กาแฟกับคำประชด

"ถ้าคุณคิดว่าการยืนกอดอกทำหน้ายักษ์จะช่วยให้งานดีไซน์โครงสร้างเหล็กนั่นผ่านง่ายขึ้น ฉันแนะนำให้ไปนั่งสมาธิที่วัดป่าแถวนี้ดีกว่าค่ะคุณอคิน" แก้วมัคเซรามิกสีเอิร์ธโทนถูกวางกระแทกลงบนโต๊ะไม้สักตัวยาวในคาเฟ่ต์สไตล์มินิมอลที่อยู่ห่างจากไซต์งานก่อสร้างเพียงสองร้อยเมตร เสียงกระทบของเนื้อกระเบื้องกับโต๊ะดังพอที่จะเรียกสายตาจากลูกค้าโต๊ะอื่นให้หันมามอง แต่เรนหาได้สนใจไม่ ดวงตากลมโตภายใต้กรอบแว่นใสจ้องเขม็งไปยังชายหนุ่มร่างสูงในชุดเสื้อเชิ้ตพับแขนที่เพิ่งหย่อนกายลงนั่งฝั่งตรงข้ามอย่างถือดี อคินเลิกคิ้วขึ้นข้างหนึ่ง มุมปากหยักลึกยกยิ้มยั่วเย้าในแบบที่เรนอยากจะคว้าเอาหลอดกาแฟมาจิ้มหน้าผากสักที สถาปนิกหนุ่มปรายตามองแก้วลาเต้ร้อนที่มีลวดลายลาเต้อาร์ตเป็นรูปใบไม้บิดเบี้ยว ก่อนจะเงยหน้าขึ้นสบตาคู่สนทนาด้วยแววตาระรื่นที่ซ่อนความคลั่งรักเอาไว้ภายใต้ท่าทีปากร้าย "พูดจาได้น่ารักเหมือนเดิมไม่เปลี่ยนเลยนะคะ คุณนักจัดดอกไม้... หรือฉันควรเรียกว่า 'คุณผู้เชี่ยวชาญด้านการหาเรื่อง' ดีล่ะ?" อคินลากเสียงยาวอย่างจงใจ กวนประสาท ปลายนิ้วเรียวยาวเคาะโต๊ะเป็นจังหวะช้าๆ ขณะเอนหลังพิงพนักเก้าอี้เพื่อประเมินคู่ปรับตัวแสบ "แล้วก็นะ... โต๊ะในร้านนี้มีตั้งสิบโต๊ะ แต่ทำไมคุณถึงเดินดุ่มๆ มานั่งร่วมโต๊ะกับฉัน ทั้งที่เมื่อกี้เพิ่งจะทำท่าเหมือนไม่อยากหายใจร่วมอากาศเดียวกันในห้องประชุม" "อย่าหลงตัวเองให้มากนักเลยค่ะคุณอคิน" เรนสวนกลับทันควันโดยไม่ต้องเสียเวลาคิด ริมฝีปากบางเฉียบเม้มเข้าหากันเล็กน้อยด้วยความหมั่นไส้ "ร้านนี้มีที่นั่งว่างโต๊ะเดียว และโชคร้ายที่มันดันมีผู้ชายปากจัดนั่งจองพื้นที่อยู่ครึ่งหนึ่ง ถ้าเลือกได้ ฉันไปนั่งกินกาแฟกับคนงานก่อสร้างตากแดดตัวดำยังจะเจริญหูเจริญตามากกว่านั่งฟังคุณแซะอยู่ตรงนี้" "ปากดีแบบนี้ ระวังจะไม่ได้แค่กินกาแฟนะคะ..." อคินโน้มตัวไปข้างหน้าเล็กน้อย ดวงตาคมกริบพินิจพิเคราะห์ใบเนียนใสที่ขึ้นสีแดงเรื่อด้วยความโกรธ "แต่จะได้ชิมลางอย่างอื่นด้วย" บรรยากาศรอบโต๊ะอบอวลไปด้วยกระแสไฟฟ้าที่สパークใส่กันอย่างไม่มีใครยอมใคร แม้ภายนอกทั้งคู่จะดูเหมือนคู่กัดที่พร้อมจะหยิกหัวกันได้ทุกเมื่อ แต่ลึกๆ แล้ว อคินกลับรู้สึกว่ากลิ่นหอมอ่อนๆ ของดอกไม้ป่าที่ติดตัวเรนมาด้วยนั้น มันดึงดูดสติสัมปชัญญะของเขาให้หลุดลอยไปไกลกว่าเรื่องงานออกแบบโครงสร้างบูธจัดแสดงสินค้าเสียแล้ว เรนเบือนหน้าหนีสายตาร้อนแรงที่จู่ๆ ก็เปลี่ยนเป็นความนุ่มลึกจนน่ากลัว หัวใจดวงน้อยเต้นกระหน่ำในอกอย่างไม่เป็นจังหวะ ไม่ใช่เพราะโกรธ... แต่เป็นเพราะสัมผัสได้ถึงอันตรายบางอย่างจากผู้ชายคนนี้ อันตรายที่คอยแต่จะกัดเซาะกำแพงความเย่อหยิ่งที่เขาสร้างขึ้นมาทีละน้อย "เลิกมองฉันด้วยสายตาแบบนั้นสักทีค่ะ" เรนเอ่ยเสียงลอดไรฟัน พยายามดึงความแข็งกร้าวกลับมาสู่ น้ำเสียง "เรื่องแบบแปลนโครงสร้างที่คุยกันค้างไว้ ฉันยืนยันคำเดิมว่าซุ้มดอกไม้โครงสร้างเหล็กโค้งของคุณมันทับ องศาการรับน้ำหนักของแจกันคริสตัลโบราณชิ้นนั้น ถ้าเกิดพังลงมากลางงานแต่งงานลูกสาวท่านปลัด คุณนั่นแหละที่จะเป็นคนแรกโดนเฉหัวไปเสียบประจานหน้างาน" "เป็นห่วงผมเหรอครับ?" อคินยิ้มกริ่ม ดวงตาพราวระยับ "ถึงได้คิดฉากจบสมจริงขนาดนี้" "ใครห่วงคุณ! ฉันเป็นห่วงชื่อเสียงตัวเองต่างหาก!" เรนแทบจะสำลักฟองนม กัดฟันกรอดจนกรามขึ้นสันนูน "คนอย่างคุณนี่มัน... เหลืออดจริงๆ" อคินหัวเราะในลำคอ เสียงทุ้มต่ำนั้นสร้างความปั่นป่วนในท้องของเรนอย่างประหลาด ชายหนุ่มยกแก้วกาแฟของตัวเองขึ้นจิบช้าๆ สายตาไม่เคยละไปจากใบหน้าบึ้งตึงแต่น่ามองของคนตรงข้ามเลยแม้แต่วินาทีเดียว ความเงียบชั่วครู่เข้าปกคลุมระหว่างพวกเขาท่ามกลางเสียงเพลงแจ๊สคลอเบาๆ ในร้าน ก่อนที่อคินจะเป็นฝ่ายทำลายความเงียบนั้นด้วยน้ำเสียงที่จริงจังขึ้นกว่าเดิม "ถ้าผมยอมปรับแบบโครงสร้างเหล็กให้ตามที่คุณต้องการ... เราจะถือว่าสงบศึกเรื่องนี้กันได้หรือยัง?" เรนชะงักไปเล็กน้อย ดวงตากลมโตหันกลับมามองคนพูดอย่างไม่แน่ใจนัก "คุณยอมถอยเนี่ยนะ? เป็นไปไม่ได้หรอก คนอย่างสถาปนิกอีโก้สูงทะลุฟ้าอย่างคุณเนี่ยนะจะยอมรับฟังความเห็นคนอื่น" "ผมไม่ได้ยอมรับฟังความเห็นคนอื่น..." อคินวางแก้วกาแฟลง วางข้อศอกทั้งสองข้างลงบนโต๊ะแล้วประสานมือเข้าหากัน นัยน์ตาคมกริบจ้องลึกเข้าไปในดวงตาของเรนราวกับต้องการอ่านใจ "แต่ผมยอม... เพราะมันเป็นข้อเสนอของคุณต่างหาก" คำพูดนั้นเรียบง่าย แต่มีพลังมากพอที่จะทำให้ลมหายใจของเรนสะดุดกึก ความร้อนผ่าวแล่นริ้วขึ้นมาบนพวงแก้มขาวเนียนอย่างควบคุมไม่ได้ บรรยากาศรอบตัวราวกับถูกลดอุณหภูมิลงเหลือเพียงความเงียบงันที่มีแค่เสียงหัวใจของคนทั้งคู่เต้นประสานกัน เรนอ้าปากค้างเล็กน้อย สมองประมวลผลไม่ทันกับจู่ๆ ก็รุกฆาตด้วยความโรแมนติกแบบไม่ทันตั้งตัวของคนปากร้าย มือเรียวที่กำลังจะหยิบช้อนกาแฟสั่นน้อยๆ จนต้องรีบซุกไว้ใต้โต๊ะเพื่อไม่ให้อีกฝ่ายจับพิรได้ ก่อนที่เรนจะทันได้คิดคำพูดคมคายมาโต้กลับเพื่อกู้หน้า เสียงกระดิ่งกรุ๊งกริ๊งตรงประตูหน้าร้านก็ดังขึ้น พร้อมกับร่างสูงโปรดของใครคนหนึ่งที่ก้าวเข้ามาในร้านด้วยท่าทางคุ้นเคย "พี่อคิน! อยู่นี่เอง ผมตามหาซะทั่วไซต์งานเลย... เอ๊ะ? มานั่งทำอะไรตรงนี้กับคุณเรนเหรอครับเนี่ย?" เสียงใสแจ๋วของ 'นนท์' วิศวกรหนุ่มรุ่นน้องที่มักจะวนเวียนอยู่ใกล้ชิดกับอคินเสมอ ดังแทรกขึ้นมาทำลายบรรยากาศสีชมพูจางๆ ให้พังทลายลงในพริบตา เรนสะดุ้งสุดตัว รีบดึงมือออกจากใต้โต๊ะและขยับตัวออกห่างจากขอบโต๊ะทันที ขณะที่อคินขมวดคิ้วมุ่นด้วยความขัดใจอย่างปิดไม่มิดที่ถูกขัดจังหวะในวินาทีสำคัญ ขอขอบพระคุณนักอ่านทุกท่านที่ติดตามและอินไปกับโมเมนต์กัดไม่ปล่อยของคู่นี้ด้วยนะคะ หิมะแรกในโตเกียวดีใจมากๆ ที่ได้เห็นทุกคนฟินไปด้วยกัน แล้วพบกันใหม่ในตอนหน้าค่ะ!