คำเชิญจากเพื่อนเก่า

"นายกำลังจะบอกว่า... กลิ่นอายบนตัวเซนที่เปลี่ยนไป มันมาจากน้ำหอมกลิ่นเดียวกับที่รินใช้ไม่ใช่หรือไง?" คำถามของฮารุตัดผ่านความเงียบในร้านกาแฟขนาดกะทัดรัดที่อบอวลไปด้วยกลิ่นเมล็ดกาแฟคั่วใหม่ รินที่กำลังเช็ดจานเซรามิกเคลือบสีครามชะงักมือลง แผ่นหลังของเขาเกร็งแน่นก่อนจะค่อยๆ หันกลับมาเผชิญหน้ากับเพื่อนสนิทที่ยืนกอดอกพิงเคาน์เตอร์บาร์อยู่ ฮารุไม่ได้พูดด้วยน้ำเสียงล้อเล่น แต่ดวงตาคู่นั้นกลับจ้องมองทะลุเข้าไปถึงความวุ่นวายในใจของเขา รินวางจานลงอย่างเบามือที่สุดเท่าที่จะทำได้ "ไม่ใช่แบบนั้นหรอกฮารุ แค่... ช่วงนี้เราใช้เวลาอยู่ด้วยกันบ่อย กลิ่นมันก็คงติดกันไปมาเป็นธรรมดา นายคิดมากเกินไปแล้ว" "คิดมากงั้นเหรอ?" ฮารุเลิกคิ้ว สายตาของเขาไม่ได้ลดละความกดดัน "ริน นายเป็นเชฟ นายละเอียดอ่อนกับทุกสัมผัส นายรู้ดีกว่าใครว่ากลิ่นแบบไหนคือกลิ่นที่ตั้งใจฉีด และกลิ่นแบบไหนที่ติดมาจากการสวมกอดนานๆ เซนไม่ใช่คนประโคมน้ำหอม และฉันเชื่อว่านายก็ไม่ใช่คนที่จะไปยืนคลุกวงในกับใครจนกลิ่นติดขนาดนั้น ถ้าไม่ใช่เพราะความสัมพันธ์ที่ลึกซึ้งเกินกว่าคำว่าเพื่อนร่วมงาน... มันคืออะไร?" รินนิ่งอึ้ง เขาพยายามจะหาคำโต้แย้งที่ฟังดูสมเหตุสมผล แต่ทุกอย่างในหัวกลับตีรวนไปหมด ภาพของเซนที่มักจะหรี่ตาลงเวลาเขยิบเข้ามาใกล้ๆ กลิ่นดินเผาอุ่นๆ ที่มักจะแทรกซึมผ่านเสื้อผ้าของเขาในทุกค่ำคืนที่ผ่านมา มันไม่ใช่แค่เรื่องบังเอิญอย่างที่เขาหลอกตัวเองมาตลอด "ฮารุ... นายรู้ใช่ไหมว่าเซนผ่านอะไรมาบ้าง" รินเปลี่ยนเรื่องด้วยน้ำเสียงแผ่วเบา "เขามีบาดแผล... เรื่องอดีตที่เขายังวางมันลงไม่ได้สนิทใจ" "แล้วนายล่ะ ริน?" ฮารุเดินเข้ามาใกล้แล้ววางมือบนบ่าเพื่อน "นายกำลังเอาตัวเองไปเป็นตัวแทนของใครบางคน หรือนายกำลังจะเป็นคนที่จะลบอดีตของเขาให้หมดสิ้นไปกันแน่? ฉันมองเห็นความลังเลในดวงตานายทุกครั้งที่เซนจ้องมองนาย ราวกับเขากำลังมองทะลุตัวนายไปหาใครอีกคน... นายไม่รู้สึกอึดอัดบ้างหรือไง" คำถามนั้นราวกับคมมีดที่กรีดลงบนแผลสด รินก้มหน้าลงมองมือตัวเอง มือที่เคยจับมีดทำอาหารด้วยความมั่นใจ บัดนี้กลับสั่นเทาเล็กน้อย ความเงียบเข้าปกคลุมร้านกาแฟจนได้ยินเสียงเข็มนาฬิกาบนผนังเดินเป็นจังหวะที่น่าอึดอัด ในจังหวะนั้นเอง เสียงกระดิ่งหน้าร้านก็ดังขึ้นทำลายความตึงเครียด กลิ่นอายของลมหนาวภายนอกกรูเข้ามาพร้อมกับการปรากฏตัวของใครบางคนที่ไม่มีใครคาดคิด ร่างสูงโปร่งในชุดโค้ทสีเข้มยืนตระหง่านอยู่ตรงประตู แววตาคมกริบคู่นั้นกวาดมองทั่วร้านก่อนจะมาหยุดอยู่ที่ริน เซนก้าวเข้ามาด้วยสีหน้าเรียบเฉยที่อ่านอารมณ์ไม่ออก มือของเขากำซองจดหมายสีครีมแน่นจนขอบกระดาษยับย่น "ฉันมีเรื่องต้องบอกนาย ริน" เซนกล่าวขึ้นทันทีโดยไม่สนสายตาของฮารุที่จ้องมองมาอย่างไม่ไว้วางใจ "เพื่อนเก่าของฉัน... คนที่ฉันเคยเล่าให้ฟัง เขากำลังจะกลับมาจากยุโรป และเขาอยากจะพบเรา ทั้งนายและฉัน" รินรู้สึกถึงลมหายใจที่สะดุดกึก เขามองซองจดหมายในมือของเซนแล้วเงยหน้าขึ้นสบตาชายคนรัก ความรู้สึกแปลกประหลาดแล่นผ่านไขสันหลัง ราวกับว่ากำแพงที่เขาและเซนสร้างขึ้นมาเพื่อปกป้องความสัมพันธ์อันเปราะบางนี้ กำลังจะถูกพังทลายลงด้วยคำเชิญที่ไม่ได้รับอนุญาตนี้ "คืนนี้เลยเหรอ?" รินถามเสียงแห้ง พยายามสะกดอารมณ์หวั่นไหวเอาไว้ภายใต้ใบหน้าที่นิ่งเฉยที่สุด เซนไม่ตอบในทันที เขาขยับเข้ามาใกล้จนรินได้กลิ่นดินเผาที่คุ้นเคย กลิ่นที่ตอนนี้กลับดูห่างเหินและลึกลับกว่าครั้งไหนๆ เซนเอื้อมมือมาแตะข้อมือของรินแผ่วเบา สัมผัสนั้นเย็นเยียบแต่กลับทำให้ผิวหนังของรินร้อนผ่าวด้วยความสับสน "เขาบอกว่า... เขามีบางอย่างที่อยากจะคืนให้ฉัน" เซนกระซิบข้างหู น้ำเสียงนั้นเจือไปด้วยความเจ็บปวดที่ซ่อนเร้น "สิ่งที่ฉันเคยทิ้งเอาไว้ในวันที่เขาจากไป... และนายควรจะเป็นคนที่อยู่ในเหตุการณ์นั้นด้วย" รินมองเห็นแววตาของเซนที่สั่นไหววูบหนึ่ง ก่อนจะเปลี่ยนเป็นความเย็นชาดั่งน้ำแข็งในฤดูหนาว หัวใจของรินกระตุกรุนแรงเมื่อเขาสังเกตเห็นรอยยิ้มที่มุมปากของฮารุที่ยืนมองอยู่ห่างๆ—รอยยิ้มที่เต็มไปด้วยความสมเพชและคำเตือนที่ว่าทุกอย่างที่เขากลัวกำลังจะกลายเป็นความจริง หิมะแรกในโตเกียวขอขอบคุณรี้ดเดอร์ทุกท่านที่ร่วมเดินทางมาถึงจุดเปลี่ยนที่สำคัญที่สุดของรินและเซนในตอนนี้ค่ะ