บททดสอบความอดทน

ตัวเลขหลักสิบล้านบนกระดาษเอสี่แผ่นนั้นดูราวกับกำลังหัวเราะเยาะเรนอย่างเงียบ ๆ กระดาษบันทึกข้อความจากฝ่ายบัญชีที่เพิ่งถูกส่งด่วนมาเมื่อห้านาทีก่อน ระบุชัดเจนว่าโครงการรีโนเวทพื้นที่ส่วนกลางและสวนพฤกษศาสตร์ในร่มของอคินกำลังประสบภาวะวิกฤต งบประมาณที่ถูกตัดทอนลงไปยี่สิบเปอร์เซ็นต์จากการอนุมัติครั้งล่าสุด ทำให้ทุกอย่างที่เรนวางแผนไว้เกี่ยวกับการจัดดอกไม้และระบบนิเวศน์เฉพาะตัว กลายเป็นเพียงความเพ้อฝันราคาแพงทันที เรนสูดหายใจเข้าลึกเพื่อสะกดกลั้นความหงุดหงิดที่แล่นพล่านขึ้นมาถึงขั้วหัวใจ กระดาษแผ่นที่เพิ่งขยำไปเมื่อครู่ยังคงอยู่ในลิ้นชัก แต่ความจริงตรงหน้ากลับหนักอึ้งเสียยิ่งกว่าการพยายามจัดดอกไม้กลางพายุฝน "สรุปคือต้นไม้ฟอร์มใหญ่เกรดนำเข้าจากญี่ปุ่นที่ผมเลือกไว้ ต้องถูกตัดออกทั้งหมดใช่ไหมครับ" เสียงทุ้มต่ำที่เจือความเยርยะเย้ยเล็กน้อยดังขึ้นจากปลายโต๊ะทำงาน อคินก้าวเข้ามาในห้องประชุมเล็กโดยไม่เคาะประตูกดดันตามนิสัย สถาปนิกหนุ่มในชุดสูทสีเทาเข้มไร้ที่ติกำลังปลดกระดุมเสื้อสูทออกช้า ๆ สายตาคมกริบกวาดมองเอกสารงบประมาณบนโต๊ะแวบเดียวก่อนจะตวัดกลับมามองหน้าเรนด้วยแววตาที่อ่านไม่ออก เรนเงยหน้าขึ้น ปรับสีหน้าให้เรียบเฉยที่สุดแม้ในใจจะอยากหยิบแฟ้มเอกสารฟาดหน้าคนตัวสูงสักที "ไม่ใช่แค่ต้นไม้นำเข้าค่ะคุณอคิน วัสดุกั้นความชื้นสำหรับโซนจัดดอกไม้สดก็โดนหั่นงบจนแทบจะเอาฟิวเจอร์บอร์ดมาแปะแทนอยู่แล้ว ถ้าคุณอยากให้ผลงานชิ้นนี้พังไม่เป็นท่าตั้งแต่ยังไม่เปิดตัว เชิญเซ็นอนุมัติงบใหม่ตามใจชอบได้เลยค่ะ" อคินเลิกคิ้วขึ้นข้างหนึ่ง รอยยิ้มมุมปากที่ปรากฏขึ้นไม่ได้ทำให้บรรยากาศดีขึ้นเลยแม้แต่น้อย เขาก้าวเข้ามาใกล้โต๊ะทำงานมากขึ้นจนเรนต้องเอนตัวถอยหลังโดยอัตโนมัติ กลิ่นน้ำหอมผู้ชายเจือจางผสมกับกลิ่นกระดาษและกาแฟคั่วบดลอยเข้ามาแตะจมูก ระยะห่างระหว่างพวกเขาลดลงจนน่าอึดอัด "ปากเก่งไม่เปลี่ยน..." อคินทิ้งน้ำเสียงแหบพร่าลงเล็กน้อยขณะโน้มตัวลงใช้มือข้างหนึ่งค้ำขอบโต๊ะ "แต่เรื่องงบประมาณที่โดนตัด คุณน่าจะรู้ดีกว่าใครนะเรน ว่ามันไม่ได้มาจากฝั่งสถาปัตยกรรม แต่เป็นเพราะการบริหารจัดการที่ไร้รอยต่อของทีมจัดซื้อต่างหากล่ะ" "อย่ามาโบ้ยความผิดให้คนอื่นนะคะ!" เรนดีดตัวลุกขึ้นยืนเต็มความสูง ดวงตากลมโตฉายแวววาวด้วยความโกรธ "ฉันทำการบ้านมาอย่างดี ต้นไม้ทุกต้น วัสดุทุกชิ้นถูกคำนวณราคามาแบบสมเหตุสมผลที่สุดแล้ว แต่เพราะแบบแปลนโครงสร้างกระจกบ้าๆ ของคุณนั่นแหละที่ทำให้วิศวกรต้องใช้งบไปกับฐานรากมหาศาล จนงบของฉันมันเหลือแค่เศษเงิน!" อคินไม่โกรธ เขากลับหัวเราะในลำคอเบา ๆ ราวกับความเกรี้ยวกราดของเรนเป็นเพียงเรื่องตลกชวนขัน สายตานั้นกวาดมองตั้งแต่เส้นผมที่มัดรวบไว้อย่างประณีต ไล่ลงมาที่ริมฝีปากที่เม้มเข้าหากันแน่นด้วยความเคืองขัด "ถ้าไม่มีกระจกบ้าๆ นั่น งานดีไซน์พื้นที่สีเขียวของคุณก็เป็นได้แค่ร้านขายต้นไม้ข้างทางนั่นแหละ เรน" อคินพูดเสียงเรียบแต่นัยน์ตากลับพราวระยับด้วยความท้าทาย "แต่ก็นะ... ในเมื่อเราติดปاัญหาเรื่องงบร่วมกัน ทำไมเราถึงไม่มานั่งคุยหาทางออกกันดีๆ แบบผู้ใหญ่ล่ะ หึ?" "เราไม่มีอะไรต้องคุยกันอีกแล้วค่ะ นอกจากคุณจะไปตบะแตกขอเพิ่มงบจากบอร์ดบริหารมาให้ฉัน" เรนเชิดหน้าขึ้น ไม่ยอมหลบสายตาที่พยายามจะกดดันเขาให้ยอมจำนน อคินหรี่ตาลง เลิกแกล้งหยอกล้อแล้วเปลี่ยนเป็นโหมดจริงจังที่น่ากลัวกว่าเดิม เขายืดตัวตรง กอดอกมองคนตัวเล็กกว่าด้วยแววตาที่ลุ่มลึกขึ้น "คุณก็รู้ว่าเป็นไปไม่ได้ บอร์ดบริหารอนุมัติงบก้อนนี้มาตายตัว ถ้าอยากได้งานที่สมบูรณ์แบบตามมาตรฐานของคุณ เราต้องตัดทอนส่วนที่ไม่จำเป็นออก... หรือไม่ก็ต้องหา 'สปอนเซอร์' เพิ่ม" เรนชะงักไปนิด "สปอนเซอร์? ในเวลาแค่นี้เนี่ยนะ?" "ใช่ ถ้าคุณกล้าพอที่จะร่วมมือกับผม" อคินเอื้อมมือไปหยิบแท็บเล็ตบนโต๊ะขึ้นมาเปิดสไลด์งานนำเสนอโครงการอีกชุดหนึ่งที่เรนไม่เคยเห็นมาก่อน "งานอีเวนต์เปิดตัวพรีวิวโปรเจกต์สัปดาห์หน้า ถ้าเราดึงแบรนด์น้ำหอมพรีเมียมจากมิลานมาแจมได้ งบส่วนต่างที่หายไปจะถูกถมกลับเข้ามาทันที และต้นไม้ญี่ปุ่นที่คุณอยากได้ ก็จะกลับมาอยู่ในกระถางตามเดิม" เรนมองหน้าอคินอย่างไม่ไว้วางใจ "แล้วเงื่อนไขของคุณคืออะไร? คนอย่างคุณไม่มีทางทำอะไรฟรีๆ แน่" อคินโน้มใบหน้าเข้ามาใกล้จนลมหายใจอุ่นๆ รดอยู่ข้างแก้ม น้ำเสียงที่กระซิบข้างหูนั้นเบาหวิวแต่กลับชัดเจนทุกถ้อยคำจนหัวใจของเรนกระตุกวูบ "เงื่อนไขเดียวคือ... ตลอดสัปดาห์นี้ คุณต้องยอมเป็นผู้ช่วยส่วนตัว คอยรับฟังและทำตามที่ผมสั่งทุกอย่างในไซต์งาน ห้ามเถียง ห้ามหนี และห้ามทำหน้าบึ้งใส่ผมเด็ดขาด... ตกลงไหม?" เรนเบิกตากว้างด้วยความตกใจ นี่มันข้อเสนอเอาเปรียบชัดๆ! เขากำหมัดแน่น ชั่งน้ำหนักระหว่างความอีโก้ของตัวเองกับความตั้งใจที่จะรังสรรค์สวนในฝันให้ออกมาสมบูรณ์แบบที่สุด ทว่าก่อนที่เรนจะทันได้อ้าปากปฏิเสธคำสั่งเผด็จการนั้น ประตูห้องประชุมก็ถูกผลักเปิดออกอย่างแรงโดยไม่มีการเตือนล่วงหน้า ร่างสูงโปรดของ 'กันต์' เจ้าของแบรนด์น้ำหอมพรีเมียมจากมิลานที่พวกเขากำลังพูดถึงพอดี ก้าวเข้ามาพร้อมรอยยิ้มพราวเสน่ห์ในชุดสูทรสนิยมเลิศ และประโยคถัดมาที่หลุดจากปากของแขกไม่ได้รับเชิญก็ทำให้ลมหายใจของเรนสะดุดกึกทันที "ขอโทษที่ขัดจังหวะนะครับ พอดีผมผ่านมาแถวนี้ เลยอยากมาบอกว่า... ผมสนใจข้อเสนอของพวกคุณแล้ว แต่มีข้อแม้ว่าผมขอให้ 'คุณเรน' เป็นคนออกแบบกลิ่นอายของงานนี้ด้วยตัวเองเท่านั้น" ขอบคุณรี้ดเดอร์ทุกคนที่แวะมาฟินและลุ้นไปกับความปากแข็งของต้าวสถาปนิกนะคะ!