มิติฟาร์มสมุนไพรในความทรงจำ

กลิ่นหอมกรุ่นของโจ๊กข้าวโพดผสมมันสำปะหลังลอยอบอวลอยู่ทั่วห้องครัวคับแคบ หลินเฟยฉีใช้ทัพพีไม้คนอาหารในหม้อดินด้วยจังหวะสม่ำเสมอ ดวงตาสุกใสภายใต้แพขนตายาวกวาดมองสภาพความเป็นอยู่รอบตัวด้วยความรู้สึกที่ซับซ้อน เศษปูนที่กะเทาะตามมุมผนัง ลมหนาวที่พัดลอดช่องหน้าต่างกระดาษเก่าๆ และเสียงถอนหายใจแผ่วเบาจากชายหนุ่มร่างสูงใหญ่ที่นั่งลับมีดอยู่ตรงชานบ้าน เจียงเหว่ยก้มหน้าก้มตาใช้หินลับมีดถูใบมีดเหล็กขึ้นสนิม เสียง “ซวบ… ซวบ…” ดังประสานกับเสียงลมหนาว แผ่นหลังกว้างภายใต้เสื้อแจ็คเก็ตทหารเก่าๆ ไหวสะท้อนตามแรงขยับ เขารู้ดีว่าภรรยาของตนเพิ่งผ่านพ้นไข้ป่ามาได้ไม่นาน และที่สำคัญ… แววตาของหลินเฟยฉีในเวลานี้ ไม่ใช่หญิงสาวอ่อนแอที่ยอมให้ใครรังแกเหมือนแต่ก่อนอีกต่อไปแล้ว “เฟยฉี” เจียงเหว่ยวางมีดลง เงยหน้าขึ้นมองภรรยาด้วยแววตาห่วงใยระคนกังวล “เรื่องแปลงผักหลังบ้าน… ถ้าแม่ใหญ่กับน้องสะใภ้รองมาโวยวายอีก ปล่อยให้พี่จัดการเอง เธอเพิ่งหายไข้ ยังไม่ควรออกแรงตากแดดตากลม” หลินเฟยฉีตักโจ๊กใส่ชามกระเบื้องบิ่นๆ ยื่นส่งให้สามี รอยยิ้มบางเบาปรากฏขึ้นที่มุมปาก แต่นัยน์ตากลับมีความเยือกเย็นฉายวาบ “ปล่อยให้พี่จัดการ? แล้วปล่อยให้พวกเขาสูบเลือดพวกเราจนแห้งตายคาที่นอนอย่างนั้นหรือคะ พี่เหว่ย… คนเราถ้าไม่แสดงเขี้ยวเล็บ้าง พวกเขาคงคิดว่าตระกูลเจียงสายรองเป็นเจ้าชีวิตของเราไปEตลอดกาล” คำพูดเรียบง่ายแต่เฉียบคมราวกับใบมีดอาบยาพิษทำให้เจียงเหว่ย์ชะงักงัน เขาไม่เคยได้ยินภรรยาพูดจามีเหตุผลและทรงพลังเช่นนี้มาก่อน แต่นอกจากจะไม่รู้สึกกลัว เขากลับรู้สึกอุ่นวาบในอก หัวใจที่ด้านชาจากการสูญเสียเพื่อนร่วมรบและแรงกดดันจากครอบครัวใหญ่ กลับพองโตขึ้นมาอย่างประหลาด ชายหนุ่มรับชามโจ๊กมาถือไว้โดยไม่เอ่ยคัดค้านสักคำ “พี่เชื่อใจเธอ” เจียงเหว่ยเอמהสั้นๆ แต่หนักแน่นราวกับภูเขา หลินเฟยฉีพยักหน้ารับเบาๆ ก่อนจะเดินเลี่ยงไปยังมุมห้องที่ค่อนข้างอับแสง นางทรุดตัวลงนั่งขัดสมาธิบนฟางข้าวแห้ง หลับตาลงตั้งสมาธิเข้าสู่ห้วงจิตวิญญาณ ในอดีตชาติ นางคือเซียนโอสถผู้ครองสมุนไพรวิเศษนับหมื่นชนิดในแดนเซียน การทะลุมิติมาอยู่ในร่างของหญิงสาวยุค 70 ที่อ่อนแอและยากจนข้นแค้นนี้ แม้ร่างกายจะไร้พลังปราณ แต่ ‘จิตวิญญาณแห่งเซียน’ และ ‘มิติฟาร์มสวรรค์’ ที่ผูกติดกับวิญญาณมาตั้งแต่กำเนิดหาได้สูญหายตามกาลเวลาไม่ *ฮูม—!* เสียงกังวานดังก้องขึ้นในห้วงความคิด ความรู้สึกเบาหวิวราวกับล่องลอยอยู่ท่ามกลางหมู่เมฆเกิดขึ้นเพียงชั่วพริบตา ก่อนที่ภาพเบื้องหน้าจะเปลี่ยนจากห้องครัวทรุดโทรม กลายเป็นดินแดนมหัศจรรย์ที่คุ้นเคย นี่คือ “มิติฟาร์มสมุนไพรในความทรงจำ” — พื้นที่กว้างใหญ่ไพศาลที่แบ่งออกเป็นสัดส่วนอย่างชัดเจน ดินสีดำสนิทที่อุดมไปด้วยพลังปราณวิญญาณส่งกลิ่นหอมสดชื่นของสมุนไพรล้ำค่าโชยเตะจมูก ตรงกลางมีบ่อน้ำทิพย์สุริยันจันทราที่น้ำใสสะอาดจนมองเห็นพื้นเบื้องล่าง และที่สำคัญที่สุดคือ แปลงเพาะปลูกขนาดใหญ่ที่ไร้กาลเวลาควบคุม! “ฮ่าๆๆ สวรรค์ยังเมตตาข้า” หลินเฟยฉีแย้มยิ้มออกมาด้วยความสะใจ ในมิตินี้ เวลาจะเดินเร็วกว่าโลกภายนอกถึงสิบเท่า สมุนไพรหายากที่ต้องใช้เวลาเติบโตเป็นร้อยปีในโลกเซียน อาจใช้เวลาเพียงไม่กี่วันในมิตินี้ ยิ่งไม่ต้องพูดถึงพืชผลทางการเกษตรธรรมดาอย่างผักกาดหัว ข้าวโพด หรือโสมคน หากนางนำเมล็ดพันธุ์เหล่านี้ไปปลอมปนกับแปลงผักหลังบ้าน หรือแอบนำออกไปขายในตลาดมืด ย่อมสร้างความมั่งคั่งให้ครอบครัวหลุดพ้นจากความยากจนได้อย่างรวดเร็ว นางเดินตรงไปยังบ่อน้ำทิพย์ ตักน้ำใสสะอาดขึ้นมาดื่มอึกหนึ่ง ร่างกายที่เคยอ่อนล้าจากการตรากตรำทำงานหนักพลันเบาสบายขึ้นทันตาเห็น เส้นชีพจรที่เคยตีบตันกลับถูกชำระล้างจนสะอาดหมดจด ผิวพรรณที่เคยซีดเซียวเริ่มมีเลือดฝาดเปล่งปลั่งขึ้นอย่างเห็นได้ชัด นี่คืออานุภาพแห่งน้ำทิพย์เซียนที่แม้แต่ยาอายุวัฒนะในยุคนี้ก็เทียบไม่ติด “ถ้าข้าเอาพืชผลจากมิตินี้ไปปลูก… เกรงว่าคงทำให้คนทั้งหมู่บ้านตกตะลึงจนตาค้างแน่ๆ” หลินเฟยฉีพึมพำกับตัวเองด้วยแววตาสبุกสนาน ทว่า ในขณะที่นางกำลังเลือกเมล็ดพันธุ์โสมและสมุนไพรบำรุงกำลังเพื่อเตรียมนำออกไปเพาะปลูกในโลกภายนอก จิตสัมผัสอันเฉียบคมของอดีตเซียนโอสถก็พลันรับรู้ถึงความผิดปกติบางอย่างจากภายนอกมิติ *ปัง! ปัง! ปัง!* เสียงทุบประตูไม้หน้าบ้านดังสนั่นหวั่นไหว ตามมาด้วยเสียงแหลมสูงที่คุ้นเคยและน่ารำคาญใจยิ่งกว่าเสียงนกกา “หลินเฟยฉี! นังลูกสะใภ้อกตัญญู! แกตายคาเตียงไปแล้วหรือยัง ถึงยังไม่ออกมาเปิดประตูรับแม่สามีคนนี้!” เสียงแผดร้องของแม่ใหญ่เจียงดังแว้ดเข้ามาในโสตประสาท ตามด้วยเสียงถีบประตูบ้านอย่างรุนแรงจนโครงสร้างไม้เก่าๆ สั่นกระเทือน เจียงเหว่ยที่เพิ่งทานโจ๊กหมดชามผุดลุกขึ้นยืนทันที ใบหน้าคมเข้มบึ้งตึงขึ้นด้วยความโกรธเกรี้ยว เขากำหมัดแน่นจนเส้นเลือดปูดโปน หลินเฟยฉีลืมตาตื่นขึ้นจากห้วงมิติ แววตาที่เคยอ่อนโยนเมื่อครู่กลับแปรเปลี่ยนเป็นคมกริบราวน้ำแข็งขั้วโลก มุมปากยกยิ้มเยาะหยันขึ้นเล็กน้อย มาเร็วกว่าที่คิดเสียอีก… หญิงแก่สารเลวคนนั้นคงทนรอที่จะมาสูบเลือดสูบเนื้อพวกเขาไม่ได้สินะ นางสะบัดแขนเสื้อเบาๆ ก้าวเท้าออกจากมิติฟาร์ม กลับคืนสู่โลกความเป็นจริงด้วยท่าทีสุขุมนุ่มลึก นางเดินเคียงข้างสามีที่กำลังก้าวออกไปเผชิญหน้ากับปัญหาหน้าบ้าน โดยไม่รู้เลยว่า… การปรากฏตัวของแม่ใหญ่เจียงในเช้าวันนี้ ไม่ได้มาเพื่อทวงบุญคุณหรือแย่งชิงผักสวนครัวธรรมดาเหมือนทุกครั้ง ทว่า สิ่งที่ซ่อนอยู่เบื้องหลังการมาเยือนของแม่สามีจอมสูบเลือดสูบเนื้อ คือเอกสารลับฉบับหนึ่งจากทางอำเภอ… ที่จะพลิกชะตาชีวิตของตระกูลเจียง และเปิดเผยตัวตนที่แท้จริงของสามีที่นางคิดว่าเป็นเพียงทหารปลดประจำการธรรมดา! โปรดติดตามตอนต่อไปนะคะ *ขอบคุณรี้ดเดอร์ทุกคนที่อยู่เคียงข้างและสนับสนุน "ไป๋เป่าเปาของแม่"เสมอนะคะ*