ลมทะเลพัดผ่าน

"ทำไมถึงต้องเลือกที่นี่ล่ะครับเซน?" รินเอ่ยถามพลางกระชับเสื้อโค้ทตัวหนาแน่นขึ้น ลมทะเลของคามาคุระในช่วงรอยต่อของฤดูกาลไม่ได้พัดพาความอบอุ่นมาให้ แต่มันกลับพัดพาเอาความเค็มปร่าของน้ำทะเลและเสียงหวีดหวิวที่ดังอยู่ในโสตประสาทมาด้วย เขาหยุดยืนอยู่บนผืนทรายที่เริ่มเปียกชื้นจากการรุกคืบของน้ำขึ้นน้ำลง เซนไม่ได้หันมามองคนข้างกาย เขายังคงทอดสายตามองออกไปในความมืดมิดของมหาสมุทรแปซิฟิก มือหนาที่เปื้อนคราบดินจากการทำงานตลอดทั้งวันล้วงอยู่ในกระเป๋าเสื้อโค้ท เขาขยับกายเล็กน้อยก่อนจะตอบด้วยน้ำเสียงทุ้มต่ำที่แทบจะกลืนหายไปกับเสียงคลื่น "เพราะที่นี่ไม่มีใครต้องการอะไรจากเราเลย ริน" เซนเว้นช่วง "ไม่มีคำสั่งจากลูกค้า ไม่มีเสียงคาดหวังจากครอบครัว... มีแค่ทะเลที่รอรับฟัง และเราที่แค่ยืนอยู่ตรงนี้" รินนิ่งงันไปครู่ใหญ่ ความทรงจำจากเหตุการณ์ที่โตเกียวในคืนนั้น—คืนที่เขารู้สึกว่าโลกทั้งใบกำลังบีบเค้นจนแทบหายใจไม่ออก—หวนกลับมาอีกครั้ง เขาเห็นใบหน้าของคนในครอบครัวที่รอคอยความสำเร็จจากเขา เห็นความคาดหวังที่หนักอึ้งราวกับภูเขาที่เขารับมันไม่ไหวอีกต่อไป "แล้วเซนล่ะครับ" รินหมุนตัวมาเผชิญหน้ากับร่างสูงกว่า "คุณไม่ต้องการอะไรเลยเหรอ? ในเมื่อคุณเองก็มีเป้าหมาย... หรือจริงๆ แล้วการมาที่นี่ คือการที่คุณกำลังหลบซ่อนจากอะไรบางอย่างที่สำคัญพอๆ กับที่ผมกำลังหนีอยู่?" เซนชะงัก ฝ่าเท้าที่จมลงในผืนทรายขยับยุกยิกอย่างไม่เป็นธรรมชาติ เขาค่อยๆ หันมาสบตากับริน แววตาของช่างปั้นดินเผาผู้นี้ไม่เคยอ่านออกง่ายๆ มันเหมือนก้นบึ้งของมหาสมุทรที่ทั้งลึกและเย็นเยียบ "ผมเคยปั้นแจกันใบหนึ่ง" เซนเริ่มเล่า เสียงของเขาสั่นพร่าเพียงเล็กน้อย "มันสวยงามที่สุดเท่าที่ผมเคยทำมา ผมตั้งใจจะเก็บมันไว้ให้คนสำคัญที่สุด... แต่ก่อนที่มันจะแห้งสนิท ผมกลับทำมันตกแตกคามือ เพียงเพราะผมพยายามจะรักษาความสมบูรณ์แบบของมันไว้มากเกินไป" รินมองเห็นความเจ็บปวดในดวงตาคู่นั้น มันไม่ใช่เรื่องของแจกัน แต่มันคือเรื่องของ 'อดีต' ที่เซนยังคงกอดรัดเอาไว้ "ผมไม่ได้หนีริน" เซนขยับเข้ามาใกล้จนรินสัมผัสได้ถึงไออุ่นที่แผ่ออกมาจากร่างกายของอีกฝ่าย "ผมแค่กำลังเรียนรู้ว่า บางครั้งการปล่อยให้สิ่งต่างๆ แตกสลายไปตามกาลเวลามันอาจจะงดงามกว่าการพยายามฝืนประกอบมันขึ้นมาใหม่... คุณเองก็เหมือนกัน ไม่จำเป็นต้องเป็นเชฟที่สมบูรณ์แบบเพื่อใครทั้งนั้น" รินรู้สึกเหมือนน้ำตาจะเอ่อล้นออกมา ความกดดันที่สะสมมานานนับปีเริ่มร้าวรานเหมือนเครื่องปั้นดินเผาที่เซนกำลังพูดถึง เขาหลบสายตาไปทางเส้นขอบฟ้าที่มีแสงไฟไกลๆ จากเรือประมงริบหรี่ "แต่ถ้าผมปล่อยให้มันแตก... ผมก็ไม่เหลืออะไรเลยนะเซน" "คุณยังมีผม" เซนยื่นมือออกไป แตะสัมผัสที่แก้มของรินอย่างเบามือ ความสากจากนิ้วมือที่ผ่านงานปั้นมาทั้งชีวิตทำให้รินรู้สึกถึงความจริงใจที่มากกว่าคำพูดใดๆ "เรามาลองเริ่มใหม่จากศูนย์ไหม? ไม่ใช่ในฐานะเชฟผู้ยิ่งใหญ่ หรือช่างปั้นที่แบกความหลัง แต่ในฐานะคนสองคนที่อยากจะใช้ชีวิต... แค่ใช้ชีวิตร่วมกันไปวันๆ" ลมทะเลพัดกรรโชกแรงขึ้นจนผมของทั้งสองปลิวไสว ท่ามกลางความเงียบงันที่แสนลึกซึ้ง รินสัมผัสได้ถึงความสั่นเทาในหัวใจของตัวเอง เขาไม่ได้ตอบตกลงด้วยคำพูด เพียงแต่ขยับกายเข้าไปใกล้จนหน้าผากของพวกเขาชิดกัน ในจังหวะที่หัวใจกำลังเต้นเป็นจังหวะเดียวกัน ทันใดนั้น เสียงสัญญาณโทรศัพท์ที่ดังกังวานขึ้นในกระเป๋าเสื้อของเซนก็ทำลายบรรยากาศลงอย่างสิ้นเชิง รินผละออกมาเล็กน้อยด้วยความตกใจ ขณะที่เซนหยิบโทรศัพท์ขึ้นมาดู ใบหน้าที่เคยดูนิ่งสงบกลับซีดเผือดลงทันตาเห็นเมื่อเห็นชื่อที่ปรากฏบนหน้าจอ "ใครเหรอครับ?" รินถามด้วยความกังวล เซนมองหน้าจอค้างอยู่นานก่อนจะหันมามองรินด้วยสายตาที่เปลี่ยนไป ราวกับความลับที่ถูกฝังไว้ใต้ก้นบึ้งของทะเลกำลังจะถูกดึงขึ้นมาเผยโฉมใหม่ต่อหน้าต่อตา "คนที่ผมคิดว่าตายไปแล้ว... โทรหาผม" เขาส่งหน้าจอนั้นให้รินดู และในวินาทีที่รินเห็นชื่อที่แสดงอยู่บนหน้าจอ หัวใจของเขาก็แทบหยุดเต้น เพราะชื่อที่ปรากฏนั้น... คือชื่อของคนรักเก่าที่เคยเป็นข่าวหน้าหนึ่งว่าเสียชีวิตไปแล้วเมื่อสามปีก่อน ขอบพระคุณที่ร่วมเดินทางผ่านลมทะเลไปพร้อมกับหิมะแรกในโตเกียวในตอนนี้นะคะ