ร้านอาหารที่เงียบเหงา

“รสชาติมันจืดชืด... เหมือนกับความตั้งใจที่ไร้จุดหมายของฉันเลยว่าไหมคะ?” รินวางมีดเชฟลงบนเขียงไม้จนเกิดเสียงดังกังวานไปทั่วห้องครัวที่เงียบสนิท กลิ่นหอมของน้ำซุปดาชิที่ควรจะอบอวลไปด้วยความอบอุ่น กลับกลายเป็นความเย็นชาที่เกาะกินหัวใจ เขาจ้องมองหม้อดินเผาใบเล็กที่เซนเป็นคนปั้นให้ด้วยสายตาว่างเปล่า มือที่เคยหยิบจับวัตถุดิบอย่างมั่นใจกลับสั่นเทาเพียงเล็กน้อย ความเงียบงันในร้านอาหารเล็กๆ ที่คามาคุระแห่งนี้ ไม่ได้มาจากขาดลูกค้า แต่มาจากช่องว่างระหว่างเขากับชายคนรักที่ดูเหมือนจะกว้างขึ้นทุกที เซนยืนพิงกรอบหน้าต่างด้านหลังร้าน สายตาของเขาเหม่อมองไปยังหยดน้ำค้างที่เกาะอยู่บนกระจกราวกับกำลังรอคอยใครบางคนที่ไม่มีวันหวนกลับมา เขายังคงนิ่งเงียบ ไม่แม้แต่จะหันกลับมามองผลงานชิ้นล่าสุดที่รินตั้งใจปรุงด้วยความหวังที่ริบหรี่ “เซนคะ... ฉันทำ 'นิกุจากะ' สูตรที่คุณชอบมาให้ ชิมสักนิดไม่ได้หรือคะ?” รินเอ่ยขึ้น เสียงของเขาแหบพร่าเล็กน้อย พยายามประคองความรู้สึกที่แตกสลายไว้ภายใต้ท่าทางนิ่งสงบ เซนค่อยๆ หันกลับมา แววตาของเขาที่เคยมีประกายอบอุ่นกลับหม่นแสงลงราวกับท้องฟ้าก่อนพายุเข้า เขาเดินเข้ามาใกล้โต๊ะอาหาร ช้าๆ ราวกับคนไร้วิญญาณ ก่อนจะทรุดตัวลงนั่งบนเก้าอี้ไม้ตัวเดิมที่เขามักจะนั่งเสมอ แต่วันนี้ เขากลับไม่แม้แต่จะแตะต้องตะเกียบที่วางอยู่ข้างจาน “ริน... กลิ่นเครื่องเทศนี้ มันทำให้ฉันคิดถึงความทรงจำที่พยายามลืมไปแล้ว” เซนพูดด้วยน้ำเสียงที่ราบเรียบจนน่าใจหาย เขาวางมือลงบนโต๊ะ นิ้วเรียวยาวของเขาขยับไปมาอย่างไม่มีจุดหมาย “บางครั้ง การพยายามยัดเยียดรสชาติใหม่ๆ ลงไปในจานที่เคยถูกจองจำด้วยรสชาติเดิม มันไม่ใช่การเยียวยาหรอกนะ แต่มันคือการขุดคุ้ยบาดแผล” รินรู้สึกเหมือนถูกตบหน้าด้วยคำพูดแสนนุ่มนวลนั้น เขาเม้มริมฝีปากแน่น ความผิดหวังพุ่งพล่านอยู่ในอก แต่เขาก็ยังคงนิ่งไว้ “ถ้าการปรุงอาหารที่ฉันรักเพื่อคุณ มันคือการขุดคุ้ยบาดแผล... แล้วฉันควรจะทำอย่างไรคะ เพื่อให้พื้นที่นี้เป็นร้านอาหารที่กลับมามีชีวิตอีกครั้ง ไม่ใช่สุสานของความทรงจำแบบที่เป็นอยู่?” เซนเงยหน้าขึ้นมองริน สายตาคู่นั้นไม่ได้แสดงความโกรธเกรี้ยว แต่มันกลับเต็มไปด้วยความเจ็บปวดที่ซ่อนอยู่ลึกสุดใจ เขาเอื้อมมือไปคว้ามือของรินไว้ด้วยความเย็นเยียบ “ริน... ปัญหาไม่ใช่ที่อาหาร แต่เป็นเพราะฉันเองที่ยังติดอยู่ในหิมะแรกในโตเกียวนั่น... หิมะที่ไม่มีวันละลาย” บรรยากาศในร้านบีบคั้นจนรินแทบหายใจไม่ออก เขารู้ดีว่าเซนไม่ได้หมายถึงสภาพอากาศ แต่หมายถึงวันสุดท้ายที่คนรักเก่าของเซนได้จากไป รินดึงมือกลับเบาๆ แล้วก้มหน้าลงมองจานอาหารที่เริ่มเย็นชืด “งั้นฉันขอถามคุณตรงๆ นะคะเซน... ระหว่างฉันกับเงาของผู้หญิงคนนั้น ใครกันแน่ที่กำลังดึงรั้งคุณไว้? หรือจริงๆ แล้วเป็นคุณเองที่เลือกจะจมอยู่กับมัน เพราะคุณไม่อยากเริ่มต้นใหม่กับใครอีกแล้ว?” คำถามนั้นเปรียบเสมือนใบมีดที่กรีดลงบนความเงียบงัน เซนชะงักไปครู่หนึ่ง สีหน้าของเขาเต็มไปด้วยความสับสนที่ฉายชัดจนรินแทบไม่อยากมอง ในวินาทีนั้นเอง เสียงกระดิ่งหน้าร้านก็ดังขึ้นอย่างรุนแรง ไม่ใช่เสียงกรุ๊งกริ๊งที่เป็นมิตร แต่มันคือเสียงเปิดประตูที่แสดงถึงความรีบร้อนของผู้มาเยือน รินและเซนหันไปมองพร้อมกัน ชายร่างสูงในชุดโค้ทสีเข้มยืนหอบหายใจอยู่หน้าประตู ใบหน้าของเขามีรอยช้ำที่มุมปากและแววตาที่เต็มไปด้วยความแตกสลาย เขาเดินโซเซเข้ามาในร้านก่อนจะโยนซองจดหมายเก่าคร่ำคร่าลงบนโต๊ะตรงหน้าของเซน “ฉันไม่ได้มาเพื่อรบกวนคุณ แต่ฉันเอาของที่เธอฝากไว้ให้คุณมาคืน... เซน มันถึงเวลาที่คุณต้องรู้เสียทีว่า คืนนั้นที่เธอจากไป เธอไม่ได้จากไปเพราะอุบัติเหตุอย่างที่คุณเข้าใจ” เซนตัวแข็งทื่อทันที จดหมายใบนั้นมีรอยคราบน้ำตาที่จางหายไปตามกาลเวลา รินมองสลับไปมาระหว่างชายแปลกหน้ากับคนรักของเขา หัวใจเต้นรัวด้วยความรู้สึกไม่ชอบมาพากล ความลับที่ถูกเก็บงำมานานนับปีดูเหมือนกำลังจะถูกกระชากออกมาจากที่ซ่อนภายใต้ค่ำคืนนี้ ขอบคุณทุกท่านที่ร่วมเดินทางผ่านความเงียบงันและรสชาติของหัวใจไปกับรินและเซนในตอนนี้ด้วยกันนะคะ หวังว่าตอนต่อไปจะทำให้หัวใจของทุกคนเต้นแรงขึ้นไปพร้อมกับความจริงที่กำลังจะเปิดเผยค่ะ - หิมะแรกในโตเกียว -