด้วยแววตาเจ้าเล่ห์ที่ซ่อนไม่มิด "เอาไว้เราคุยกัน 'ต่อ' ให้จบเรื่องตำแหน่งต้นไม้... และเรื่องปากของคุณ... คืนนี้นะครับ" ขอบคุณรี้ดเดอร์ทุกคนที่แวะมาทักทายและซัพพอร์ตนะคะ หวังว่าจะชอบความแซ่บพริกสิบเม็ดของคู่นี้ค่ะ!