เสียงแรกที่ไม่อยากได้ยิน

"ถ้าผมรู้ว่าต้องมานั่งจัดรายการวิทยุตอนตีสองกับผู้หญิงที่วันๆ เอาแต่ไล่บล็อกชาวบ้านแบบคุณ ผมยอมเอาเวลาไปนั่งไล่เก็บเลเวลในเกมที่เพิ่งออกใหม่ดีกว่ามานั่งเสียเวลาปั้นหน้ายิ้มหน้าไมค์แบบนี้ครับ" น้ำเสียงของกรณ์เทพไม่ได้เพียงแค่เย้ยหยัน แต่มันคือการประกาศสงครามอย่างชัดเจน เขาทิ้งตัวลงนั่งบนเก้าอี้สตูดิโอตัวหนา พลางผลักหูฟังราคาแพงออกห่างจากใบหูด้วยท่าทางรำคาญใจ พริมโรสที่กำลังตรวจเช็คระดับเสียงบนหน้าจอแท็บเล็ตไม่แม้แต่จะเงยหน้าขึ้นมอง เธอเพียงแค่ขยับแว่นสายตาเบาๆ ก่อนจะกดปุ่มมิวต์ไมโครโฟนของเขาอย่างแม่นยำ "คุณกรณ์ครับ ช่วยจำใส่สมองไว้ด้วยว่านี่ไม่ใช่ช่องสตรีมเกมที่แฟนคลับคุณจะคอยอวยทุกคำพูด และนี่ไม่ใช่สถานีวิทยุที่จะปล่อยให้ใครมาทำตัวเป็นศูนย์กลางจักรวาลได้ ถ้าคุณคิดว่าการมานั่งตรงนี้คือการเสียเวลา ก็เชิญเดินออกไปจากประตูบานนั้นได้เลยครับ ผมไม่เสียดายค่าจ้างหรอกถ้าต้องแลกกับความสงบสุขในงาน" เธอกล่าวจบก็เงยหน้าขึ้น สบตาเขาด้วยแววตาที่เย็นชาและคมกริบเสียจนกรณ์เทพที่เตรียมประโยคสวนกลับไว้เป็นกระบุงถึงกับชะงักไปชั่วครู่ ดวงตาของเขาวูบไหวเพียงเสี้ยววินาทีก่อนจะถูกแทนที่ด้วยความหงุดหงิดตามนิสัยเดิม "พูดดีนี่ครับ... ถ้าไม่ติดว่าสัญญาที่ธันวามันไปเซ็นไว้ผูกมัดคอผมอยู่ ป่านนี้คุณคงได้เห็นผมเดินออกไปจริงๆ" กรณ์เทพกอดอก พิงหลังเข้ากับพนักเก้าอี้ สายตาของเขามองไล่ไปตามลำคอระหงของหญิงสาวที่ดูเยือกเย็นจนน่าหงุดหงิด "โอ้... ผมลืมบอกไป" พริมโรสยิ้มมุมปาก เป็นยิ้มที่ไม่ได้ไปถึงดวงตา "ธันวาไม่ได้แค่เซ็นสัญญาให้คุณมาจัดรายการเฉยๆ แต่เขายังยอมรับเงื่อนไข 'พิเศษ' ที่บอกว่าคุณห้ามขัดคำสั่งโปรดิวเซอร์อย่างฉันในทุกกรณีด้วยครับ" กรณ์เทพแค่นหัวเราะในลำคอ "ใครเป็นคนคิดเงื่อนไขงี่เง่านั่นครับ?" "ฉันเองครับ" เธอตอบทันควัน ก่อนจะขยับตัวเข้ามาใกล้จนเขาสัมผัสได้ถึงกลิ่นหอมจางๆ จากตัวเธอ ซึ่งมันขัดกับบรรยากาศมาคุระหว่างเขาทั้งคู่เหลือเกิน "เพราะฉันรู้ว่าคนอย่างคุณ ถ้าไม่มีโซ่ตรวนล่ามไว้ให้ดี ก็มักจะทำตัวเป็นเด็กมีปัญหาอยู่เรื่อย" "คุณพริม!" "ห้า... สี่... สาม..." พริมโรสนับถอยหลังด้วยใบหน้าเรียบเฉยเหมือนคนละคนกับเมื่อครู่ "เข้าสู่ช่วงรายการสดในอีกสองวินาที กรุณาเก็บเขี้ยวเล็บของคุณไว้ในกระเป๋าแล้วเปิดโหมดสุภาพบุรุษด้วยครับ... สอง... หนึ่ง" ไฟสถานะสีแดงหน้าสตูดิโอสว่างวาบขึ้นทันที ความตึงเครียดที่พุ่งทะยานเมื่อครู่ถูกกดทับด้วยความเป็นมืออาชีพของพริมโรสอย่างน่าประหลาดใจ เธอปรับโทนเสียงให้ดูนุ่มนวลและเป็นมิตรทันทีที่พูดผ่านไมโครโฟน "สวัสดีครับท่านผู้ฟังทุกท่าน พบกับรายการ 'Midnight Pulse' ช่วงเวลาที่ความเหงาและเสียงดนตรีมาบรรจบกัน คืนนี้เราอยู่กับแขกรับเชิญพิเศษที่คุณผู้ฟังหลายคนรอคอย... คุณกรณ์เทพ สตรีมเมอร์และนักพากย์สุดฮอตครับ" กรณ์เทพเม้มปากแน่น เขาจ้องมองใบหน้าด้านข้างของพริมโรสขณะที่เธอแนะนำตัว ความโกรธยังคงคุกรุ่นอยู่ในอก แต่ความรู้สึกบางอย่างที่อธิบายไม่ถูกกลับแล่นริ้วขึ้นมาเมื่อเห็นความตั้งใจจริงในแววตาของเธอ เขาหยิบไมค์ขึ้นมา แล้วแสร้งทำเป็นยิ้มทักทายผู้ฟังอย่างที่ทำเป็นประจำ "สวัสดีครับทุกคน... คืนนี้คงเป็นคืนที่ยาวนานน่าดูเลยครับ สำหรับผม" เขาเน้นเสียงตรงท้ายประโยค สายตาคมกริบเหลือบมองพริมโรสที่กำลังจดจ่ออยู่กับสคริปต์ ตลอดเวลาหนึ่งชั่วโมง กรณ์เทพพยายามกวนประสาทเธอผ่านบทสนทนาหน้าไมค์ทุกครั้งที่มีโอกาส ไม่ว่าจะเรื่องดนตรีที่เลือกมา หรือคำถามจากทางบ้านที่เขามักจะตอบด้วยตรรกะกวนๆ แต่พริมโรสกลับรับมือได้อย่างเหลือเชื่อ เธอสามารถหักมุมคำตอบของเขาให้กลายเป็นเรื่องที่น่าฟังและลึกซึ้งได้อย่างแนบเนียน จนเขารู้สึกเหมือนกำลังแพ้ภัยตัวเอง เมื่อช่วงพักเบรกเพลงสั้นๆ มาถึง พริมโรสถอนหายใจยาว ก่อนจะหันมามองเขาด้วยสีหน้าที่อ่อนลงกว่าเดิม "คุณพอจะเลิกทำตัวเป็นเด็กงอแงได้ไหมครับ? ผมแค่ต้องการให้รายการนี้รอดไปได้จนจบ" "ผมไม่ได้งอแง ผมแค่ไม่ชอบใจที่คุณทำเหมือนรู้จักผมดีเกินไป" กรณ์เทพโน้มตัวเข้าไปใกล้จนระยะห่างระหว่างใบหน้าเหลือเพียงคืบ ลมหายใจอุ่นๆ ของเขาปะทะกับแก้มนวลของเธอ "เราเคยเจอกันมาก่อนหรือเปล่าครับ ในโลกออนไลน์น่ะ... บัญชีที่ชอบมาคอมเมนต์ด่าผมว่า 'เล่นเกมเหมือนคนไม่มีสมอง' น่ะ คือคุณใช่ไหม?" พริมโรสนิ่งไป ดวงตาของเธอไหววูบเหมือนพยายามจะปิดบังอะไรบางอย่าง แต่แล้วเธอก็ยืดตัวตรงแล้วเหยียดยิ้ม "ถ้าใช่แล้วจะทำไมครับ? ก็ในเมื่อสิ่งที่ผมพูดมันเป็นเรื่องจริง" "หึ..." กรณ์เทพเค้นเสียงหัวเราะในลำคอ แต่ทว่าจังหวะนั้นเอง ประตูสตูดิโอก็ถูกผลักออกอย่างแรงจนเกิดเสียงดังสนั่น ธันวาวิ่งหน้าตาตื่นเข้ามาพร้อมกับสีหน้าไม่สู้ดีนัก "กรณ์! พริม! พวกคุณต้องรีบปิดรายการเดี๋ยวนี้เลย เรื่องใหญ่แล้ว... แฟนคลับสายดาร์กของคุณที่เพิ่งมีประเด็นด้วยเมื่อวาน ตามรอยสัญญาณมาจนเจอที่ตั้งสถานีนี้แล้ว และตอนนี้พวกเขากำลังพังประตูทางเข้าเข้ามาครับ!" กรณ์เทพเบิกตากว้าง เขาหันไปมองพริมโรสที่ในตอนนี้สีหน้าถอดสีอย่างเห็นได้ชัด ก่อนที่เสียงโครมครามจากภายนอกจะดังขึ้นใกล้เข้ามาเรื่อยๆ ขอบพระคุณนักอ่านทุกท่านที่ร่วมเดินทางไปกับผมในบทแรกนะครับ ดรากอนไรเดอร์สัญญาว่าจะเขียนให้เข้มข้นยิ่งกว่าเดิมในตอนถัดไปครับ