ความชัดเจนในความคลุมเครือ

“ถ้าคุณคิดว่าการเอาชนะผมด้วยโปรเจกต์รีโนเวตบ้านร้างริมคลองนั่น จะทำให้คุณได้สิทธิพิเศษเหนือคนอื่นในสตูดิโอ… คุณกำลังเข้าใจผิดครั้งใหญ่แล้วค่ะ สถาปนิกอคิน” เสียงหวานใสแต่แฝงไว้ด้วยความท้าทายดังขึ้น ท่ามกลางบรรยากาศตึงเครียดของห้องประชุมใหญ่ กลิ่นหอมจางๆ ของดอกยูคาลิปตัสที่เรนเพิ่งจัดแต่งเพื่อใช้ประกอบการพรีเซนต์งานออกแบบพื้นที่สีเขียวในโปรเจกต์ร่วมกัน ลอยอบอวลตัดกับความเย็นเฉียบของเครื่องปรับอากาศ ธัญญ์วรินทร์ หรือ เรน ยืนกอดอกมองชายหนุ่มร่างสูงโปร่งในชุดสูทสีเทาเข้มที่นั่งไขว่ห้างอยู่ฝั่งตรงข้าม แววตากลมโตคู่นั้นฉายประกายดื้อรั้น ไม่มีความเกรงกลัวต่อชื่อเสียงอันดับหนึ่งในวงการสถาปัตยกรรมของอีกฝ่ายเลยแม้แต่น้อย อคินชะงักมือที่กำลังหมุนปากกาฟاونเทนเพนราคาแพง นัยน์ตาสีเข้มคมกริบตวัดขึ้นมองคนตัวเล็กกว่า รอยยิ้มมุมปากที่มักจะใช้กวนประสาทผู้คนถูกจุดขึ้นอย่างช้าๆ เขาลุกขึ้นยืนเต็มความสูง ก้าวเท้าเข้ามาประชิดโต๊ะทำงานตัวยาวจนเรนต้องเผลอกลั้นหายใจโดยไม่รู้ตัว “สิทธิพิเศษเหรอครับ... ผมไม่เคยสนใจของแบบนั้น” อคินโน้มตัวลงมาเล็กน้อย ระยะห่างระหว่างใบหน้าของเขากับเรนลดลงจนน่าใจหาย “แต่ถ้าเป็น ‘ข้อยกเว้น’… สำหรับคุณคนเดียว ผมยินดีมอบให้ตั้งแต่วันแรกที่เราเถียงกันเรื่องโทนสีดอกไม้ในร้านของคุณแล้วล่ะครับ” คำพูดหน้าตายแต่สายตากลับพราวระยับด้วยความหมายซ่อนเร้น ทำเอาเรนหน้าร้อนผ่าวขึ้นมาดื้อๆ เขาพยายามเม้มริมฝีปากแน่นเพื่อซ่อนอาการใจสั่น ร้ายกาจ... ผู้ชายคนนี้อันตรายต่ออัตราการเต้นของหัวใจเขาเกินไปแล้ว “เพ้อเจ้ออะไรของคุณ ทำงานค่ะ อย่ามาเล่นลิ้น” เรนเบือนหน้าหนีไปทางอื่นเพื่อหลบสายตาคู่นั้น พยายามดึงสติกลับมาที่แปลนกระดาษตรงหน้า “เรื่องการจัดวางสวนหย่อมโซน A ผมยืนยันว่าใช้กุหลาบอังกฤษสีขาวผสมกับลาเวนเดอร์ไม่ได้ สถาปนิกอย่างคุณควรจะรู้ดีว่าความชื้นจากสระว่ายน้ำจะทำให้กลีบช้ำ” “ผมรู้ครับ” อคินตอบทันควัน น้ำเสียงของเขานุ่มนวลขึ้นอย่างผิดคาดจนเรนต้องหันกลับมามอง “แต่เพราะมันคือคุณ… ผมถึงยอมแก้แบบโครงสร้างระเบียงทั้งหมด เพื่อให้คุณสามารถจัดดอกไม้ชนิดไหนก็ได้ที่คุณต้องการโดยไม่ต้องกังวลเรื่องความชื้น” เรนเบิกตากว้างขึ้นเล็กน้อย หัวใจกระตุกวูบอย่างแรง คำว่า ‘ยอมแก้แบบโครงสร้างระเบียงทั้งหมด’ ไม่ใช่เรื่องเล็กๆ สำหรับสถาปนิกผู้หยิ่งทะนงในผลงานอย่างอคิน แต่นี่เขากลับยอมทำมันเพื่อ... เพื่อความต้องการของนักจัดดอกไม้อย่างเขาเนี่ยนะ? “คุณ... บ้าไปแล้วหรือไง แค่เรื่องดอกไม้เนี่ยนะ” เรนเผลอหลุดปากเสียงดัง “ผมไม่ได้บ้า” อคินยื่นมือออกไป ปลายนิ้วเรียวยาวเอื้อมมาปัดปอยผมที่ตกลงมาปรกหน้าผากของเรนออกให้อย่างแผ่วเบา สัมผัสอุ่นร้อนที่แตะผ่านผิวเนื้อทำให้เรนแข็งค้างราวกับถูกมนต์สะกด “ผมแค่ไม่ชอบเห็นคุณเหนื่อยเกินไป... และผมก็ไม่ชอบให้ใครมามีอิทธิพลกับความรู้สึกของผมได้เท่าคุณอีกแล้ว” ห้องประชุมทั้งห้องราวกับถูกดูดกลืนเสียงทั้งหมด บรรยากาศรอบตัวอบอวลไปด้วยความเงียบงันที่เต็มไปด้วยแรงดึงดูดประหลาด เรนจ้องมองนัยน์ตาจริงจังคู่นั้น สมองขาวโพลนจนคิดคำพูดโต้เถียงไม่ออก เคมีที่เคยคุยกันด้วยการเชือดเฉือน บัดนี้กลับถูกหลอมละลายด้วยความชัดเจนที่รุกคืบเข้ามาทีละน้อยจนแทบไม่เหลือพื้นที่ให้หลบหนี ในจังหวะที่เรนกำลังจะอ้าปากเอ่ยอะไรบางอย่างเพื่อทำลายความเงียบที่น่าใจเต้นนี้ เสียงเคาะประตูก็ดังขึ้นสามครั้งติดกันอย่างไม่มีปี่มีขลุ่ย ก๊อก ก๊อก ก๊อก “คุณอคินคะ เอกสารสรุปงบประมาณเฟสสองมาแล้วค่ะ… เอ๊ะ ขอโทษค่ะ ดิฉันรบกวนเวลาหรือเปล่าคะ” ร่างเพรียวบางของเลขาฯ สาวคนสนิทเปิดประตูเข้ามาพร้อมกับแฟ้มเอกสารในมือ แต่เมื่อเห็นท่าทางชิดใกล้ชนิดที่ปลายจมูกแทบจะชนกันของสถาปนิกหนุ่มและนักจัดดอกคนเก่ง เธอก็รีบยกมือขึ้นปิดปาก ดวงตากลมโตเบิกกว้างด้วยความตกใจกับภาพที่เห็นตรงหน้า อคินถอนหายใจออกมาเบาๆ อย่างนึกเสียดาย เขายืดตัวตรงกลับไปเป็นสถาปนิกมาดเนี๊ยบคนเดิมทันที ผิดกับเรนที่รีบก้าวถอยหลังไปสองก้าว ใบหน้าขาวเนียนแดงก่ำลามไปจนถึงใบหู “ไม่เป็นไรครับ วางไว้ตรงนั้นแหละ” อคินเอ่ยเสียงเรียบ แต่สายตายังคงเหลือบมองคนตัวเล็กที่ยืนหลบอยู่หลังมุมโต๊ะด้วยรอยยิ้มเจ้าเล่ห์ เรนกัดริมฝีปากด้วยความฮึดฮัด นึกอยากจะหยิบกรรไกรตัดแต่งกิ่งไม้มาตัดความกวนประสาทของพ่อหนุ่มสถาปนิกคนนี้เสียให้เข็ด แต่ทว่า... จังหวะที่เขาหันไปหยิบกระเป๋าเตรียมจะเดินหนีออกจากห้องประชุมเพื่อหลบเลี่ยงสถานการณ์ชวนเขินอายนี้ สายตากลับเหลือบไปเห็นกระดาษโน้ตแผ่นเล็กที่อคินเพิ่งเขียนทิ้งไว้บนโต๊ะ ลายมือหวัดๆ แต่ทรงพลังเขียนไว้ว่า— *“คืนนี้หลังเลิกงาน ห้ามกลับก่อน... ผมมีเรื่องจะเคลียร์ให้ ‘ชัดเจน’ กว่านี้”* เรนใจกระตุกวูบอีกระลอก เขารีบขยำกระดาษแผ่นนั้นในกำมือทันที ทว่าหัวใจเจ้ากรรมกลับเต้นระรัวไม่เป็นจังหวะเสียแล้ว ขอบคุณสำหรับการติดตามอ่านตอนนี้นะคะ แล้วพบกันใหม่ตอนหน้าค่ะ!