การตัดสินใจของเชฟ

“คุณจะวางมือจริงๆ หรือคะ ริน?” คำถามนั้นกระแทกเข้ามาท่ามกลางเสียงตะหลิวกระทบกระทะเหล็กที่เย็นเยียบ รินชะงักมือที่กำลังจัดวางชิ้นปลาฮามาจิบนจานเซรามิกเคลือบสีคราม—ผลงานของเซน—เขาสูดหายใจเข้าลึกจนได้กลิ่นไอของน้ำมันงาและกลิ่นอายความชื้นจากฝนที่เพิ่งหยุดตกในคามาคุระ “ผมแค่รู้สึกว่า...” รินเว้นจังหวะ มือที่ถือตะเกียบไม้สั่นเล็กน้อย “การทำอาหารให้คนอื่นทาน กับการทำเพื่อพิสูจน์ตัวเองให้ใครบางคนเห็น มันต่างกันมากเกินไปแล้วค่ะ ฮารุ” ฮารุพิงขอบเคาน์เตอร์บาร์ในร้านกาแฟของเขา ดวงตาสีน้ำตาลอ่อนจ้องมองเพื่อนสนิทด้วยสายตาที่อ่านยาก เขาเห็นรอยคล้ำใต้ดวงตาของเชฟหนุ่มที่พยายามซ่อนไว้ภายใต้เสื้อเชิ้ตสีขาวสะอาดตา ความกดดันจากครอบครัวตระกูลเชฟชื่อดังในเกียวโตที่คอยส่งจดหมายมาทวงถามถึง ‘ความสมบูรณ์แบบ’ กำลังกัดกินจิตวิญญาณของรินทีละน้อย “เซนไม่ใช่คนประเภทที่จะวัดคุณค่าใครด้วยจานอาหารหรอกนะ” ฮารุเอ่ยเสียงเรียบพลางเช็ดแก้วกาแฟ “เขาแค่ต้องการให้คุณเห็นตัวเอง ในแบบที่เขาเห็น... เท่านี้ยังไม่พออีกหรือคะ?” รินไม่ได้ตอบ เขาเพียงแต่วางตะเกียบลงแล้วมองจานปลาดิบเบื้องหน้า ความเงียบเข้าปกคลุมร้านกาแฟจนได้ยินเสียงหยดน้ำจากชายคา รินตัดสินใจแล้ว วันนี้...เขาจะจบเรื่องค้างคาใจเสียที ไม่ใช่แค่เรื่องอาชีพ แต่เป็นเรื่องของ ‘เรา’ ที่ติดค้างอยู่ในก้อนเนื้อที่เต้นตุบๆ ในอก เมื่อท้องฟ้าเปลี่ยนเป็นสีน้ำเงินเข้มจัด รินเดินเท้าไปยังสตูดิโอเครื่องปั้นดินเผาของเซน กลิ่นดินเปียกชื้นผสมกับกลิ่นฟืนที่กำลังมอดไหม้ในเตาเผาทำให้เขารู้สึกสงบอย่างประหลาด เซนยืนอยู่หน้าแป้นหมุนดิน แผ่นหลังกว้างที่ดูแข็งแกร่งนั้นบัดนี้ดูเปราะบางเหลือเกินเมื่อมีแสงไฟสลัวตกกระทบ “กลับมาแล้วเหรอคะ” เซนเอ่ยโดยไม่หันมามอง แต่รินรับรู้ได้ถึงรอยยิ้มจางๆ ในน้ำเสียงนั้น “เซนคะ... ผมมีเรื่องจะคุยด้วย” รินก้าวเข้าไปใกล้ แสงไฟสีส้มจากเตาเผาทำให้เงาของพวกเขาทาบทับกันบนผนังดิน เซนหยุดมือที่กำลังขึ้นรูปแจกันดินเหนียว เขาวางมือลงข้างตัวแล้วหันกลับมา แววตาของเขาที่เคยสงบนิ่งดั่งผิวน้ำในบ่อวัด กลับไหววูบคล้ายมีคลื่นใต้น้ำซัดกระหน่ำ เขาเป็นคนที่ไม่เคยร้องขอความรัก เพราะกลัวการสูญเสีย... ความกลัวที่มาจากบาดแผลในอดีตกับคนรักเก่าที่จากไปอย่างไม่ทันตั้งตัว “เรื่องที่ว่า... คุณจะกลับไปเกียวโตงั้นหรือ?” เซนถาม น้ำเสียงของเขามีความสั่นพร่าที่ซ่อนไว้ไม่อยู่ รินเม้มปากแน่น เขาไม่ได้เตรียมคำตอบนี้ไว้ แต่ในเมื่อความจริงถูกเปิดออกด้วยความเข้าใจผิด เขาจึงตัดสินใจก้าวข้ามเส้นกั้นนั้น “ไม่ใช่ค่ะ ไม่ใช่เกียวโต... แต่เป็นเรื่องของผมกับคุณต่างหาก” รินสูดลมหายใจเข้าลึก ความหนาวเย็นจากหิมะแรกที่กำลังโปรยปรายลงมานอกหน้าต่างเริ่มแทรกซึมเข้ามา แต่ความอบอุ่นในใจกลับพลุ่งพล่าน “ผมเหนื่อยที่จะต้องพิสูจน์ว่าตัวเองเก่งพอแค่ไหนให้โลกภายนอกดูแล้วค่ะ ผมอยากจะวางทุกอย่าง... และหยุดพักในที่ที่ผมรู้สึกว่าเป็น ‘บ้าน’ จริงๆ” เซนก้าวเข้ามาหนึ่งก้าว ระยะห่างที่เคยมีหายไปเหลือเพียงไออุ่นจากร่างกายที่สัมผัสกันได้ “ที่ไหนคือบ้านของคุณรินคะ?” “ที่ที่มีจานใบนี้ของคุณ... ที่ที่มีสายตาของคุณมองมาที่ผม...” รินเงยหน้าขึ้นสบตาชายหนุ่มที่เขาหลงรักอย่างสุดหัวใจ “เซนคะ ผมชอบคุณค่ะ ชอบจนไม่รู้ว่าจะบรรยายออกมาเป็นรสชาติของอาหารจานไหนได้อีกแล้ว” เซนชะงักไปครู่ใหญ่ แววตาที่เคยหม่นแสงด้วยความทรงจำเก่าๆ ค่อยๆ แปรเปลี่ยนเป็นประกายแห่งความหวัง เขาเอื้อมมือขึ้นมาแตะแก้มของรินอย่างแผ่วเบา สัมผัสที่เย็นเยียบจากดินเหนียวและอบอุ่นจากฝ่ามือทำให้รินแทบกลั้นหายใจ “ถ้าเช่นนั้น...” เซนกระซิบเสียงต่ำพลางโน้มใบหน้าลงมา “อย่าจากผมไปไหนอีกเลยนะคะ ไม่ว่าจะเป็นหิมะแรกหรือฤดูร้อนที่แสนทรมาน คุณต้องอยู่ทานอาหารฝีมือคุณ... ในบ้านหลังนี้กับผม” ทว่า ในวินาทีที่ริมฝีปากของพวกเขากำลังจะสัมผัสกัน เสียงเคาะประตูสตูดิโอดังขึ้นอย่างบ้าคลั่ง พร้อมกับเสียงผู้หญิงคนหนึ่งที่ตะโกนเรียกชื่อเซนด้วยความโหยหา “เซนคะ! ฉันรู้ว่าคุณอยู่ข้างใน... ฉันกลับมาแล้ว!” รินผละออกจากเซนด้วยความตกใจ เมื่อประตูสตูดิโอถูกผลักออกอย่างแรง ร่างของหญิงสาวในชุดโค้ทเปียกปอนยืนสั่นเทาอยู่ตรงนั้น เธอคนนั้นมีใบหน้าที่รินจำได้แม่นยำจากภาพถ่ายเก่าๆ ในลิ้นชักของเซน... คนรักที่ทุกคนคิดว่าเสียชีวิตไปแล้วในอุบัติเหตุเมื่อสามปีก่อน เซนยืนตัวแข็งทื่อราวกับถูกสาป ดวงตาของเขาสลับมองระหว่างหญิงสาวที่ประตูและรินที่ยืนตัวชาอยู่ข้างกาย ความเงียบที่น่ากลัวเข้าเกาะกุมหัวใจของทั้งคู่ เมื่อความลับที่ถูกฝังกลบไว้กำลังจะสั่นคลอนความสัมพันธ์ที่เพิ่งจะเริ่มต้นขึ้น ขอบคุณรี้ดเดอร์ทุกท่านที่ร่วมเดินทางมาถึงตอนที่ 15 นี้ด้วยกันนะคะ