เมนูโปรดของคนเหงา

“ถ้าคุณยังยืนจ้องมองประตูบ้านด้วยสายตาเหมือนคนเห็นผีแบบนั้น ข้าวต้มปลามาไดชามนี้คงได้กลายเป็นก้อนแป้งเย็นชืดไปเสียก่อนนะคะ” น้ำเสียงเรียบเรื่อยที่ดังก้องขึ้นในความเงียบ ทำให้รินสะดุ้งสุดตัว เขาหันขวับไปมองหญิงสาวในชุดกิโมโนสีหม่นที่ยืนกอดอกพิงกรอบประตูครัว สายตาของเธอไม่ได้มองเขา แต่จับจ้องไปที่หม้อดินเผาใบเล็กที่คุกรุ่นด้วยไอความร้อน รินสูดลมหายใจเข้าลึก พยายามปรับจังหวะหัวใจที่เต้นรัวจากการเผชิญหน้ากับความว่างเปล่าเมื่อครู่ให้กลับมาเป็นปกติ “ผมไม่ได้เชิญคุณเข้ามาในบ้าน” รินเอ่ยเสียงต่ำ พยายามรักษาระยะห่าง “บ้านนี้ไม่มีล็อกประตูมาตั้งแต่สมัยรุ่นคุณปู่คุณแล้วค่ะ ริน” เธอหันมาสบตาเขา แววตานั้นว่างเปล่าจนน่าใจหาย “และที่สำคัญ... ฉันไม่ได้มาเพื่อรื้อฟื้นอดีต แค่จะมาบอกว่าของที่อยู่ในตู้เย็นน่ะ มันใกล้จะหมดอายุเต็มทีแล้ว” หญิงสาวทิ้งทวนแค่นั้นก่อนจะเดินหายไปในความมืดของโถงทางเดิน ทิ้งไว้เพียงกลิ่นหอมจางๆ ของน้ำซุปปลาที่กรุ่นอยู่กลางอากาศ รินยืนนิ่งอยู่ครู่หนึ่ง ก่อนจะเดินไปที่โต๊ะไม้ตัวเดิม ที่นั่น... เซนนั่งรออยู่แล้ว เขายังคงดูเยือกเย็นเหมือนรูปปั้นดินเผาที่เขาสร้าง แต่ในมือของเขามีชามข้าวต้มที่ควันกรุ่นวางอยู่ “คุณเห็นเธอไหม” รินถามเสียงเบา พลางทรุดตัวลงนั่งตรงข้าม เซนวางช้อนลงช้าๆ เสียงกระทบกับเซรามิกดังเบาหวิวแต่ชัดเจนในความรู้สึก “ผมเห็นเพียงเงาที่ผ่านหน้าต่างไป และผมเลือกที่จะไม่ถาม” “คุณไม่สงสัยหรือไง ว่าคนแปลกหน้าเข้ามาในบ้านเราได้ยังไง?” “ในคามาคุระแห่งนี้ บางครั้งความเงียบก็มีชีวิต ริน” เซนสบตาเขา ดวงตาสีเข้มคู่นั้นสะท้อนภาพของเชฟหนุ่มที่ยังคงสั่นไหว “ทานเถอะครับ อาหารมื้อนี้คุณเป็นคนทำเอง รสชาติมันคงจะบอกคุณได้ดีกว่าคำถามพวกนั้น” รินมองข้าวต้มในชาม เนื้อปลามาไดชิ้นสวยถูกลวกจนสุกพอดี วางเคียงด้วยขิงฝอยละเอียดและต้นหอมซอย เขาหยิบช้อนขึ้นมาตักน้ำซุปรสกลมกล่อมเข้าปาก ความอุ่นที่ไหลผ่านลำคอชะล้างเอาความตึงเครียดในใจออกไปชั่วขณะ บรรยากาศรอบข้างเปลี่ยนจากความกดดันเป็นความอบอุ่นที่เงียบงัน ทั้งคู่ทานมื้อค่ำร่วมกันโดยไม่มีใครเอ่ยคำใดออกมา แต่ในความเงียบนั้นกลับมีการสื่อสารบางอย่างเกิดขึ้น... การตักแบ่งชิ้นปลาให้กัน การเลื่อนถ้วยน้ำชามาให้เมื่อเห็นอีกฝ่ายเริ่มจะวางช้อนลง นี่ไม่ใช่แค่การทานอาหาร แต่มันคือการแลกเปลี่ยนลมหายใจในพื้นที่ปลอดภัยที่พวกเขาสร้างขึ้นมาด้วยกัน “พรุ่งนี้ผมจะไปตลาดปลาแต่เช้า” รินเอ่ยขึ้นท่ามกลางความเงียบ “ฮารุบอกว่าจะมีปลาเก๋าจากเกาะเอนะชิมะเข้ามา ถ้าผมทำนึ่งซีอิ๊ว คุณจะช่วยชิมไหม?” เซนชะงักไปเล็กน้อย รอยยิ้มจางๆ ปรากฏที่มุมปาก เป็นรอยยิ้มที่หาได้ยากยิ่ง “ถ้าคุณไม่รังเกียจที่จะต้องแบ่งโต๊ะกับคนเงียบๆ อย่างผม... ผมก็ยินดีครับ” รินรู้สึกว่าก้อนเนื้อในอกซ้ายของเขาเริ่มเต้นในจังหวะที่มั่นคงขึ้น ความรู้สึกที่พังทลายจากอดีตเริ่มถูกประกอบร่างใหม่ทีละนิดด้วยมื้ออาหารและคนตรงหน้า แต่วินาทีที่เขากำลังจะเอ่ยปากพูดอะไรบางอย่าง เสียงเคาะประตูก็ดังขึ้น... ไม่ใช่เสียงเคาะที่แผ่วเบาเหมือนที่คนในบ้านนี้มักทำ แต่เป็นเสียงทุบที่หนักหน่วงและเร่งเร้า *ปัง! ปัง! ปัง!* รินลุกขึ้นยืนทันที สัญชาตญาณบอกเขาว่าคนมาเยือนไม่ใช่ใครที่เขารู้จักในคามาคุระ เซนขมวดคิ้ว ลุกขึ้นตามมาติดๆ ทั้งคู่เดินไปที่หน้าประตูไม้ รินสูดลมหายใจเข้าลึกก่อนจะเลื่อนบานประตูออก แต่สิ่งที่ปรากฏตรงหน้าไม่ใช่หญิงสาวปริศนาคนนั้น หากแต่เป็นร่างสูงโปร่งของชายหนุ่มในชุดสูทสีเข้มที่เปียกปอนไปด้วยละอองฝน ใบหน้าของเขาดูซีดเผือด แต่ดวงตาคมกริบคู่นั้นกลับจับจ้องมาที่รินด้วยความโหยหาที่ปิดไม่มิด “ในที่สุดก็หาตัวพบสักที... ริน” ชายหนุ่มพูดเสียงสั่นพร่า ก่อนจะทรุดลงกับพื้นหน้าประตู เซนขยับตัวเข้ามาบังรินไว้ตามสัญชาตญาณของการปกป้อง แต่ทว่าสิ่งที่ชายปริศนาพูดออกมาประโยคถัดมากลับทำให้รินหัวใจหล่นวูบไปอยู่ที่ตาตุ่ม “พ่อของนาย... เขาไม่ได้จากไปอย่างที่คุณเข้าใจ เขาเพิ่งจะได้รับรู้เรื่องราวทั้งหมดในตอนที่เขากำลังจะสิ้นลม และเขาส่งผมมา... มาเพื่อพาคุณกลับไปรับมรดกที่ทิ้งไว้ให้” รินนิ่งงัน ความเย็นเยียบแล่นผ่านสันหลัง วูบหนึ่งเขารู้สึกว่าโลกทั้งใบกำลังหมุนคว้าง เพราะถ้าหากพ่อของเขายังไม่ตาย แล้วสิ่งที่เขาแบกรับมาตลอดหลายปีที่ผ่านมาคืออะไรกันแน่ และที่สำคัญ... เงาร่างของหญิงสาวคนนั้นที่เพิ่งหายไปในความมืดเมื่อครู่ ก็มายืนปะปนอยู่ด้านหลังของชายปริศนา พร้อมกับรอยยิ้มที่ดูราวกับกำลังเยาะเย้ยความโง่เขลาของเขาอยู่ไกลๆ ขอบคุณที่ร่วมเดินทางไปกับมื้อค่ำที่แสนเปราะบางนี้ในคามาคุระนะคะ แล้วพบกันใหม่ในตอนหน้าค่ะ หิมะแรกในโตเกียว