น้ำตาที่ไหลลงในถ้วยซุป

"นั่นไม่ใช่เสียงของผี... ใช่ไหมเซน?" รินถามออกไปโดยไม่กล้าหันกลับไปมอง ประโยคนั้นหลุดจากปากท่ามกลางความเงียบงันในห้องครัวของร้านอาหารหลังร้านปิดตัวลง กลิ่นหอมของน้ำสต๊อกดาชิที่ยังคงอุ่นอยู่บนเตากลายเป็นสิ่งเดียวที่ยึดเหนี่ยวสติสัมปชัญญะของเขาเอาไว้ เขาจับด้ามทัพพีแน่นจนข้อนิ้วขาวซีด ความเย็นเฉียบของโลหะดูจะแทรกซึมเข้าสู่กระดูกดำ เซนที่ยืนพิงเคาน์เตอร์ไม้ด้านหลังไม่ได้ตอบในทันที ชายหนุ่มเพียงแต่ขยับกายเล็กน้อย เสียงฝีเท้าที่แผ่วเบาจนแทบไม่ได้ยินดังขึ้น ก่อนที่ความอบอุ่นจากมือใหญ่จะทาบทับลงบนมือที่สั่นเทาของริน "คนตายไปแล้วไม่มีวันกลับมาหรอก ริน" เสียงของเซนทุ้มต่ำและราบเรียบ แต่ในความสงบนิ่งนั้น รินกลับรับรู้ได้ถึงพายุที่ซ่อนอยู่ภายใน "แต่ถ้าคนที่เราเชื่อว่าตายไปแล้ว... เขายังมีลมหายใจอยู่ล่ะ?" รินปล่อยทัพพีในมือให้ร่วงลงกระทบก้นหม้อเกิดเป็นเสียงกังวานดังก้องไปทั่วห้องครัว เขาหมุนตัวกลับมาเผชิญหน้ากับคนรัก แววตาของเซนในตอนนี้ไม่ได้มีความเยือกเย็นอย่างที่เคยเป็น แต่มันคือความสับสนที่ลึกสุดหยั่ง รินสูดหายใจเข้าลึกเพื่อกลั้นก้อนสะอื้นที่จุกแน่นอยู่ในลำคอ "พ่อบอกฉันว่าเขาตายในกองเพลิงที่โรงละครนั่น..." รินกระซิบ น้ำเสียงแหบพร่า "พ่อบอกว่าไม่มีใครรอดออกมาได้ แม้แต่เถ้ากระดูกก็ยังหาไม่เจอ แล้วเสียงนั่น... เสียงหัวเราะที่ฮัมเพลงทำนองนั้น... มันจะเป็นคนอื่นไปได้ยังไง" บรรยากาศในร้านเปลี่ยนไป ราวกับว่ากำแพงที่รินสร้างขึ้นเพื่อกักเก็บความคาดหวังของตระกูลอันหนักอึ้งมาตลอดชีวิตกำลังพังทลายลง เขาเดินไปที่หม้อซุปที่เพิ่งปรุงเสร็จ บรรจงตักน้ำซุปใสสีทองอร่ามลงในถ้วยดินเผาฝีมือของเซน ความร้อนจากถ้วยแผ่ซ่านผ่านฝ่ามือ แต่มันกลับไม่เพียงพอที่จะละลายความหนาวเหน็บในอกของเขา รินมองเห็นเงาสะท้อนของตัวเองในถ้วยซุปนั้น ใบหน้าของเชฟหนุ่มที่มักถูกผู้เป็นพ่อบงการให้สมบูรณ์แบบเสมอในสายตาผู้คน แววตาที่ว่างเปล่าราวกับหุ่นเชิดกำลังสั่นไหวอย่างรุนแรง "ฉันเคยคิดว่า ถ้าฉันทำอาหารให้ดีที่สุด ถ้าฉันยอมทำตามที่เขาต้องการทุกอย่าง ฉันจะได้รับคำชมสักคำจากพ่อ" รินเริ่มพูดต่อ ปลายนิ้วสัมผัสขอบถ้วยที่ร้อนระอุ "แต่ตอนนี้ฉันเข้าใจแล้ว เซน... ไม่ว่าฉันจะพยายามแค่ไหน คนที่ถูกคาดหวังให้เป็น 'ความภาคภูมิใจ' ก็เป็นได้แค่สิ่งที่เขาต้องการ ไม่ใช่ตัวฉันจริงๆ" น้ำตาหยดหนึ่งร่วงหล่นลงสู่ถ้วยซุป ความผิวน้ำที่นิ่งสนิทสั่นไหวเป็นวงกว้าง รินจ้องมองวงน้ำนั้นด้วยสายตาที่แตกสลาย "เขาไม่เคยรักฉันในแบบที่ฉันเป็น เขาแค่รักภาพลักษณ์ที่เขาสร้างขึ้นมาให้ฉันสวมใส่เหมือนชุดเชฟที่เปื้อนคราบเลือดนี่" เซนก้าวเข้ามาหา ดึงร่างของรินเข้าสู่อ้อมกอดที่มั่นคงและอบอุ่น ราวกับจะกั้นกำแพงไม่ให้ความเจ็บปวดภายนอกเข้ามากล้ำกลาย เขาไม่พูดอะไรเพียงแต่ลูบหลังคนในอ้อมกอดเบาๆ ปล่อยให้ความเงียบทำหน้าที่ปลอบประโลม แต่ในใจของเซนเองก็กำลังกรีดร้อง... เพราะเสียงที่รินได้ยินในวันนั้น เขาเองก็ได้ยินเช่นกัน และเขารู้ดีว่ามันไม่ใช่เรื่องบังเอิญ "ริน ฟังนะ..." เซนกระซิบข้างใบหู "ไม่ว่าใครจะกลับมา หรือความลับอะไรที่ถูกฝังไว้ใต้เถ้าถ่านนั้นจะถูกขุดขึ้นมา... ฉันจะไม่มีวันปล่อยมือจากเธอ" "ถ้างั้น... ถ้าหากคนคนนั้นเขากลับมาเพื่อทวงทุกอย่างคืน แม้กระทั่งตัวฉันล่ะ?" รินเงยหน้าขึ้นมองดวงตาของเซน ก่อนที่เซนจะทันได้เอ่ยคำสัญญาใดๆ เสียงกระดิ่งหน้าร้านที่ควรจะเงียบไปนานแล้วกลับดังขึ้น 'กริ๊ง...' สัญญาณที่แผ่วเบาแต่เสียดแทงไปถึงขั้วหัวใจ ทั้งคู่ผละออกจากกันอย่างรวดเร็ว สายตาหันไปทางประตูไม้บานเก่าที่ถูกแง้มเปิดออกเพียงเล็กน้อย มีกลิ่นหอมจางๆ ของดอกซากุระแห้ง... กลิ่นประจำตัวของคนที่ควรจะหายไปจากโลกนี้เมื่อสิบปีก่อน ลอยอบอวลเข้ามาในอากาศ รินก้าวถอยหลังไปจนชนกับเคาน์เตอร์ หัวใจเต้นรัวราวกับจะหลุดออกมาจากอก เมื่อร่างหนึ่งก้าวพ้นเงามืดเข้ามาในแสงไฟสลัวของร้าน เขาคนนั้นสวมชุดกิโมโนสีครามเข้ม ใบหน้าที่เคยจดจำได้ดีแม้ในวัยเยาว์ยิ้มให้รินอย่างอ่อนโยน แต่นัยน์ตากลับว่างเปล่าดุจหลุมศพที่ไร้ก้น "นานแล้วนะที่ไม่เจอกัน... รินซัง" เสียงนั้นเอ่ยทัก ราวกับคุยเรื่องดินฟ้าอากาศ ท่ามกลางความตกตะลึงที่ทำให้รินแทบหยุดหายใจ "ซุปของเธอยังมีรสชาติขมปร่าเหมือนความเศร้าของเธอไม่มีผิดเลยนะ" มือที่ถือทัพพีของรินสั่นสะท้านอย่างควบคุมไม่อยู่ เมื่อคนที่ยืนอยู่เบื้องหน้าขยับยิ้มกว้างขึ้น พร้อมกับก้าวเข้ามาหาเขาโดยไม่สนใจสายตาที่เต็มไปด้วยความระแวดระวังของเซนที่ยืนบังรินไว้แน่น "ผมกลับมาทวงสิ่งที่เคยเป็นของผมแล้ว... อาหารมื้อสุดท้ายของเรายังค้างคาอยู่เลยนะ จำไม่ได้เหรอ?" ขอบพระคุณทุกท่านที่ติดตามการเดินทางของรินและเซนในบทที่เข้มข้นเช่นนี้นะคะ หวังว่าทุกหัวใจจะยังคงเต้นไปพร้อมกับพวกเขาในตอนถัดไปค่ะ - หิมะแรกในโตเกียว