แยกบ้านคือทางรอดเดียว

“ถอยไปให้พ้น! หน้าด้านนักนะพวกแก สองผัวเมียนี่มันผีเปรตหิวโหยหรือยังไง ถึงกล้าแอบซุกซ่อนของดีไว้กินคนเดียว!” เสียงแหลมสูงบาดแก้วหูของ ‘สะใภ้ใหญ่จาง’ ดังแผดเผาบรรยากาศยามบ่ายจนแทบไหม้เกรียม ฝูงชนชาวบ้านตระกูลเจียงและชาวบ้านหมู่บ้านหงซิงเบียดเสียดกันแน่นขนัดหน้าแปลงผักหลังบ้าน ทุกคู่สายตาต่างจดจ้องไปยังหมอกสีทองเรืองรองที่ยังคงลอยอ้อยอิ่งอยู่เหนือดินร่วนปนทราย แปลงผักที่เคยเหี่ยวเฉาใกล้ตายตามสภาพความแห้งแล้งของยุค 70 บัดนี้กลับเขียวขจีราวกับเคลือบด้วยหยกเนื้อดี กลิ่นหอมหวานประหลาดลอยเตะจมูกจนต่อมน้ำลายของทุกคนพากันหลั่งสารออกมาอย่างควบคุมไม่ได้ หลินเฟยฉีปรายตามองหญิงวัยกลางคนรูปร่างอ้วนท้วนที่กำลังพยายามแทรกตัวเข้ามาเป็นคนแรก รอยยิ้มเยาะหยันฉายชัดขึ้นที่มุมปากอย่างรวดเร็วเร็วจนแทบจับสังเกตไม่ได้ เมื่อครู่ตอนที่นางกำลังโคจรพลังปราณโอสถเพื่อปรับปรุงดินในมิติฟาร์มหลังบ้าน นางพลาดพลั้งปล่อยไอพลังเซียนรั่วไหลออกมาท่ามกลางสายตาชาวบ้านที่เดินผ่านไปมาพอดี ปมปัญหาจึงระเบิดขึ้นอย่างรวดเร็วยิ่งกว่าไฟลามทุ่ง แต่สำหรับอดีตเซียนโอสถผู้ผ่านการหลอมยาทลายสวรรค์มาแล้วนับร้อยปี เหตุการณ์วุ่นวายตรงหน้าหาใช่ภัยพิบัติไม่ หากแต่มันคือ ‘โอกาสทอง’ ที่สวรรค์ประทานมาให้เพื่อใช้จัดการสะสางบัญชีแค้นต่างหาก “พี่สะใภ้ใหญ่ พูดจาให้มันระวังปากหน่อยนะคะ” เสียงหวานใสแต่เย็นเยียบราวน้ำแข็งขั้วโลกเอ่ยขึ้น หลินเฟยฉีค่อย ๆ วางจอบในมือลงอย่างไม่รีบร้อน นางก้าวเท้าออกมาบังแปลงผักสีทองไว้ครึ่งหนึ่ง ท่วงท่าสง่างามเยือกเย็นราวกับพญาหงส์เหนือฝูงกา “นี่คือแปลงผักหลังบ้านของฉัน จะปลูกอะไร จะเน่าหรือจะงาม มันก็คือหยาดเหงื่อแรงงานของครอบครัวเรา ไม่เคยไปเบียดเบียนข้าวในหม้อของบ้านใหญ่สักเมล็ด เหตุใดท่านถึงวิ่งหน้าตั้งมาตะโกนโวยวายราวกับบ้านไฟไหม้เช่นนี้?” “ถุย! อย่ามาปากดีนะนังเฟยฉี!” สะใภ้ใหญ่จางหน้าดำคร่ำเครียดด้วยความโกรธ นางเท้าสะเอวชี้หน้าด่ากราด “แกคิดว่าฉันโง่หรือไง! กลิ่นหอมขนาดนี้ ผักบ้าอะไรจะหอมทะลุไปถึงกลางหมู่บ้านได้! นี่มันของวิเศษชัด ๆ! แกกับไอ้ใบ้เจียงเหว่ยซ่อนสมบัติอะไรไว้ บอกมาเดี๋ยวนี้! ในฐานะที่ฉันเป็นสะใภ้ใหญ่ผู้ดูแลตระกูล ของดีพวกนี้ต้องเอาไปไว้ที่เรือนใหญ่ให้ท่านแม่จัดสรรสิถึงจะถูก!” คำว่า ‘ท่านแม่จัดสรร’ เรียกเสียงฮือฮาเห็นด้วยจากบรรดาญาติสนิทมิตรสหายของบ้านใหญ่ทันที หลายคนส่งสายตาโลภ ะละโมบมองแปลงผักราวกับหมาป่าเห็นเนื้อชิ้นโต หลินเฟยฉีหัวเราะในลำคอเบา ๆ เป็นเสียงที่เย็นเยียบจนสะใภ้ใหญ่จางถึงกับชะงักไปชั่วขณะ “จัดสรรอย่างนั้นหรือคะ?” หลินเฟยฉีแค่นยิ้ม นางกวาดสายตามองหน้าคนตระกูลเจียงทีละคนอย่างเชือดเฉือน “ย้อนกลับไปเมื่อเดือนก่อน ตอนที่เจียงเหว่ยบาดเจ็บกลับมาจากชายแดน พวกท่านขับไล่พวกเราสองผัวเมียออกมาจากเรือนใหญ่โดยให้เศษเงินติดตัวมาแค่หยิบมือเดียว แถมยังตัดชื่อพวกเราออกจากทะเบียนกองกลาง ไม่ยอมให้ข้าวสารแม้แต่ทะนานเดียวเข้าปาก... ตอนนั้นพวกท่านเคยคิดจะ ‘จัดสรร’ อะไรให้พวกเราบ้างไหมคะ?” บรรยากาศรอบด้านเงียบกริบลงทันที ชาวบ้านคนอื่น ๆ เริ่มกระซิบกระซาบกันด้วยความเห็นใจ เจียงเหว่ย สามีร่างสูงใหญ่ที่ยืนเงียบอยู่ข้างกายภรรยามาโดยตลอด ขยับตัวก้าวขึ้นมาหนึ่งก้าว แผ่นหลังกว้างของเขาแผ่รังสีคุกคามอันน่าเกรงขามออกมาอย่างเงียบเชียบ มือหนากร้านแดดกำด้ามมีดพร้าแน่นจนเส้นเลือดปูดโปน แม้เขาจะไม่ใช่คนพูดเก่ง แต่สายตาดุดانที่กวาดมองกลุ่มคนบ้านใหญ่ก็ทำให้ไม่มีใครกล้าสบตาตรง ๆ เจียงเหว่ยไม่ยอมให้ใครมารังแกภรรยาของเขาเด็ดขาด—นั่นคือสิ่งที่ประกายตาของชายหนุ่มสื่อออกมา “น... นั่นมันเรื่องอดีต!” สะใภ้ใหญ่จางละล่ำละลักแก้ตัวหน้าตาตื่นเมื่อเริ่มเห็นกระแสลมรอบตัวเปลี่ยนไป “แกเป็นลูกสะใภ้ ตระกูลเจียงเลี้ยงดูพวกแกมา ถึงแยกบ้านออกไป แต่วัตถุดิบแปลกประหลาดพวกนี้ก็ยังถือว่าเป็นสมบัติของตระกูลอยู่ดี!” “ตระกูลเจียงงั้นหรือ?” หลินเฟยฉีแค่นเสียง “ในเมื่อพวกเราถูกตัดขาดออกจากทะเบียนบ้านใหญ่ตามคำสั่งของคุณปู่เจียงเมื่อสามเดือนก่อน ต่อหน้าทางการและผู้ใหญ่บ้าน พวกเรากับตระกูลเจียงก็เป็นเพียงคนแปลกหน้าต่อกันแล้วค่ะ จะมาอ้างสิทธิ์อะไรหน้าแปลงผักของฉันอีก?” “นัง... นังเด็กปากกล้า!” สะใภ้ใหญ่จางกรีดร้องด้วยความเหลืออด นางพุ่งตัวจะเข้ามาตบหน้าหลินเฟยฉีด้วยความบันดาลโทสะ *หมับ!* ข้อมืออวบอ้วนถูกมือใหญ่หนาดั่งคีมเหล็กคว้าเอาไว้กลางอากาศ เจียงเหว่ยยื่นมือมาขวางไว้ทันท่วงที แรงบีบมหาศาลจากอดีตทหารผ่านศึกทำเอาสะใภ้ใหญ่จางหน้าเหยเกด้วยความเจ็บปวด ดวงตาคู่คมของเจียงเหว่ยจ้องมองนางด้วยแววตาดุดั่งพญาอินทรีขย้ำเหยื่อ น้ำเสียงทุ้มต่ำลอดไรฟันดังขึ้นเพียงพอให้ได้ยินกันทั่ว “ถ้าไม่อยากให้มือข้างนี้หัก... ไสหัวกลับไปซะ” คำพูดเพียงประโยคเดียวแต่ทรงพลังอำนาจทำเอาสะใภ้ใหญ่จางถึงกับเข่าอ่อน นางสะบัดมือออกจากการจับกุมด้วยความหวาดกลัว ถอยหลังกรูดไปหลบอยู่หลังสามีของตนที่เพิ่งวิ่งมาสมทบ ทว่า ในจังหวะที่สถานการณ์กำลังตึงเครียดถึงขีดสุด เสียงฝีเท้าหนักแน่นพร้อมเสียงไม้เท้าเคาะพื้นดังปัง ๆ ก็แหวกฝูงชนเข้ามา ผู้เฒ่าเจียง ผู้นำตระกูลผู้มีศักดิ์เป็นปู่แท้ ๆ ของเจียงเหว่ย ก้าวออกมาด้วยใบหน้าบึ้งตึง ดวงตาฝ้าฟางแต่ทอประกายเจ้าเล่ห์กวาดมองหลานชายและหลานสะใภ้ด้วยความกดดัน “เหว่ยซี เฟยฉี... พวกแกชักจะกำเริบเสิบสานเกินไปแล้วนะ!” ผู้เฒ่าเจียงเอ่ยเสียงดังลั่นให้ทุกคนได้ยิน “คิดจะแยกบ้านแล้วทำตัวเป็นอกตัญญูกับเครือญาติอย่างนั้นรึ? ถ้าอยากจะอยู่ที่หมู่บ้านนี้ต่อไป หนี้บุญคุณที่ตระกูลเลี้ยงดูมา พวกแกต้องชำระให้หมด! ส่งสูตรหรือวิธีปลูกผักประหลาดนี่มาให้บ้านใหญ่ซะ ไม่อย่างนั้น... ฉันจะใช้สิทธิ์ผู้นำตระกูลขับไล่พวกแกออกจากหมู่บ้านหงซิง!” คำขู่ก้องกังวานสร้างความฮือฮาไปทั่ว ชาวบ้านหลายคนเริ่มกังวลแทนคนทั้งสอง เพราะในยุคสมัยนี้ หากถูกขับไล่ออกจากหมู่บ้านโดยไม่มีใบอนุญาตย้ายถิ่นฐาน เท่ากับต้องกลายเป็นคนเร่ร่อนไม่มีแผ่นดินซุกหัวนอน หลินเฟยฉีมิได้สะดุ้งสะเทือนแม้แต่น้อย รอยยิ้มมุมปากของนางกลับลึกซึ้งยิ่งขึ้น นางก้าวเท้าออกมายืนเผชิญหน้ากับผู้นำตระกูลผู้เห็นแก่ตัวอย่างไม่เกรงกลัว แววตาคู่คมฉายแววเฉียบคมราวกับมองทะลุปรุโปรดถึงความโลภเบื้องลึกในจิตใจของชายแก่ผู้นี้ “ขับไล่พวกเราอย่างนั้นหรือคะ?” หลินเฟยฉีทวนคำด้วยน้ำเสียงกังวานใส ชัดถ้อยชัดคำ “ในเมื่อท่านปู่พูดถึงคำว่า ‘บุญคุณ’ และ ‘การแยกบ้าน’ ขนาดนี้... ถ้าเช่นนั้น ฉันขอประกาศตรงนี้ต่อหน้าธารกำนัลและผู้ใหญ่บ้านที่ยืนอยู่ตรงนี้เลยก็แล้วกันค่ะ” นางเว้นจังหวะเล็กน้อย กวาดสายตามองทุกคนด้วยความมั่นใจเต็มเปี่ยม ก่อนจะเอ่ยประโยคที่ทำให้ทุกคนอ้าปากค้าง “พวกเราสองผัวเมียขอประกาศ ‘ตัดขาดจากตระกูลเจียง’ อย่างเป็นทางการ ณ วินาทีนี้! นับแต่วินาทีนี้เป็นต้นไป ความเป็นญาติระหว่างเราถือเป็นศูนย์ เลือดเนื้อเชื้อไขที่ติดค้าง... ฉันจะคืนให้พวกท่านทั้งหมดในวันนี้!” สิ้นคำประกาศราวกับอสุนีบาตฟาดกลางวันแสกๆ ทุกคนในที่นั้นต่างนิ่งอึ้งตาค้างคาที่ แม้แต่เจียงเหว่ยยังหันมามองภรรยาด้วยความประหลาดใจระคนทึ่งลึกซึ้ง ทว่า ในวินาทีที่ความเงียบเข้าปกคลุมชั่วขณะนั้นเอง สายลมเย็นเยียบระลอกหนึ่งก็พัดผ่านแปลงผักสีทองเข้าปะทะร่างของทุกคน พร้อมกับเสียงฝีเท้าปริศนาของใครบางคนที่กำลังเดินแหวกฝูงชนเข้ามาด้านหน้า... พร้อมกับคำพูดที่ไม่มีใครคาดคิดว่าจะได้ยินจากปากของเขา — (ขอบพระคุณรี้ดเดอร์ทุกท่านที่ติดตามและสนับสนุน "ไป๋เป่าเปาของแม่" เสมอมานะคะ!)