ความหึงหวงที่เงียบเชียบ

“แก้วกาแฟใบนั้น... คุณเซนซื้อให้งั้นเหรอคะ?” เสียงของรินราบเรียบ ราวกับกำลังถามไถ่เรื่องสภาพดินฟ้าอากาศ แต่ในใจของเขากลับมีเสียงบางอย่างร้าวรานคล้ายแก้วที่ถูกกระแทกจนเกิดรอยร้าว ฮารุชะงักมือที่กำลังเช็ดเคาน์เตอร์บาร์ไปครู่หนึ่ง ก่อนจะหันมาส่งยิ้มบางๆ ที่ดูเหมือนจะรู้ทันอะไรบางอย่าง “อ้อ... ใบนี้เหรอ? ใช่ค่ะ เซนเขาเพิ่งเอามาฝากเมื่อวาน บอกว่าเป็นงานทดลองเตาเผาชุดใหม่ เห็นว่าลวดลายมันคล้ายกับกาแฟลาเต้ที่ฉันชอบน่ะ” รินก้มหน้ามองถ้วยเซรามิกสีครามเข้มในมือฮารุ เนื้อสัมผัสมันวาวของมันดูประณีตและเปี่ยมไปด้วยความใส่ใจ... ความใส่ใจที่เซนไม่เคยหยิบยื่นให้ใครอย่างพร่ำเพรื่อ ความเงียบโรยตัวลงในร้านกาแฟเล็กๆ แห่งนี้แทนที่เสียงเพลงแจ๊สที่เปิดคลอเบาๆ รินพยายามควบคุมลมหายใจให้เป็นปกติ มือที่ถือมีดเล่มเล็กสำหรับหั่นผลไม้สำหรับตกแต่งเค้กเกร็งขึ้นจนเส้นเลือดจางๆ ปรากฏขึ้นที่หลังมือ “ดีจังเลยนะคะ... คุณเซนเป็นคนใส่ใจรายละเอียดเสมอ” รินเอ่ยชมด้วยรอยยิ้มที่ฝึกฝนมาจนดูเป็นธรรมชาติที่สุด ทว่าในอกข้างซ้ายกลับเต้นเร่าด้วยความรู้สึกที่เขาพยายามกดมันลงไป มันไม่ใช่ความโกรธ แต่มันคือ ‘ความหวาดกลัว’ ที่ค่อยๆ กัดกินหัวใจอย่างเงียบเชียบ รินเดินไปที่หน้าต่างของร้าน มองออกไปที่ถนนสายเก่าแก่ในคามาคุระ ฝนปรอยๆ เริ่มตกโปรยลงมาดั่งม่านหมอกที่กั้นขวางโลกของเขากับเซนไว้ เขาพยายามทำตัวให้เป็นปกติที่สุด ตั้งใจทำเค้กมัทฉะชิ้นใหม่ให้สมบูรณ์แบบที่สุด เพื่อพิสูจน์ให้ตัวเองเห็นว่าเขายังเป็น ‘ริน’ คนเดิมที่มุ่งมั่นและมั่นคง แต่ทว่าภาพของเซนในยามที่ดวงตาคู่คมนั้นทอดมองงานศิลปะชิ้นอื่นด้วยแววตาอ่อนโยน มันทำให้สมาธิของเขาแตกกระเจิง ตลอดทั้งสัปดาห์ที่ผ่านมา เซนดูเงียบขรึมขึ้น ในเวิร์กชอปที่เคยอบอุ่นกลับเต็มไปด้วยไอความเย็นเยียบ รินมักจะพบเซนนั่งนิ่งอยู่หน้าแป้นหมุนดินเผา เหม่อมองไปยังพื้นที่ว่างเปล่าที่เคยเป็นที่ตั้งของผลงานชิ้นเก่าที่เขายังไม่ยอมเล่าเรื่องราวเบื้องหลังให้รินฟังอย่างหมดเปลือก “ริน... กาแฟไหม?” เสียงทุ้มต่ำที่คุ้นเคยดังขึ้นจากด้านหลัง รินสะดุ้งเล็กน้อยก่อนจะหันไปเผชิญหน้ากับคนรักที่เพิ่งเดินเข้ามาในร้านเสื้อแจ็กเก็ตสีเข้มของเซนเปียกชื้นด้วยหยาดฝน กลิ่นดินและกลิ่นดินเผาจางๆ ที่เป็นเอกลักษณ์ประจำตัวของเขาลอยมาแตะจมูก “ค่ะ... ขอบคุณนะคะ” รินตอบรับพลางเดินไปหยิบแก้วกาแฟ แต่ทว่าจังหวะที่นิ้วของเขาแตะกับมือของเซน รินกลับรู้สึกถึงความห่างเหินบางอย่างที่แล่นผ่านผิวหนังมา มันไม่ใช่ความห่างเหินทางกายภาพ แต่เป็นกำแพงที่เซนสร้างขึ้นเพื่อปกป้องตัวเองจากอดีตที่เขายังก้าวข้ามไม่พ้น “คุณดูเหนื่อยๆ นะคะ” รินตั้งใจถามพรางมองสบตาเซน หวังจะค้นหาความจริงที่ซ่อนอยู่ในแววตาสีเข้มคู่นั้น แต่เซนกลับเบือนหน้าหนีไปมองแก้วกาแฟใบสวยที่ฮารุเพิ่งชงให้ “ช่วงนี้งานเยอะน่ะ... ฝนตกแบบนี้ดินมันควบคุมยาก รินล่ะ? งานที่ร้านเป็นยังไงบ้าง” “ก็ดีค่ะ... ทุกอย่างปกติ” รินโกหกคำโต เขาโกหกขณะที่ความรู้สึกน้อยใจกำลังพุ่งสูงขึ้นจนแทบสำลัก เขาอยากถามออกไปเหลือเกินว่า *‘คุณยังคิดถึงเขาอยู่ไหม?’* แต่เขาก็รู้ดีว่าถ้าถามออกไป ความสัมพันธ์ที่เขาทะนุถนอมมาตลอดอาจพังทลายลงในพริบตา รินวางถ้วยกาแฟลงบนเคาน์เตอร์ด้วยจังหวะที่แรงกว่าปกติเล็กน้อย เสียงแก้วกระทบพื้นไม้ดัง ‘กริ๊ก’ จนเซนหันกลับมามองด้วยความฉงน รินรีบปรับสีหน้าเป็นปกติ แต่แววตาของเขากลับสั่นไหวอย่างปิดไม่มิด “ขอตัวไปเตรียมวัตถุดิบในครัวก่อนนะคะ” รินหันหลังเดินหนีเข้าครัวเพื่อซ่อนหยาดน้ำตาที่เริ่มเอ่อคลอ เขาหยิบไข่ไก่ขึ้นมาตอกด้วยมือที่สั่นเทา พยายามจดจ่ออยู่กับการตีแป้งเพื่อไม่ให้ฟุ้งซ่าน แต่แล้วโทรศัพท์บนเคาน์เตอร์ในครัวก็สั่นเบาๆ รินชะงักมือ สายตาเหลือบไปเห็นชื่อที่ปรากฏบนหน้าจอ... เป็นข้อความจาก ‘ยูโกะ’ อดีตคนรักของเซนที่ควรจะหายไปจากชีวิตของเขาตั้งนานแล้ว *‘เซน... ฉันกลับมาที่คามาคุระแล้วนะ พรุ่งนี้ไปหาฉันที่เดิมได้ไหม?’* รินยืนนิ่งดั่งถูกสาป หัวใจที่เคยสั่นไหวด้วยความหึงหวงบัดนี้กลับเย็นเฉียบราวกับหิมะแรกของฤดูกาล เขาไม่ได้ยินเสียงฝนข้างนอกนั่นอีกต่อไป มีเพียงเสียงหัวใจที่เต้นรัวด้วยจังหวะผิดเพี้ยน เมื่อเงาของเซนปรากฏขึ้นที่หน้าประตูครัว พร้อมกับสายตาที่อ่านไม่ออกในยามที่มองเห็นหน้าจอโทรศัพท์ในมือริน เซนก้าวเข้ามาหนึ่งก้าว ความอึดอัดที่สั่งสมมาตลอดกลับกลายเป็นระเบิดเวลาที่พร้อมจะทำงานในวินาทีนี้ "ริน... นั่นมันไม่ใช่แบบที่คุณคิดนะ" รินวางถ้วยแป้งลงช้าๆ ก่อนจะเงยหน้าขึ้นสบตาคนตรงหน้าด้วยรอยยิ้มที่เจ็บปวดที่สุดเท่าที่เคยมีมา "ถ้าอย่างนั้น... ช่วยบอกทีนะคะ ว่าฉันควรคิดแบบไหน ถึงจะเรียกได้ว่า ‘เป็นคนรักกัน’ จริงๆ" ขอบพระคุณนักอ่านที่ร่วมเป็นกำลังใจและติดตามความรู้สึกของรินในบทนี้อย่างอบอุ่นนะคะ หิมะแรกในโตเกียวค่ะ