เช้าวันใหม่ที่ดีกว่าเดิม

“ปล่อยมือเถอะเซน... คุณกำลังทำให้ตัวเองเจ็บ” รินเอ่ยขึ้นท่ามกลางความเงียบงันที่กดทับอยู่ในห้องเวิร์กชอปดินเผา กลิ่นดินดิบและกลิ่นควันจางๆ ไม่สามารถกลบความรู้สึกอึดอัดที่แผ่ซ่านออกมาจากร่างสูงตรงหน้าได้ เซนยังคงยืนนิ่ง มือข้างที่กำแน่นจนเล็บจิกเข้าเนื้อจนห้อเลือดสั่นเทา ดวงตาคู่คมที่มักจะเยือกเย็นดั่งผืนน้ำในฤดูหนาวบัดนี้กลับวูบไหวราวกับเปลวเทียนที่ถูกพายุโหมกระหน่ำ เซนไม่ตอบ เขาเพียงแต่หันหลังให้ พยายามฝังความรู้สึกที่พังทลายไว้ใต้ความเงียบ แต่รินรู้ดีว่า ‘เงา’ ที่ตามหลอกหลอนเซนมาตลอดชีวิตกำลังยืนจังก้าอยู่ตรงหน้า รินเดินเข้าไปช้าๆ ความกลัวที่เคยมีในใจเขาเริ่มมลายหายไป เหลือเพียงความปรารถนาเดียว คือการดึงคนที่เขารักกลับมาจากขุมนรกของความทรงจำ มือบางเอื้อมไปแตะที่หัวไหล่กว้างสัมผัสได้ถึงกล้ามเนื้อที่เกร็งแข็งดั่งหินผา “ผมไม่รู้ว่าใคร หรืออะไรที่ทำให้คุณเป็นแบบนี้ แต่ถ้าคุณไม่ยอมคลายมือออกจากความโกรธเหล่านั้น คนที่จะพังทลายไม่ใช่ใครที่ไหน... แต่เป็นคุณเอง เซน” เซนสะดุ้งเล็กน้อย เขาค่อยๆ คลายมือออก เสียงลมหายใจหอบถี่ค่อยๆ ผ่อนลงจนกลายเป็นจังหวะที่สม่ำเสมอ เขาหันกลับมามองริน แววตาของเขายังคงมีความเศร้าสร้อยซ่อนอยู่ แต่ลึกๆ แล้วมันกลับมีความหวังที่ริบหรี่แฝงอยู่ด้วย “ถ้าฉันบอกว่าสิ่งที่เธอเห็น... คืออดีตที่ฉันพยายามฝังมาตลอดชีวิตล่ะริน?” เซนถามเสียงแหบพร่า “ความผิดพลาดที่ฉันไม่เคยให้อภัยตัวเอง ความตายของคนที่ฉันรักที่สุด... มันกำลังวนกลับมา” “อดีตไม่ได้มีไว้ให้เราแบกรับ แต่มันมีไว้ให้เราก้าวข้ามไม่ใช่หรือคะ?” รินสบตาเขาอย่างมั่นคง “คุณสอนให้ฉันปั้นดิน การจะปั้นแจกันให้สวยงามได้ เราต้องผ่านการนวดดินที่เปียกปอน ต้องทนความร้อนในเตาเผาจนแทบมอดไหม้ แต่สุดท้ายเราก็ได้ชิ้นงานที่มีคุณค่า... ชีวิตเราก็เหมือนกันนะคะ” เซนมองคนตรงหน้าอย่างซาบซึ้งใจ เขาคว้ามือรินมากุมไว้ แน่นแต่ทว่าอ่อนโยน ผิวสัมผัสที่อบอุ่นของรินทำลายกำแพงน้ำแข็งในใจเขาลงทีละชั้น “อยู่กับฉันนะริน อย่าไปไหน” เซนพึมพำ “ต่อให้โลกทั้งใบจะพังทลายลงมาอีกครั้ง... แค่มีเธออยู่ตรงนี้ ฉันถึงจะกล้าที่จะก้าวต่อไป” “ฉันสัญญาค่ะ” รินกระซิบตอบ “ไม่ว่าจะเกิดอะไรขึ้น ฉันจะเป็นมือที่คอยประคองดินของคุณไม่ให้ร้าว จะเป็นลมหายใจที่ช่วยให้ไฟในเตาของคุณยังคงลุกโชน” บรรยากาศในห้องเปลี่ยนจากความตึงเครียดเป็นความอบอุ่นที่เงียบงัน รินพาเซนไปนั่งที่โต๊ะไม้ตัวเก่า เขาลุกขึ้นไปหยิบกาน้ำชาที่เพิ่งชงเสร็จ กลิ่นโฮจิฉะหอมกรุ่นช่วยปลอบประโลมจิตใจที่เหนื่อยล้า ทั้งสองนั่งเคียงข้างกันในพื้นที่เล็กๆ ที่ดูเหมือนจะถูกตัดขาดจากโลกภายนอก มีเพียงเสียงนกกระจิบที่ร้องทักทายยามสายอยู่หน้าต่าง “เมื่อคืน... ฉันฝันถึงเขาอีกแล้ว” เซนเริ่มเปิดใจ น้ำเสียงของเขาเรียบเรื่อยขึ้น “เขามายืนรอที่ท่าเรือคามาคุระเหมือนวันที่เขากำลังจะจากไป แต่ในฝันของฉันวันนี้ มีเธอเดินเข้ามาจับมือเขาไว้ แล้วเขาก็ยิ้มให้ฉัน... เหมือนจะบอกว่าให้ฉันปล่อยวางได้แล้ว” รินฟังเงียบๆ มือที่รินน้ำชาสั่นเล็กน้อย แต่เขาก็ยังคงประคองถ้วยชาส่งให้เซนด้วยความมั่นใจ “นั่นอาจจะเป็นสัญญาณว่า ถึงเวลาที่คุณต้องอนุญาตให้ตัวเองมีความสุขเสียทีนะคะ” เซนรับถ้วยชาไปดื่ม ความร้อนของมันซึมลึกเข้าไปในทรวงอก เขามองรินด้วยสายตาที่เปี่ยมไปด้วยความรักที่ยากจะบรรยายเป็นคำพูด เขาหยิบพู่กันและจานสีออกมา วางไว้บนโต๊ะตรงหน้า “วันนี้ฉันอยากวาดรูปเธอ” เซนเอ่ย “วาดในขณะที่คุณกำลังเป็นรอยยิ้มแรกของวันของฉัน” รินยิ้มกว้าง แก้มใสขึ้นสีระเรื่ออย่างน่ามอง เขาขยับตัวนั่งในท่าที่ผ่อนคลาย ปล่อยให้เซนได้สำรวจใบหน้าและแววตาของเขาผ่านปลายพู่กัน เวลาดูเหมือนจะหยุดเดิน ทุกจังหวะการตวัดแปรงของเซนช่างอ่อนโยน ราวกับเขากำลังจารึกความทรงจำนี้ลงในกระดาษให้คงอยู่ชั่วกาลนาน ทว่า ในขณะที่ความสุขกำลังอบอวลจนดูเหมือนทุกอย่างจะสมบูรณ์แบบ เสียงเคาะประตูก็ดังขึ้นถี่ๆ จากหน้าบ้าน รินขมวดคิ้วเล็กน้อย เขาหันไปมองทางประตู ก่อนจะหันมาสบตาเซนที่ชะงักพู่กันค้างไว้กลางอากาศ “เซน... ใครมาหาคุณแต่เช้าแบบนี้คะ?” รินถามด้วยความกังวล เซนไม่ได้ตอบ เขาวางพู่กันลงอย่างช้าๆ ใบหน้าของเขาซีดเผือดลงทันทีที่ได้ยินเสียงเรียกชื่อเขาจากฝั่งตรงข้ามประตู เสียงนั้นไม่ใช่เสียงของฮารุ หรือเพื่อนบ้านคนไหน แต่มันเป็นเสียงที่เขาจำได้ดีที่สุด... เสียงที่ควรจะตายไปพร้อมกับความทรงจำเมื่อห้าปีก่อน “เซน! เปิดประตูเดี๋ยวนี้! ฉันรู้ว่าคุณอยู่ในนั้น... ฉันกลับมาแล้ว” รินเบิกตากว้างเมื่อเห็นเซนลุกขึ้นยืน ตัวสั่นเทาอย่างควบคุมไม่ได้ เขาหันมามองรินด้วยสายตาที่เต็มไปด้วยความสิ้นหวังและความหวาดกลัว ก่อนจะเอ่ยประโยคที่ทำให้โลกของรินสั่นคลอน “ริน... อย่าออกไปนะ... ผู้หญิงคนนั้น... คือคนที่ฉันบอกว่าตายไปแล้ว” ขอบคุณที่เดินทางผ่านช่วงเวลาที่เปราะบางไปพร้อมกับหิมะแรกในโตเกียวนะคะ