กลิ่นขนมปังอบ

“ถ้าขยำแป้งแรงเกินไป เนื้อสัมผัสข้างในจะเหนียวเหมือนยางลบ... ริน ฟังอยู่หรือเปล่าคะ?” เสียงของตัวเองที่พยายามรวบรวมสมาธิเอ่ยขึ้นท่ามกลางความเงียบงันในห้องครัวที่อบอวลไปด้วยกลิ่นยีสต์และแป้งสาลี รินสูดหายใจเข้าลึก พยายามกดความสั่นไหวในนิ้วมือที่ยังคงเต้นตุบๆ เมื่อนึกถึงจดหมายที่ถูกทิ้งไว้ใต้ประตูร้านกาแฟของฮารุเมื่อเย็นวาน ความรู้สึกหนักอึ้งในอกไม่ต่างจากก้อนแป้งที่เขากำลังนวดอยู่ตรงหน้า เขาไม่ได้หันไปมองเซนที่นั่งจิบชาอยู่ตรงโต๊ะไม้ตัวยาว ชายหนุ่มเพียงแต่ก้มหน้าก้มตาจดจ่ออยู่กับการพับทบแป้งโดว์ ผิวสัมผัสที่นุ่มหยุ่นใต้ฝ่ามือเปรียบเสมือนสิ่งที่ช่วยยึดเหนี่ยวเขาไว้จากความฟุ้งซ่าน “ริน” เซนเรียกชื่อเขา น้ำเสียงนั้นราบเรียบ ทว่ามีแรงดึงดูดประหลาดที่ทำให้รินต้องหยุดมือ “ผมไม่ได้รีบขนาดนั้นหรอกนะ ความสมบูรณ์แบบที่คุณพยายามยัดเยียดให้มื้อเช้านี้... มันไม่ได้ทำให้กาแฟในแก้วผมขมขึ้นหรอก” รินเม้มริมฝีปากแน่น เขาเงยหน้าขึ้นมองคนรักผ่านม่านไอน้ำที่เริ่มจางลง เซนดูสงบนิ่งราวกับหินผาที่แช่อยู่ในกระแสธารอันเชี่ยวกราก แต่รินรู้ดีว่าภายใต้ความนิ่งนั้นมีความร้าวรานซ่อนอยู่—รอยร้าวที่เกิดจากอดีตที่หวนคืนมาในรูปแบบของจดหมายฉบับนั้น “ผมแค่อยากให้มันออกมาดี... อย่างน้อยก็ในวันนี้” รินตอบเสียงแผ่ว พลางหยิบมีดโกนเล็กๆ ขึ้นมากรีดหน้าแป้งเป็นลวดลายสี่เหลี่ยมข้าวหลามตัดอย่างประณีต “เพราะไม่รู้ว่าพรุ่งนี้ พายุจะพัดผ่านเข้ามาแรงแค่ไหน” เซนวางแก้วเซรามิกที่ปั้นด้วยมือตัวเองลงบนโต๊ะ เสียง ‘กริ๊ก’ เบาๆ นั้นดังสะท้อนอยู่ในความรู้สึกของริน “อดีตก็คืออดีต ริน ถึงคุณจะพยายามอบขนมปังที่อร่อยที่สุดในโลก แต่มันก็เปลี่ยนความจริงที่ว่าจดหมายฉบับนั้นถูกเขียนด้วยมือของคนที่ควรจะตายไปแล้วไม่ได้” มือของรินชะงักค้างอยู่เหนือถาดอบ คำพูดของเซนบาดลึกเข้าในความรู้สึก เขาหันกลับมาประจันหน้ากับคนรัก แววตาของรินวูบไหวแต่ก็เปี่ยมไปด้วยความเด็ดเดี่ยว “แล้วคุณจะให้ผมทำยังไงคะเซน? นั่งรอความตายเหมือนรอขนมปังขึ้นฟูในเตาอบงั้นหรือ? เราตกลงกันแล้วไม่ใช่เหรอว่าเราจะก้าวไปข้างหน้า...” “ก้าวไปข้างหน้า?” เซนลุกขึ้นยืน ร่างสูงโปร่งก้าวเข้ามาใกล้จนรินสัมผัสได้ถึงกลิ่นดินเปียกชื้นที่ติดตัวเขามาเสมอ “แล้วถ้าทางข้างหน้ามันมีหลุมพรางที่ชื่อว่า ‘ความผิดพลาดเดิม’ วางอยู่ล่ะ ริน คุณก็เห็นแล้วว่าสภาพจิตใจของคุณมันเปราะบางแค่ไหนเวลาที่ใครสักคนเอ่ยถึงครอบครัวคุณ หรือแม้แต่เรื่องของคนรักเก่าของผม” ความเงียบเข้าปกคลุมห้องครัวอีกครั้ง มีเพียงเสียงเตาอบที่เริ่มทำงานส่งเสียง ‘ติ๊ง’ เบาๆ เป็นสัญญาณว่าอุณหภูมิได้ที่แล้ว รินมองเข้าไปในดวงตาของเซน ดวงตาที่ครั้งหนึ่งเคยอ่อนโยนดุจแสงอาทิตย์ยามเย็น บัดนี้กลับมีเมฆหมอกแห่งความระแวงบดบัง รินตัดสินใจวางอุปกรณ์ทุกอย่างลง เขาเดินเลี่ยงเข้าไปใกล้เซน กลิ่นหอมจางๆ ของแป้งอบสดใหม่เริ่มฟุ้งกระจายออกมาจากเตา มันเป็นกลิ่นที่เรียบง่าย แต่ในเวลานี้กลับดูหรูหราเกินกว่าจะเอื้อมถึง “ผมอาจจะพังง่าย... แต่ผมไม่ได้แตกสลายนะคะ” รินเอื้อมมือไปแตะแขนของเซนเบาๆ สัมผัสถึงกล้ามเนื้อที่เกร็งแน่นอยู่ใต้เนื้อผ้า “ขนมปังที่ผมทำวันนี้ ผมใส่ความตั้งใจไปเต็มเปี่ยม เพราะผมอยากให้มื้อเช้าของเราเป็นจุดเริ่มต้นใหม่ ไม่ใช่การบอกลา” เซนมองดูมือของริน ก่อนจะเลื่อนขึ้นมาประสานนิ้วมือเข้าด้วยกัน แววตาของเขาอ่อนลงเพียงเสี้ยววินาที “คุณดื้อรั้นเหมือนแม่พิมพ์ที่ทำยังไงก็ไม่ได้รูปเสียทีนะ ริน” “ก็เลยต้องคอยมาจัดให้เข้าที่ไงคะ” รินแย้มยิ้มบางๆ แม้ในใจจะยังกังวลกับเงาที่มองไม่เห็นที่กำลังคืบคลานเข้ามา ทันใดนั้น เสียงกระดิ่งหน้าร้านที่เชื่อมต่อกับบ้านพักก็ดังขึ้นอย่างกระทันหัน ทั้งรินและเซนชะงักหันไปมองพร้อมกัน ตามปกติเวลานี้ร้านควรจะปิดให้บริการไปนานแล้ว และไม่มีใครจะมายืนกดกริ่งท่ามกลางอากาศหนาวเหน็บเช่นนี้ รินขมวดคิ้ว “ฮารุเหรอคะ? แต่เขาบอกว่าจะไม่มาจนกว่าพรุ่งนี้เช้า...” เซนไม่ตอบ เขาผละออกจากรินแล้วก้าวเดินไปยังประตูทางเข้า รินเดินตามไปอย่างช้าๆ หัวใจเต้นแรงผิดจังหวะ ราวกับเขาสังหรณ์ใจว่า ‘พายุ’ ที่พวกเขากลัวกันนักหนากำลังมาถึงหน้าประตูบ้านเร็วกว่าที่คิด เมื่อเซนแง้มประตูออก แสงไฟจากถนนหน้าร้านสาดส่องเข้ามา เผยให้เห็นร่างของชายหนุ่มคนหนึ่งในชุดโค้ทสีเข้มเปียกชื้นไปด้วยละอองฝนที่เพิ่งเริ่มตก รินเบิกตากว้างเมื่อเห็นใบหน้าของแขกผู้มาเยือน—ใบหน้าที่มีโครงสร้างคล้ายคลึงกับเซนราวกับถอดแบบกันมา ทว่าแววตานั้นกลับดูเย็นเยียบและเต็มไปด้วยความโหยหาที่น่าขนลุก คนคนนั้นมองผ่านไหล่ของเซนมาที่ริน ก่อนจะฉีกยิ้มที่ดูราวกับฉากในภาพยนตร์สยองขวัญที่ซ่อนอยู่ในความรัก “ไม่เจอกันนานเลยนะ เซน... ดูเหมือนว่านายจะหา ‘ส่วนผสม’ ใหม่มาแทนที่คนเก่าได้รวดเร็วทันใจดีนี่” เซนตัวแข็งทื่อ รินรับรู้ได้ถึงแรงสั่นสะเทือนจากฝ่ามือที่เขาเพิ่งจับไปเมื่อครู่ ขนมปังในเตาอบด้านหลังส่งกลิ่นหอมฟุ้งไปทั่วบ้าน แต่มันกลับกลายเป็นกลิ่นที่ดูหม่นหมองในวินาทีที่ความจริงจากอดีตยืนตระหง่านอยู่ตรงหน้า ขอบคุณที่ร่วมเดินทางไปกับความเงียบเหงาและอบอุ่นของคามาคุระในบทนี้ไปพร้อมกับหิมะแรกในโตเกียวนะคะ