ไมโครโฟนกับสงครามประสาท

"ถ้าคุณยังเปิดเพลงแนวนี้อีกเพลงเดียว ผมจะถอดไมค์แล้วเดินออกไปจากห้องส่งให้ดูเดี๋ยวนี้แหละครับคุณโปรดิวเซอร์" น้ำเสียงทุ้มต่ำที่เจือความหงุดหงิดอย่างชัดเจนดังขึ้นทันทีที่ประตูกระจกกันเสียงของห้องจัดรายการวิทยุปิดลง กรณ์กระแทกตัวนั่งลงบนเก้าอี้หนังสีดำในสตูดิโอยามดึก สองมือหนายกขึ้นกอดอก ดวงตาคมกริบใต้กรอบแว่นสายตาจ้องมองผ่านกระจกไปยังห้องควบคุมสัญญาณ ที่ซึ่งหญิงสาวเจ้าของชื่อ 'พริมโรส' กำลังนั่งไขว่ห้างถือแท็บเล็ตด้วยท่าทีสุขุมเยือกเย็น ผ่านกระจกบานใหญ่ พริมโรสไม่ได้แสดงอาการตกใจแม้แต่น้อย เธอกดปุ่มอินเตอร์คอมเพื่อเชื่อมต่อเสียงเข้ามายังหูฟังของเขา รอยยิ้มบางเบาที่มุมปากของเธอช่างน่าหมั่นไส้ในสายตาของสตรีมเมอร์หนุ่ม (เชิญเลยค่ะ... อ๊ะ ขออภัยครับ ผมหมายถึง เชิญตามสบายครับคุณกรณ์เทพ) เสียงหวานนุ่มที่เจือความเย้าแหย่เล็กน้อยดังลอดผ่านหูฟังเข้ามา (ถ้าคุณคิดว่าการผิดสัญญากับผู้ฟังนับแสนคนที่รอฟัง 'เซียนเกมฮาร์ดคอร์' มาแจกความกร่างกลางดึก เป็นเรื่องที่คุณทำไมนักล่ะก็นะ) กรณ์ขบกรามแน่นจนสันนูนขึ้นมา เขาเกลียดรอยยิ้มแบบนั้น รอยยิ้มที่เหมือนเธอกำลังถือไพ่เหนือกว่าในทุกๆ ตา ตลอดหนึ่งสัปดาห์ที่ทางสถานีวิทยุทาบทามให้เขามาจัดรายการพิเศษร่วมกับช่วงดึกของเธอ ไม่มีวันไหนเลยที่พวกเขาจะไม่ปะทะคารมกัน พริมโรสไม่เคยเกรงกลัวชื่อเสียงอันโด่งดังหรือความปากร้ายของเขาเลยสักครั้ง ตรงกันข้าม เธอกลับรู้จุดและรู้วิธีขยี้เส้นประสาทของเขาได้อย่างแม่นยำยิ่งกว่าโปรแกรมโกงเกม ธันวา ผู้จัดการส่วนตัวที่ยืนอยู่มุมห้อง รีบก้าวเข้ามาตบไหล่เพื่อนสนิทเบาๆ พร้อมกับกระซิบเตือนด้วยรอยยิ้มแห้งๆ "ใจเย็นก่อนมึง เสียงมึงออกไมค์ทดสอบอยู่นะเว้ย ทีมงานข้างนอกเขากลัวมึงจะกินหัวยัยคุณพริมเขาเข้าไปจริงๆ แล้วเนี่ย" "ปล่อยให้เขากลัวไปสิครับธันวา ผู้หญิงอะไร ดื้อด้านเป็นบ้า บอกว่าเพลงสไตล์อินดี้ฟีลกู๊ดมันไม่เข้ากับคอนเซปต์เกมสยองขวัญที่เราจะรีวิวกันวันนี้ เธอก็ยังจะดึงดันเปิดมันอยู่ได้" กรณ์ถอนหายใจยาวด้วยความหัวเสีย พลางขยับไมโครโฟนตรงหน้าเข้ามาใกล้ตัว (นี่ ฉันได้ยินนะคะคุณกรณ์) เสียงใสจากห้องควบคุมดังขึ้นอีกครั้ง คราวนี้เธอไม่ได้กดผ่านอินเตอร์คอม แต่เสียงของเธอเล็ดลอดเข้ามาในห้องเพราะสวิตช์ไมค์ฝั่งเธอถูกเปิดทิ้งไว้ (ในฐานะโปรดิวเซอร์ ฉันมีหน้าที่คัดเลือกสิ่งที่เหมาะสมที่สุดสำหรับผู้ฟัง ไม่ใช่ตามใจอีโก้ของสตรีมเมอร์ปากเสียบางคนหรอกค่ะ) "ปากเสียเหรอครับ? ผมเรียกความจริงใจต่างหาก" กรณ์กดปุ่มไมค์ของตัวเองสวนกลับทันที น้ำเสียงของเขาทุ้มต่ำและจริงจังจนไม1่เหลือเค้าลางของการหยอกล้อ "ถ้าคุณยังดื้อดึงไม่เข้าเรื่อง คืนนี้เราได้เห็นดีกันแน่" บรรยากาศในห้องควบคุมภายนอกเริ่มตึงเครียด ทีมงานหนุ่มสาวต่างหันมามองหน้ากันด้วยความกระวนกระวายใจ บางคนถึงกับกลืนน้ำลายลงคออย่างยากลำบาก ใครๆ ก็รู้ว่ากรณ์เป็นพวกพยัคฆ์ร้ายในวงการเกมที่ไม่ยอมก้มหัวให้ใครง่ายๆ ขณะที่พริมโรสคือควีนน้ำแข็งประจำสถานีวิทยุตลอดกาล การที่ทั้งคู่ต้องมาจัดรายการสดร่วมกันในห้องเดียวกันเป็นเวลาสองชั่วโมงเต็ม เปรียบเสมือนการนำวัตถุระเบิดสองชนิดมาวางไว้ใกล้กองไฟ ไม่มีใครคาดเดาได้เลยว่าเที่ยงคืนตรงนี้จะเกิดโศกนาฏกรรมหรือปรากฏการณ์อะไรขึ้น พริมโรสางแท็บเล็ตในมือลงอย่างช้าๆ เธอสูดลมหายใจเข้าลึกเพื่อสงบสติอารมณ์ ก่อนจะลุกขึ้นยืนเต็มความสูง เสื้อเชิร์ตสีขาวสะอาดตาที่สวมทับด้วยสูทลำลองสีครีมยิ่งขับเน้นบุคลิกภาพที่น่าเกรงขามแต่ทว่าเซ็กซี่ในคราวเดียวกัน เธอก้าวเดินออกจากห้องควบคุม มุ่งตรงไปยังประตูกระจกของห้องจัดรายการสดทันที เสียงเปิดประตูเบาหวิวทำให้กรณ์ต้องหันขวับไปมอง ร่างเพรียวบางของโปรดิวเซอร์สาวก้าวเข้ามาหยุดยืนอยู่ตรงหน้าโต๊ะทำงานของเขา กลิ่นน้ำหอมจางๆ แนวซีตรัสผสมกับความเย็นเยียบของเครื่องปรับอากาศลอยมาปะทะจมูก กรณ์เงยหน้าขึ้นสบตาเธอนิ่ง ขอบเขตพื้นที่ส่วนตัวระหว่างคนทั้งคู่แคบลงจนน่าใจหาย "คุณอยากมีปัญหาอะไรกับฉันนักหนาคะ คุณกรณ์เทพ" พริมโรสโน้มตัวลงเล็กน้อย มือเรียวบางวางทราบลงบนขอบโต๊ะ ดวงตากลมโตคู่สวยจ้องลึกเข้าไปในดวงตาของเขาอย่างไม่ยอมแพ้ "รายการนี้ฉันรับผิดชอบ และฉันไม่ยอมให้ใครมาพังมัน แค่เพราะอีโก้ส่วนตัวของคุณหรอกนะ" กรณ์แค่นหัวเราะในลำคอ รอยยิ้มหยันปรากฏขึ้นที่มุมปากอย่างรวดเร็ว เขาไม่ได้ถอยหนี กลับกัน เขากลับขยับเก้าอี้เข้าไปใกล้ขอบโต๊ะมากขึ้นจนใบหน้าของเขากับเธอห่างกันเพียงคืบเดียว จนพริมโรสต้องชะงักและกะพริบตาปริบๆ "อีโก้เหรอครับ?" กรณ์กระซิบเสียงต่ำ ลมหายใจอุ่นๆ รดรินอยู่บริเวณปลายจมูกของหญิงสาว "ผมแค่วิตกกังวล... กลัวว่าเสียงเพลงหวานเลี่ยนพวกนั้น จะทำให้สมาธิผมหลุดเวลาที่ต้องมองหน้าคุณต่างหากล่ะครับ" พริมโรสชะงักไปชั่วขณะ หัวใจดวงน้อยที่เคยเต้นเป็นจังหวะสม่ำเสมอเกิดสะดุดกึกขึ้นมาอย่างไม่มีปี่มีขลุ่ย เลือดในกายพุ่งพล่านขึ้นมาบนใบหน้าจนแก้มเนียนขึ้นสีแดงระเรื่ออย่างควบคุมไม่ได้ เธออ้าปากจะเถียงแต่กลับหาคำพูดไม่เจอเมื่อสบเข้ากับดวงตาคู่คมที่พราวระยับด้วยความท้าทายและประกายความรู้สึกบางอย่างที่ลึกซึ้งเกินกว่าจะอธิบาย "คุณ... พูดบ้าอะไรของคุณเนี่ย" พริมโรสเสียงสั่นเล็กน้อย พยายามดึงสติแล้วถอยหลังกลับไปหนึ่งก้าว แต่กรณ์กลับไว Dat เกินกว่าจะปล่อยให้เธอหนีรอด มือหนาเอื้อมออกไปคว้าข้อมือเรียวของเธอไว้เบาๆ ไม่ให้เธอขยับหนีไปไหน "ไมโครโฟนจะเปิดในอีกสามวินาทีแล้วนะครับ คุณโปรดิวเซอร์คนเก่ง" กรณ์กระซิบชิดริมหูของเธอ เสียงทุ้มของเขานุ่มนวลและทรงพลังจนทำให้ขนลุกซ่า "ลองพูดประโยคเมื่อกี้ใส่ไมค์ให้ผู้ฟังครึ่งประเทศฟังหน่อยสิครับ ว่าใครกันแน่ที่กำลังเสียอาการ" *3... 2... 1... ไฟสัญญาณออนแอร์สีแดงสดหน้าห้องกระจกสว่างวาบขึ้นทันที!* ทว่า ก่อนที่กรณ์จะทันได้พูดอะไรต่อ เสียงเคาะประตูด้านนอกห้องส่งก็ดังขึ้นรัวๆ พร้อมกับการผลักประตูเปิดออกอย่างกะทันหันโดยไม่รออนุญาต ร่างของมินา ดีเจสาวรุ่นพี่ร่วมสถานีวิ่งกระหืดกระหอบเข้ามาด้วยสีหน้าตื่นตระหนก ดวงตาเบิกกว้างราวกับเห็นผี "พริม! กรณ์! แย่แล้ว... ทางสถานีใหญ่สั่งระงับผังรายการกะทันหัน!" มินาตะโกนลั่นห้องจนเสียงทะลุไมโครโฟนออกอากาศสดไปทั่วประเทศ "มีสายปริมาณมหาศาลโทรเข้ามาแจ้งว่า... ระบบเซิร์ฟเวอร์เกมทั้งหมดในเครือข่ายประเทศถูกแฮก และพวกมันกำลังประกาศชื่อของ 'กรณ์เทพ' ว่าเป็นเป้าหมายรายต่อไป!" ขอบพระคุณนักอ่านทุกท่านที่ติดตามผลงานของผมนะครับ แล้วพบกันใหม่ในตอนถัดไปครับ