ความห่างเหินที่ก่อตัว

"ดินชนิดนั้น... ไม่มีอยู่จริงในคามาคุระหรอกริน" เสียงของเซนราบเรียบเหมือนผิวน้ำในอ่างล้างพู่กัน แต่กลับบาดลึกในใจฉันจนสั่นสะท้าน มือที่กำลังจับช้อนไม้คนซุปในหม้อสั่นไหวเล็กน้อย ฉันไม่กล้าแม้แต่จะหันกลับไปมองแผ่นหลังกว้างที่ยืนหันหลังให้อยู่ตรงหน้าต่างบานนั้น "แต่คุณเคยบอกว่า..." ฉันพยายามคุมเสียงไม่ให้สั่น "คุณเคยบอกว่ามันจะนำพาความทรงจำที่อบอุ่นที่สุดกลับมา" เซนไม่ตอบ เขาขยับตัวเพียงเล็กน้อย เสียงขูดขีดของนิ้วมือบนขอบหน้าต่างไม้ดังชัดขึ้นท่ามกลางความเงียบงันที่แผ่ซ่านเข้ามาในครัว กลิ่นเครื่องเทศที่เคยหอมกรุ่นกลับจางหายไป เหลือเพียงกลิ่นดินเผาแห้งๆ ที่เริ่มรู้สึกแปลกแยกจากบรรยากาศในบ้านพักของเรา ความเงียบนี้ไม่ใช่ความเงียบที่สงบสุข แต่มันเหมือนกำแพงน้ำแข็งที่ค่อยๆ ก่อตัวขึ้นทีละชั้น เขาหันกลับมา แววตาของเซนว่างเปล่า—ไม่ใช่ว่าเขาโกรธ แต่เขากำลังมองทะลุฉันไปไกล ราวกับว่าสิ่งที่อยู่ตรงหน้าไม่ใช่คนรักที่เขาเคยพร่ำบอกว่าสำคัญที่สุด แต่เป็นสิ่งที่เขากำลังพยายามผลักไสออกไปจากชีวิต "บางทีผมก็แค่พูดไปตามประสาคนเพ้อเจ้อ" เซนพึมพำ ก่อนจะเดินเลี่ยงไปที่มุมห้องทำงานของเขา "เลิกถามถึงดินก้อนนั้นเถอะริน มันไม่มีอยู่จริง และต่อให้มี... เราก็ไม่จำเป็นต้องขุดมันขึ้นมาเพื่อพิสูจน์อะไรอีก" ฉันยืนแข็งทื่ออยู่ที่หน้าเตา เสียงซุปเดือดปุดๆ ในหม้อกลายเป็นเสียงหนวกหูที่กวนใจที่สุดในชีวิต นี่ไม่ใช่แค่เรื่องของดินเผาหรือวัตถุดิบในการทำอาหาร แต่มันคือช่องว่างที่กำลังขยายตัวขึ้นเรื่อยๆ นับตั้งแต่เหตุการณ์เมื่อสัปดาห์ก่อน—เหตุการณ์ที่ทำให้ความลับในใจของเซนเริ่มหลุดรอดออกมาผ่านทางแววตาที่หม่นแสงลง ในค่ำคืนที่ฝนพรำ ฮารุเคยบอกฉันไว้ว่า *'เซนไม่ได้กลัวที่จะรักรินหรอกนะ แต่เขากลัวที่จะสูญเสียความทรงจำเดิมที่มีต่อคนรักเก่าจนกลายเป็นคนใหม่ที่ลืมเลือนตัวตนเก่าของตัวเองไป'* ฉันพยายามจะเชื่อแบบนั้นเสมอมา แต่ภาพที่เห็นในตอนนี้ มันช่างแตกต่าง ฉันวางทัพพีลงช้าๆ แล้วเดินตามเขาไปที่มุมห้องทำงาน แสงไฟสีส้มสลัวกระทบเข้ากับใบหน้าคมสันที่ดูเหนื่อยล้าเกินบรรยาย เซนกำลังหยิบเศษดินแห้งๆ ขึ้นมานวดคลึงด้วยอาการมือสั่นอย่างที่ฉันไม่เคยเห็นมาก่อน เขากำลังพยายามสร้างอะไรบางอย่างที่ไม่มีรูปแบบ มันดูบิดเบี้ยวและแตกสลาย "ถ้าคุณไม่อยากพูดถึงมัน ก็ไม่ต้องพูดค่ะ" ฉันเอ่ยเสียงแผ่ว พยายามเอื้อมมือไปแตะไหล่ของเขาเพื่อปลอบประโลม ทันทีที่ปลายนิ้วสัมผัส เซนก็สะดุ้งสุดตัวราวกับถูกไฟลวก เขาผลักเก้าอี้จนล้มลงเสียงดังสนั่น ก่อนจะถอยห่างออกไปสามก้าว แววตาที่มองมาที่ฉันเต็มไปด้วยความหวาดระแวงและความเจ็บปวดที่ปิดไม่มิด "อย่าแตะต้องผม" เสียงของเขาแหบพร่า "ยิ่งคุณดีกับผมมากเท่าไหร่ ผมยิ่งรู้สึกว่าตัวเองกำลังทำร้ายคุณ... ริน คุณไม่เข้าใจหรอกว่าสิ่งที่ผมแบกไว้น่ะ มันหนักเกินกว่าที่คนอย่างคุณจะมาแบ่งเบาได้" "ทำไมถึงบอกว่าฉันไม่เข้าใจล่ะคะ? เราอยู่ด้วยกันมานานพอที่จะ..." "พอแล้ว!" เขาตะคอกเบาๆ แต่กลับรุนแรงยิ่งกว่าการกรีดร้อง "คุณก็แค่เชฟที่หลงใหลในความสมบูรณ์แบบ คุณอยากทำอาหารให้ดีที่สุด อยากมีความสัมพันธ์ที่สวยงามที่สุด แต่ความรักของผมมันไม่ได้ปรุงแต่งออกมาได้เหมือนเมนูโปรดของคุณ มันคือโคลนตมที่เน่าเสียและฝังรากลึก! ถ้าคุณยังยืนอยู่ตรงนั้น... คุณจะจมลงไปกับผม" หัวใจของฉันกระตุกวูบ ความห่างเหินที่ก่อตัวขึ้นไม่ใช่เพราะเขาไม่รัก แต่เพราะเขากำลังสร้างเกราะป้องกันตัวเองจากความคาดหวังที่เขากลัวว่าจะทำมันพังลงอีกครั้งเหมือนอดีตที่ผ่านมา เซนไม่ได้แค่ผลักฉันออกไป แต่เขากำลังผลักตัวเองลงไปในหลุมมืดมิดที่ไม่มีใครช่วยได้ ฉันนิ่งเงียบ มองเขาที่หันหลังให้ฉันอีกครั้ง คราวนี้เขาไม่เพียงแค่ยืนนิ่ง แต่เขากำลังกอดตัวเองไว้แน่น ราวกับคนหนาวสั่นในพายุหิมะที่ไม่มีวันสิ้นสุด บรรยากาศในบ้านเงียบสงัดจนได้ยินเสียงหัวใจที่เต้นผิดจังหวะของตัวเอง ฉันควรจะเดินเข้าไปกอดเขา หรือควรจะถอยออกมาเพื่อรักษาระยะห่างที่เขาต้องการกันแน่ ในขณะที่กำลังตัดสินใจนั้นเอง เสียงเคาะประตูบ้านก็ดังขึ้นอย่างรัวเร็วและไร้ความปราณี เป็นจังหวะที่ไม่ใช่เสียงของเพื่อนบ้านหรือใครที่คุ้นเคย เซนชะงักกึก ร่างกายของเขาเกร็งเขม็งในทันที สายตาที่เคยว่างเปล่ากลับวาวโรจน์ด้วยความตระหนกอย่างที่ไม่เคยเห็นมาก่อน เขารีบหันมามองฉัน สีหน้าซีดเผือดเหมือนเห็นผี "ริน..." เสียงของเขาแทบไม่มีเสียง "อย่าเปิดประตูเด็ดขาด" ก่อนที่ฉันจะทันได้ถามว่าใครอยู่ที่หน้าประตู เสียงไขกุญแจจากด้านนอกก็ดังขึ้นพร้อมกับการปรากฏตัวของร่างหนึ่งที่ทำเอาโลกทั้งใบของฉันหยุดหมุน—ไม่ใช่ใครที่ไหน แต่เป็นหญิงสาวที่ฉันจำได้แม่นยำจากรูปถ่ายเก่าๆ ที่เคยตกอยู่ใต้โต๊ะทำงานของเซน คนที่ทุกคนต่างบอกว่าเธอจากโลกนี้ไปนานแล้ว... คนที่ควรจะเหลือเพียงแค่ชื่อในความทรงจำที่แตกสลายของเขา ขอบคุณที่ร่วมเดินทางไปกับความรู้สึกของตัวละครในบทนี้นะคะ แล้วพบกันใหม่ในตอนหน้าค่ะ หิมะแรกในโตเกียว