ความลับใต้เตาเผา

“วางมันลงเดี๋ยวนี้ ริน” น้ำเสียงของเซนไม่ได้เกรี้ยวกราด แต่ในความเรียบเฉยนั้นกลับคมกริบราวกับใบมีดที่เพิ่งผ่านการลับจนวาววับ รินชะงักมือที่กำลังถือกรอบรูปเก่าคร่ำคร่าใบหนึ่งไว้ในมือ นิ้วโป้งของเขาเผลอไถผ่านผิวแก้วที่เต็มไปด้วยคราบฝุ่นละอองจนเกิดเป็นรอยทางชัดเจน ในสตูดิโอปั้นดินเผาของเซน กลิ่นดินเปียกชื้นและควันไฟจางๆ อบอวลอยู่รอบตัว แต่วินาทีนี้เขากลับรู้สึกเหมือนอากาศรอบกายถูกสูบหายไปจนหมดสิ้น “ผม... ผมแค่จะหามุมวางถ้วยชาให้คุณน่ะค่ะ” รินแก้ต่างด้วยน้ำเสียงที่สั่นพร่า ดวงตากลมโตยังคงจดจ้องไปที่ภาพถ่ายในมือ—ภาพชายหนุ่มใบหน้าอ่อนโยนคนหนึ่งที่กำลังแย้มยิ้มท่ามกลางทุ่งดอกไม้สีขาวสะอาดตา เคียงข้างกับเซนในวัยที่ดูเด็กกว่านี้มาก เซนวางแท่นหมุนดินเหนียวลงเสียงดัง ‘ปึก’ ก่อนจะสาวเท้าเข้ามาหา ร่างสูงใหญ่ของเขาบดบังแสงไฟสลัวจากหลอดนีออนด้านบนจนเงาของเขาทาบทับลงบนตัวรินมิด เขาคว้ากรอบรูปนั้นไปจากมือรินอย่างแผ่วเบา ทว่ารวดเร็วราวกับจะปกป้องสมบัติล้ำค่าที่สุดในชีวิต “บางครั้งความอยากรู้อยากเห็น ก็เป็นสิ่งที่ควรเก็บไว้หลังเตาเผามากกว่าจะหยิบออกมาวางบนโต๊ะรับแขกนะคะ ริน” เซนกล่าว พลางเช็ดกรอบรูปด้วยชายเสื้ออย่างทะนุถนอม สายตาของเขายามมองภาพนั้น ไม่ได้มีความเยือกเย็นอย่างที่เคยมีให้คนรอบข้าง แต่มันคือความอาวรณ์ที่ลึกสุดหยั่ง รินเม้มริมฝีปากแน่น ความรู้สึกเจ็บจี๊ดแล่นขึ้นมาในอก ไม่ใช่เพราะถูกดุ แต่เพราะสัมผัสได้ถึง ‘กำแพง’ ที่เซนสร้างขึ้นมาใหม่หลังจากที่เขาคิดว่ามันกำลังจะพังทลายลง “คนคนนั้น... คือเหตุผลที่ทำให้คุณปั้นถ้วยทรงนี้เสมอใช่ไหมคะ” เซนชะงักมือ เขาหันหลังให้ริน แผ่นหลังกว้างที่เคยดูอบอุ่นกลับดูอ้างว้างและโดดเดี่ยวเกินกว่าที่รินจะเอื้อมถึง “คุณควรกลับไปดูเตาอบขนมปังของคุณได้แล้วค่ะ กลิ่นแป้งเริ่มไหม้แล้ว” รินไม่ได้ขยับตัว เขาเลือกที่จะก้าวเข้าไปหาอีกหนึ่งก้าว “ผมเป็นเชฟ ผมรู้ว่าเวลาไหนควรเอาขนมออกจากเตา และผมก็รู้ว่าเวลาไหนที่ ‘หัวใจ’ ของคนตรงหน้ากำลังไหม้เกรียมด้วยความทรงจำที่ไม่ยอมปล่อยวางค่ะ เซน... ถ้ามันเจ็บปวดนัก ทำไมไม่ทิ้งมันไปเสียล่ะคะ?” เซนหันขวับกลับมา แววตาที่เคยนิ่งสงบสั่นไหวรุนแรงราวกับน้ำที่ถูกก้อนหินกระทบ “ทิ้ง? คุณจะให้ผมทิ้งชีวิตตัวเองไปหรือไง? สำหรับคุณมันอาจเป็นแค่รูปถ่ายเก่าๆ แต่สำหรับผม มันคือวันที่ความฝันทั้งหมดพังทลายลงพร้อมกับหิมะแรกของปีนั้น!” ความเงียบเข้าปกคลุมสตูดิโออีกครั้ง มีเพียงเสียงลมหายใจหอบถี่ของทั้งสองคน กลิ่นหอมจางๆ ของดินเผาเริ่มฉุนกึกในความรู้สึกของริน เขาเข้าใจแล้วว่าทำไมเซนถึงเก็บตัว เขาสมบูรณ์แบบในงานปั้น แต่แตกสลายในความรู้สึก และรินคือคนแปลกหน้าผู้พยายามจะเข้ามาประกอบชิ้นส่วนเหล่านั้นโดยที่เจ้าของบ้านไม่เคยอนุญาต “ถ้าอย่างนั้น... ช่วยบอกผมได้ไหมคะว่าทำไมผมถึงเห็นรูปนี้ถูกซ่อนไว้ใต้กองฟืนหลังเตาเผาใบนั้น” รินตัดสินใจถามคำถามที่กัดกินใจมาตลอด เซนนิ่งไป นัยน์ตาสีเข้มวูบไหวราวกับเปลวเพลิงที่กำลังจะดับลง เขาเดินไปที่มุมมืดของสตูดิโอ หยิบไม้พายสำหรับเขี่ยไฟขึ้นมา ก่อนจะเขี่ยเศษฟืนที่กองพะเนินอยู่ออก เผยให้เห็นรอยแยกที่ผิดปกติบนพื้นดินเหนียวใต้เตาเผา “เพราะที่นั่น... ไม่ใช่แค่ที่เก็บความทรงจำค่ะริน” เซนพูดเสียงต่ำจนแทบจะเป็นเสียงกระซิบ “ที่นั่นคือที่ที่ผมฝัง ‘หลักฐาน’ ว่าทำไมคนรักของผมถึงจากไปในคืนนั้น และถ้าคุณรู้ความจริงข้อนี้ ต่อให้เป็นคุณ... คุณก็คงไม่กล้าสบตาผมอีกตลอดไป” เซนก้มลงเปิดแผ่นไม้ที่ปิดบังรอยแยกนั้นออก เผยให้เห็นกล่องไม้ใบเล็กที่มีรอยถลอก รินก้าวเข้าไปใกล้อีกนิดโดยไม่รู้ตัว แต่ทันใดนั้น เสียงฝีเท้าหนักๆ ของใครบางคนที่คุ้นเคยก็ดังขึ้นที่หน้าประตูสตูดิโอ ก่อนที่ร่างของฮารุจะพรวดพราดเข้ามาด้วยท่าทางตื่นตระหนก “เซน! ริน! เกิดเรื่องแล้ว!” ฮารุหอบหายใจจนตัวโยน มือของเขาถือจดหมายสีขาวสะอาดที่ดูผิดที่ผิดทางในที่แห่งนี้ “มีคนส่งนี่มาที่ร้าน... เขาบอกว่าเขาเป็นพี่ชายของคนที่อยู่ในรูปนั้น และเขากำลังมาที่คามาคุระ... คืนนี้!” เซนหน้าถอดสี มือที่ถือกล่องไม้สั่นเทาจนเกือบหลุดมือ รินหันไปมองภาพในรูปถ่ายอีกครั้ง แล้วเหลือบไปเห็นตัวหนังสือตัวจิ๋วที่เขียนด้วยลายมือหวัดๆ อยู่หลังรูปนั้นซึ่งร่วงลงบนพื้นตอนที่เซนตกใจ... ลายมือนั้นทำให้รินต้องหยุดหายใจ *‘ความลับนี้ จะทำลายคนถัดไปที่เข้ามาแทนที่...’* ขอบพระคุณที่ร่วมเดินทางผ่านลมทะเลไปพร้อมกับหิมะแรกในโตเกียวในตอนนี้นะคะ