การปะทะด้วยเหตุผล

“รินคะ... กลิ่นไหม้มาจากกระทะค่ะ” เสียงเรียบเรื่อยของเซนดังขึ้นท่ามกลางความเงียบงันในครัว สติของรินที่หลุดลอยไปครู่ใหญ่ถูกดึงกลับมาพร้อมกับกลิ่นไหม้ฉุนกึกของเนยที่เริ่มเปลี่ยนสีในกระทะทองเหลือง รินรีบคว้าตะหลิวขึ้นมาเขี่ยชิ้นเนื้อในกระทะอย่างลนลาน ความมั่นใจที่เคยมีในฐานะเชฟดูเหมือนจะระเหยกลายเป็นไอไปหมดในชั่วข้ามคืน เมื่อคำถามที่เขาค้างคาใจในบทก่อนหน้ายังคงวนเวียนราวกับพายุที่ก่อตัวอยู่ภายในอก รินปิดเตาแก๊ส กลิ่นของเนื้อสเต็กชั้นดีที่ควรจะหอมกรุ่นกลับกลายเป็นความขมปร่าไม่ต่างจากความรู้สึกของเขาในตอนนี้ เขาถอดผ้ากันเปื้อนออกแล้ววางมันลงบนเคาน์เตอร์อย่างแรงจนเกิดเสียงดัง ‘ปึก’ “ที่เขามาหาคุณเมื่อวาน... คนที่สวมเสื้อโค้ทสีเทาคนนั้น” รินเริ่มต้นด้วยน้ำเสียงที่พยายามคุมให้ราบเรียบที่สุดเท่าที่จะทำได้ ทั้งที่มือของเขากำลังสั่นน้อยๆ ใต้ชายเสื้อ “คุณไม่ได้แนะนำให้ผมรู้จัก และดูเหมือน... คุณเองก็ไม่ได้อยากให้ผมรู้ว่าเขาคือใครด้วย” เซนซึ่งกำลังจัดจานเซรามิกดินเผาฝีมือตัวเองอยู่ ชะงักมือไปครู่หนึ่ง เขาไม่ได้หันมามองหน้า แต่รินสังเกตเห็นแผ่นหลังที่กว้างไหวนั้นตึงเครียดขึ้นอย่างเห็นได้ชัด ความเงียบในร้านอาหารถูกเติมเต็มด้วยเสียงลมหายใจที่หนักหน่วงของคนสองคน “เขาเป็นแค่คนรู้จักเก่าครับ” เซนตอบ สรรพนามที่เปลี่ยนไปเล็กน้อยและน้ำเสียงที่เว้นระยะห่างทำให้หัวใจของรินกระตุกวูบ “แค่คนรู้จักเก่า?” รินแค่นหัวเราะพลางเดินเข้าไปใกล้ “คนรู้จักเก่าคนไหนกันคะ ที่มองคุณด้วยสายตาแบบนั้น? สายตาที่เหมือนกับว่าเขามีสิทธิ์ในตัวคุณมากกว่าใครในโลกนี้... และที่สำคัญ คุณเองก็ไม่ได้ผลักไสเขาเลยสักนิด” เซนวางจานดินเผาลงบนโต๊ะไม้ก่อนจะหันกลับมาเผชิญหน้า ดวงตาคู่คมที่เคยอ่อนโยนกับรินเสมอมา บัดนี้กลับฉายแววเย็นชาและลึกล้ำยากจะหยั่งถึง “รินครับ ผมว่าคุณกำลังตีความเกินจริงไปมาก การที่ผมไม่อยากพูดถึง ไม่ได้หมายความว่าผมมีอะไรต้องปิดบัง แต่มันเป็นเรื่องที่ผมอยากจะลืมมันไปเสียมากกว่า” “ถ้ามันคือเรื่องที่อยากจะลืม ทำไมคุณถึงปล่อยให้เขากลับเข้ามาในพื้นที่ของคุณได้ง่ายขนาดนั้นคะ?” รินถามเสียงสั่น “คุณเคยบอกว่าเรากำลังจะก้าวไปข้างหน้าด้วยกัน แต่ทุกครั้งที่มีเงาของอดีตโผล่มา คุณก็มักจะถอยกลับเข้าไปในเปลือกของตัวเองเสมอ... แบบนี้เหรอคะคือคำว่าคนรักกัน?” เซนหลับตาลงนิ่งนาน ความกดดันในห้องครัวพุ่งสูงขึ้นจนเกือบจะหายใจไม่ออก รินมองเห็นความขัดแย้งในแววตาของคนตรงหน้า—ความรักที่พยายามสร้างขึ้นมาใหม่ กับร่องรอยของบาดแผลเก่าที่ยังคงตอกย้ำให้เซนหวาดกลัวต่อการเริ่มต้น “ริน... คุณไม่เข้าใจหรอกว่าความรู้สึกที่ถูกดึงกลับไปในวันที่เลวร้ายที่สุดมันเป็นยังไง” เซนพึมพำ “ผมพยายามแล้วที่จะทำตัวให้สมกับที่ใครสักคนต้องการ แต่มันมีบางส่วนในชีวิตผมที่ผมยังไม่พร้อมจะเปิดให้คุณเห็นจริงๆ” “ถ้าอย่างนั้น... ช่วยบอกทีนะคะ ว่าผมควรคิดแบบไหน ถึงจะเรียกได้ว่า ‘เป็นคนรักกัน’ จริงๆ” รินย้ำคำถามเดิมด้วยความตัดพ้อ “ผมไม่ต้องการความสมบูรณ์แบบหรอกค่ะ แต่ผมต้องการ ‘ความจริงใจ’... ถ้าคุณยังเห็นผมเป็นแค่คนนอกที่ต้องคอยเดินหลบเงาของใครคนอื่นอยู่ตลอดเวลา แบบนี้เราจะไปกันรอดได้ยังไง” เซนเดินเข้ามาใกล้ริน ระยะห่างระหว่างทั้งสองลดน้อยลงจนสัมผัสได้ถึงอุณหภูมิในร่างกายของกันและกัน รินไม่ยอมหลบสายตา แม้ในใจจะหวาดหวั่นว่าคำตอบที่กำลังจะได้รับ อาจเป็นสิ่งที่เขาไม่ต้องการจะได้ยินที่สุด “คนคนนั้นไม่ใช่ใครที่ไหนหรอกริน” เซนเอ่ยเสียงแผ่วแต่มั่นคง “เขาคือพี่ชายของคนที่ผมเคยรัก... และเป็นคนที่รู้ความจริงทุกอย่าง เกี่ยวกับเหตุการณ์ที่ทำให้คนรักเก่าของผมต้องจบชีวิตลง” รินนิ่งงันไป หัวใจเหมือนถูกบีบด้วยมือที่มองไม่เห็น ความสับสนก่อตัวขึ้นพร้อมกับความสงสารที่แปรเปลี่ยนเป็นความกังวลอย่างถึงที่สุด เซนไม่ได้แค่หวาดกลัวอดีต แต่เขากำลังถูกอดีตคุกคามด้วยเหตุผลบางอย่างที่รินยังไม่เคยล่วงรู้ ทว่า ก่อนที่รินจะได้เอ่ยถามสิ่งใดต่อ เสียงกระดิ่งหน้าร้านก็ดังขึ้นอย่างกระทันหัน ท่ามกลางความเงียบสงัดของย่านคามาคุระยามค่ำคืน ร่างหนึ่งเดินก้าวเข้ามาในร้านด้วยท่าทีที่คุ้นเคย แสงไฟสีนวลในร้านส่องกระทบใบหน้าของผู้มาใหม่ให้ชัดเจนขึ้น—คนที่รินไม่มีวันคาดคิดว่าจะได้เจอในเวลาแบบนี้ เซนตัวแข็งทื่อทันทีที่เห็นบุคคลนั้น ดวงตาของเขาสั่นไหวด้วยความตกใจอย่างปิดไม่มิด “ดูเหมือนว่าเราจะมีเรื่องต้องคุยกันยาวเลยนะ... เซน” ชายผู้นั้นกล่าวพร้อมรอยยิ้มที่ไปไม่ถึงดวงตา ก่อนจะเบนสายตามาทางรินแล้วเอ่ยต่อด้วยน้ำเสียงเย็นเยียบ “และดูเหมือนว่าคุณจะเริ่ม ‘แบ่งปัน’ ความลับให้คนอื่นฟังแล้วสินะ” รินมองเซนที่กำหมัดแน่นจนข้อนิ้วขาวซีด เขาตระหนักได้ในวินาทีนั้นเองว่า สิ่งที่เขากำลังเผชิญอยู่ไม่ใช่แค่เรื่องของความรักหรือความไว้ใจ แต่มันคือปมปริศนาที่อาจเปลี่ยนโฉมหน้าความสัมพันธ์ของเขากับเซนไปตลอดกาล ขอบคุณรี้ดเดอร์ทุกท่านที่ร่วมเดินทางและมอบความรักให้กับเรื่องราวของรินและเซนเสมอมานะคะ