มิติลับห้องปรุงยาปรากฏ

กลิ่นอายดินปืนและคราบเหงื่อไคลจางๆ จากร่างหนาที่ทาบทับเข้ามาไม่ได้ทำให้ไป๋ลี่หลินตื่นตระหนกจนเสียกระบวน ทว่าแววตาคู่คมกริบของเฉินจ้านฮ่าวที่จ้องมองทะลุทะลวงเข้ามาต่างหากที่ทำให้หัวใจในอกกระตุกวูบ "ถ้าข้าไม่ใช่ไป๋ลี่หลินคนเดิม... แล้วท่านคิดว่าข้าเป็นใครกันล่ะคะ ผู้กองเฉิน?" เสียงหวานเอื้อnเอ่ยอย่างไม่สะทกสะท้าน แม้แผ่นหลังจะแนบชิดติดกับผนังดินอัดเย็นเยียบ และข้อมือข้างขวาถูกพันธนาการไว้ด้วยอุ้งมือแกร่งดั่งคีมเหล็ก ลี่หลินเชิดคางขึ้นเล็กน้อย ดวงตากลมโตฉายแววท้าทายและรู้ทัน สะท้อนภาพใบหน้าคมคายที่บึ้งตึงและเต็มไปด้วยความสงสัยระคนระแวงของสามีในนาม เฉินจ้านฮ่าวหรี่ตาลงอันตราย เขาสังเกตเห็นความเปลี่ยนแปลงในตัวภรรยาตั้งแต่ก้าวเท้าเข้าบ้านมาเมื่อครู่ ไป๋ลี่หลินคนเดิมขี้ขลาด ตาขาว และมักจะก้มหน้าหนีเขาเสมอ ยิ่งเวลาที่อาการหอบหืดกำเริบ นางจะตัวสั่นเทานั่งรอความตายเหมือนลูกนกตกน้ำ แต่นี่... หญิงตรงหน้ากลับยืนหยัดเผชิญหน้ากับเขา แววตานั้นไม่มีความหวาดกลัวแม้แต่น้อย มีเพียงประกายความฉลาดเฉลียวที่เจิดจ้าเกินกว่าจะซ่อนเร้น "แววตาของเจ้า... เปลี่ยนไป" เฉินจ้านฮ่าวเค้นเสียงลอดไรฟัน ลมหายใจอุ่นร้อนปะทะเข้ากับพวงแก้มเนียน "คำพูดคำจา ท่าทีที่ถือดี แม้กระทั่งกลิ่นกายที่เคยอับชื้นจากยาต้มรสขม... บัดนี้กลับสะอาดสะอ้านและไร้ร่องรอยความเจ็บป่วย เจ้าไปทำอะไรมา?" ลี่หลินลอบถอนหายใจในใจ นายทหารผู้นี้ฉลาดเป็นกรดสมกับที่เป็นตัวละครหลักฝ่ายชาย สมกับตำแหน่งผู้กองหน่วยรบพิเศษจริงๆ หากนางตอบไม่ดี มีหวังถูกส่งตัวไปให้หน่วยสอบสวนตรวจสอบฐานเป็นสายลับแน่ รอยยิ้มบางเบาปรากฏขึ้นที่มุมปากของหญิงสาว นางไม่ดิ้นรนขัดขืนอีกต่อไป แต่กลับค่อยๆ ยกมืออีกข้างขึ้นวางทาบลงบนอกเสื้อทหารสีเขียวขี้ม้าที่เปียกชื้นด้วยเหงื่อ สัมผัสได้ถึงจังหวะการเต้นของหัวใจที่หนักแน่นและรวดเร็วภายใต้แผงอกแกร่งนั้น "คนเราเมื่อเฉียดใกล้ความตายมาครั้งหนึ่ง ย่อมต้องตาสว่างและรักตัวกลัวตายมากกว่าเดิมเป็นธรรมดาค่ะ ผู้กองเฉิน..." ลี่หลินกระซิบแผ่วเบา น้ำเสียงเจือความเย้าแห้งแต่น่าฟัง "ข้าเพียงแค่ตระหนักได้ว่า หากมัวแต่ยอมจำนนต่อโชคชะตาและรอความตายในห้องแคบๆ นี้ ข้าคงไม่มีชีวิตอยู่ดูความไร้ศีลธรรมของคนบ้านใหญ่... และคงไม่ได้อยู่ปรนนิบัติสามีผู้สูงส่งเช่นท่านหรอกนะคะ" คำตอบกำกวมแต่ทรงพลังทำเอาเฉินจ้านฮ่าวชะงักไป ดวงตาคมกริบจ้องลึกเข้าไปในดวงตานอกกรอบของภรรยาพยายามค้นหาความจริง นางพูดถูกครึ่งหนึ่ง ความตายใกล้แค่เอื้อมในตอนที่อาการหอบหืดกำเริบอาจทำให้นางเปลี่ยนไปจริงๆ กระมัง เมื่อเห็นสามีเริ่มคลายแรงบีบที่ข้อมือ ลี่หลินก็ไม่รอช้า นางใช้จังหวะนั้นบิดข้อมือหลุดจากการพันธนาการอย่างนิ่มนวล ก่อนจะก้าวถอยหลังเว้นระยะห่างที่ปลอดภัย ทันใดนั้นเอง อาการเจ็บแปลบที่หน้าอกจากการสำลักฝุ่นควันและอากาศหนาวเย็นในตอนแรกก็แล่นริ้วขึ้นมาอีกครั้ง ลี่หลินหน้าถอดสี ลมหายใจเริ่มติดขัด ร่างกายซูบผอมทรุดฮวบลงไปนั่งคุกเข่ากับพื้นดินอัดแน่น ไอโขกออกมาอย่างรุนแรงจนใบหน้าแดงก่ำ *แย่แล้ว... ร่างกายนี้อ่อนแอเกินไป แค่ปะทะคารมไม่กี่ประโยคก็ออกอาการอีกแล้ว* เฉินจ้านฮ่าวขมวดคิ้วมุ่นด้วยความตกใจ ท่าทีเย็นชาเมื่อครู่มลายหายไปในพริบตา เขาก้าวเข้าไปหมายจะพยุงร่างบางขึ้นมา แต่ยังไม่ทันที่มือหนาจะสัมผัสโดนตัวนาง *ติ๊ง!* เสียงสัญญาณใสราวกระดิ่งเงินดังขึ้นก้องกังวานในโสตประสาทของไป๋ลี่หลินเพียงผู้เดียว! [ตรวจพบสภาวะวิกฤตของร่างกายเจ้าของร่าง... ระบบมิติลับห้องสมุดและคลังยาซูเปอร์สมาร์ท (Medical Library & Pharmacy Dimension) ทำการเชื่อมต่อสำเร็จ 100%] [ยินดีต้อนรับกลับสู่ระบบ ท่านแพทย์หญิงลี่หลิน คุณมีสิทธิ์เข้าถึงคลังยาอัจฉริยะและตำรับโอสถทิพย์โบราณ] ภาพตรงหน้าของลี่หลินพล่ามัวไปชั่วขณะ ก่อนที่สติจะถูกดึงดูดเข้าสู่พื้นที่สีขาวบริสุทธิ์กว้างใหญ่ไพศาล ราวกับความฝันแต่กลับชัดเจนยิ่งกว่าความเป็นจริง! ที่เบื้องหน้าของนางคือชั้นวางยาสแตนเลสปลอดเชื้อทอดยาวสุดสายตา บนชั้นเต็มไปด้วยยาปฏิชีวนะชั้นยอด สมุนไพรจีนเกรดพรีเมียมอายุนับพันปีที่ถูกเก็บรักษาไว้ในแคปซูลสุญญากาศ เครื่องมือผ่าตัดเลเซอร์ และที่สำคัญที่สุดคือ "เครื่องพ่นยาขยายหลอดลมฉุกเฉิน" และ "ยาเม็ดบรรเทาอาการหอบหืดสูตรเร่งด่วน" ที่นางเคยสั่ง 3D Print เก็บไว้ก่อนจะทะลุมิติมา! *พวกมันตามมาด้วยจริงๆ! มิติลับของข้า!* หัวใจของไป๋ลี่หลินเต้นระรัวด้วยความปีติยินดี ในโลกยุค 70 ที่หายากยิ่งกว่าทองคำคือยารักษาโรคที่ดี แต่นางมีทั้งโรงพยาบาลขนาดย่อมอยู่ในกำมือ! ในโลกความเป็นจริง เฉินจ้านฮ่าวเห็นภรรยานั่งนิ่งค้าง ดวงตาเบิกกว้าง ลมหายใจขาดห้วง ใบหน้าซีดเผือดจนน่ากลัว เขาคิดว่านางกำลังจะขาดใจตายจริงๆ ด้วยความร้อนรน ชายหนุ่มจึงช้อนร่างบางขึ้นแนบอกเตรียมจะอุบวิ่งไปหาหมออนามัยประจำหมู่บ้าน "ลี่หลิน! ตั้งสติไว้!" น้ำเสียงทุ้มต่ำเจือความตระหนกอย่างที่ภริยาไม่เคยได้ยินมาก่อน ทว่า ก่อนที่เฉินจ้านฮ่าวจะก้าวเท้าออกจากห้อง ไป๋ลี่หลินที่ดึงสติกลับมาจากมิติลับได้ทันก็ยื่นมืออันสั่นเทาคว้าชายเสื้อทหารของเขาไว้แน่น ดวงตาคู่สวยเปล่งประกายระยิบระยับด้วยความมั่นใจ นางกัดฟันฝืนความเจ็บปวดแล้วเอ่ยกระซิบด้วยน้ำเสียงหนักแน่น เด็ดเดี่ยว และทรงพลัง "ไม่ต้องไป... วางใจเถอะค่ะผู้กองเฉิน ข้ามี... 'ยาวิเศษ' อยู่กับตัว" พูดจบ นางก็สะบัดมือเบาๆ ในมิติลับ คว้าหลอดบรรจุยาพ่นสูดดมสำหรับผู้ป่วยโรคหอบหืดออกมาซ่อนไว้ในแขนเสื้อ ก่อนจะหยิบขึ้นมาจ่อที่ริมฝีปากแล้วกดสูดลึกเข้าไปคำใหญ่! *ฟรึ่บ!* ละอองยาเย็นเฉียบผสมผสานกับกลิ่นมินต์จางๆ พุ่งเข้าสู่หลอดลมที่ตีบตันในพริบตา ความเย็นสดชื่นแผ่ซ่านไปทั่วทรวงอกราวกับสายฝนชะล้างผืนดินที่แห้งผาก อาการแน่นหน้าอกและเสียงหายใจหวีดหวิวหายวับไปราวกับปาฏิหาริย์! สีหน้าที่เคยเขียวคล้ำกลับมามีเลือดฝาดขึ้นอย่างรวดเร็ว ลี่หลินสูดลมหายใจเข้าลึกเต็มปอดได้อย่างราบรื่นเป็นครั้งแรกตั้งแต่ทะลุมิติมา ร่างกายที่เคยอ่อนปวกเปียกกลับมามีพลังวังชาขึ้นทันตาเห็น เฉินจ้านฮ่าวที่อุ้มนางอยู่ชะงักกึก เขาก้มลงมองภรรยาด้วยความตกตะลึงพรึงเพริด ดวงตาคมกริบเบิกกว้างขึ้นเล็กน้อยเมื่อเห็นอาการหอบหืดรุนแรงที่แพทย์ประจำตำบลบอกว่ารักษาไม่หาย... กลับหายเป็นปลิดทิ้งภายในเวลาไม่ถึงสามลมหายใจ! นี่มัน... ยาผีบอกชนิดใดกัน? หรือว่าสตรีในอ้อมแขนผู้นี้จะซ่อนความลับที่น่าสะพรึงกลัวเอาไว้? บรรยากาศในห้องเงียบงันลงชั่วขณะ จนกระทั่งเสียงฝีเท้าหนักหน่วงและเสียงทุบประตูดังปัง! พร้อมกับเสียงแหลมสูงแสบแก้วหูของแม่ใหญ่จางที่แผדแผดดังมาจากนอกบ้าน "อีสะใภ้รองตัวดี! แกตายรึยังวะ! ถึงเวลาซักผ้าและตักน้ำรดแปลงผักแล้วนะยะ! อย่าคิดว่าจะนอนอู้ในบ้านให้ผัวเลี้ยงนะเว้ย ถ้าไม่ออกมาภายในสามนาที ฉันจะพังประตูเข้าไปลากหัวพวกแกออกมาตบกลางหมู่บ้านแน่!" รอยยิ้มเยдя เย็นเยียบผุดขึ้นที่มุมปากของไป๋ลี่หลินทันที นางลุกขึ้นยืนจากอ้อมแขนของสามีอย่างคล่องแคล่ว แววตาคมปลาบฉายแววเจ้าเล่ห์และพร้อมจะฟาดฟัน *มาได้จังหวะเสียจริง แม่สามีตัวแสบ... ในเมื่อข้าได้มิติลับและร่างกายที่แข็งแรงกลับคืนมาแล้ว สงครามประสาทครั้งนี้ ข้าจะสอนให้ท่านรู้ซึ้งถึงคำว่า 'นรกมีจริง' เองค่ะ!* ลี่หลินหันไปสบตากับเฉินจ้านฮ่าวที่ยังคงมองนางด้วยความอึ้งงัน นางส่งยิ้มหวานหยดย้อยให้สามีหนึ่งกรุบ ก่อนจะเอ่ยด้วยน้ำเสียงราบเรียบแต่ทรงอำนาจ "ผู้กองเฉินคะ... อยู่เฉยๆ แล้วรอดูภริยาของท่านจัดการ 'แม่' สุดที่รักของท่าน แสดงฝีมือให้ดูสักตั้งนะคะ ว่าสะใภ้รองผู้นี้... ไม่ใช่หมูในอวยให้ใครมาเคี้ยวเล่นอีกต่อไปแล้ว!" --- (โปรดติดตามตอนต่อไป) *หวังว่ารี้ดเดอร์ทุกท่านจะเพลิดเพลินไปกับการเปิดฉากเอาคืนของพี่สะใภ้คนเก่งของเราในวันนี้นะคะ แล้วพบกันใหม่ในตอนหน้าค่ะ! - หลินฮวายุคปฏิรูป*