กฎสามข้อที่ต้องทำตาม

เอกสารปกหนังสีดำสนิทบนโต๊ะกระจกใสสะท้อนแสงไฟนีออนจากเพดานห้องทำงานหรูหราจนแสบตา ทว่าสิ่งที่บาดลึกลงไปในความรู้สึกของรินรดากลับไม่ใช่ความเงาวับของมัน แต่เป็นรอยยิ้มมุมปากของคนที่นั่งไขว่ห้างอยู่เบื้องหลังโต๊ะทำงานตัวใหญ่ คินน์ไม่ได้รีบร้อนทวงถามคำตอบ เขากลับเอนหลังพิงพนักเก้าอี้หนังแท้ ปล่อยให้ความเงียบงันทำหน้าที่บีบคั้นหัวใจคนตรงหน้าอย่างเลือดเย็น นัยน์ตาสีนิลคู่นั้นกวาดมองร่างบางที่ยืนกำหมัดแน่นจนข้อต่อขึ้นสีขาวโพลนด้วยความรู้สึกเหนือกว่าอย่างเห็นได้ชัด "คุณมัน... เผด็จการสิ้นดี" รินรดาเค้นเสียงลอดไรฟันออกมาทีละคำ ดวงตากลมโตฉายแวววาวโรจน์ด้วยความโกรธเกรี้ยวจนแทบจะเผาไหม้ร่างของอีกฝ่ายให้เป็นจุล "เลือกเอาสําหรับคำวิจารณ์นั้น..." คินน์ยื่นปลายนิ้วเคาะเบาๆ ลงบนสันแฟ้มเอกสาร เสียงนั้นดัง *ก๊อกๆ* ราวกับเสียงนาฬิกาชีวิตที่กำลังนับถอยหลัง "ระหว่างเซ็นชื่อลงในฐานะ 'ผู้ใต้บังคับบัญชา' ที่ต้องทำตามคำสั่งของฉันทุกอย่าง... กับปล่อยให้เพื่อนรักอย่างธันวาต้องกลายเป็นคนตกงาน ทั้งที่เขายังมีภาระต้องดูแลแม่ที่ป่วยอยู่... คุณคิดว่าทางเลือกไหนมันใจร้ายกว่ากันล่ะ รินรดา" ชื่อของธันวาทำเอารินรดาสะดุ้งเฮือก ราวกับมีเข็มเล่มเล็กๆ นับร้อยพุ่งเข้าแทงกลางใจ เธอรู้ดีว่าธันวาเพิ่งย้ายกลับมาจากต่างจังหวัดเพื่อมาเริ่มต้นชีวิตใหม่ และการได้งานในบริษัทอสังหาฯ ยักษ์ใหญ่แห่งนี้คือโอกาสครั้งสำคัญที่สุดในชีวิตของเขา หากเพราะความทิฐิของเธอเพียงคนเดียว แล้วต้องทำให้เพื่อนรักต้องพลอยฟ้าพลอยฝนไปด้วย เธอก็คงไม่มีหน้าจะสู้หน้าเขาได้อีกชั่วชีวิต มือเรียวบางสั่นเทวายื่นออกไปหยิบปากกาหมึกซึมราคาแพงที่คินน์เลื่อนมาให้อย่างจงใจ ปลายปากกาสั่นระริกขณะจดจ่ออยู่บนกระดาษแผ่นแรก "จำไว้ว่านี่คือทางที่คุณเลือกเอง..." คินน์เอ่ยเสียงทุ้มต่ำ ใบหน้าคมคายขยับเข้าไปใกล้ขึ้นจนสัมผัสได้ถึงไออุ่นและกลิ่นน้ำหอมผู้ชายจางๆ ที่คุ้นเคย "เปิดอ่านเงื่อนไขในหน้าถัดไปด้วยล่ะ... เพราะนั่นคือสิ่งที่เธอต้องปฏิบัติอย่างเคร่งครัด นับตั้งแต่วินาทีนี้เป็นต้นไป" รินรดากัดริมฝีปากแน่นจนห่อเลือด เธอพลิกหน้ากระดาษแผ่นนั้นอย่างแรงด้วยความหมั่นไส้ ก่อนที่ดวงตาคู่สวยจะเบิกกว้างขึ้นทีละน้อยเมื่อกวาดสายตาอ่านข้อความที่ถูกพิมพ์ไว้ด้วยตัวอักษรหนาเตอะ *กฎเหล็กสามข้อสำหรับเลขาฯ จำยอม* *ข้อที่หนึ่ง: ห้ามปฏิเสธคำสั่งใดๆ ของประธานบริษัท แม้ว่ามันจะเป็นเรื่องนอกเวลางานก็ตาม* *ข้อที่สอง: ห้ามเข้าใกล้หรือมีปฏิสัมพันธ์เกินความจำเป็นกับ 'ธันวา' ภายในอาณาเขตบริษัทเด็ดขาด* *ข้อที่สาม: ทุกครั้งที่ประธานบริษัทต้องการความช่วยเหลือส่วนตัว ไม่ว่าเวลาใด รินรดาจะต้องปรากฏตัวต่อหน้าเขาภายในสิบห้านาที* "นี่มันบ้าชัดๆ!" รินรดาตบโต๊ะเสียงดังลั่นจนข้าวของบนโต๊ะสั่นสะเทือน เธอลืมตัวลุกขึ้นยืนเต็มความสูง ประจันหน้ากับเขาอย่างไม่เกรงกลัวอำนาจใดๆ อีกต่อไป "ข้อแรกกับข้อสามยังพอเข้าใจได้ในฐานะเจ้านายกับลูกน้อง แต่ข้อสองมันเกี่ยวกับงานตรงไหนคะ! คุณใช้อำนาจอะไรมาบادสิทธิส่วนบุคคลของฉันกับเพื่อน!" คินน์เลิกคิ้วขึ้นข้างหนึ่งอย่างไม่สะทกสะท้าน เขายังคงนั่งไขว่ห้างด้วยท่าทางสบายๆ ต่างจากเธอที่กำลังหายใจหอบถี่ด้วยความโกรธ "อำนาจของคนที่เซ็นอนุมัติเงินเดือนให้เธอยังไงล่ะ" คินน์ตอบหน้าตาย น้ำเสียงราบเรียบแต่เฉียบคมบาดลึก "ส่วนเหตุผลในข้อที่สอง... ฉันแค่เกลียดการเห็นหน้าคนบางคนที่จ้องจะมาทำตัวสนิทสนมกับพนักงานในบริษัทของฉันเกินงาม โดยเฉพาะคนที่ชื่อธันวา... หวงก้างเหรอ? เปล่าหรอก ฉันแค่ไม่ชอบความวุ่นวาย" "คุณมันคนเผด็จการ ใจแคบ และ... และหลงตัวเองที่สุด!" รินรดาระเบิดอารมณ์ออกมาอย่างเหลืออด เธอกำปากกาในมือแน่นจนแทบหักคามือ "จะด่าฉันว่าอะไรอีกก็เชิญ..." คินน์ลุกขึ้นยืนเต็มความสูง ความสูงที่เหนือกว่าทำให้เขาโน้มตัวลงมาหาเธอได้ถนัดตา ร่างสูงก้าวเข้าไปประชิดทีละก้าว จนรินรดาต้องถอยหลังไปชนกับขอบโต๊ะทำงานโดยอัตโนมัติ "แต่จำไว้ว่า... ถ้าเธอผิดสัญญาแม้แต่ข้อเดียว เพื่อนรักของเธอจะไม่ได้แค่ตกงาน แต่อาจจะไม่มีที่ยืนในวงการนี้อีกเลย... เซ็นซะ" สายตาสีนิลที่จ้องมองมานั้นไม่มีความล้อเล่นหลงเหลืออยู่เลยแม้แต่น้อย มันเต็มไปด้วยความเด็ดเดี่ยวและจริงจังจนรินรคารู้สึกได้ถึงทางตัน ร่างบางหลับตาลงชั่วพริบตาเพื่อกลืนความเจ็บใจลงคอ ก่อนจะจรดปลายปากกาเซ็นชื่อลงไปในกระดาษด้วยลายมือที่หนักหน่วงและสั่นเทา *แกร็ก...* เสียงปิดฝาปากกาFarตกลงบนโต๊ะดังขึ้น พร้อมกับที่รินรดากวาดตามองหน้าต่างเอกสารด้วยความชอกช้ำใจ "พอใจคุณหรือยังคะ? ท่านประธานผู้ทรงอิทธิพล" คินน์ก้มมองลายเซ็นนั้นแวบหนึ่ง มุมปากหยักลึกยกยิ้มขึ้นอย่างพึงพอใจ ร่างสูงขยับเข้าไปใกล้จนแทบไม่มีช่องว่างระหว่างกัน ลมหายใจอุ่นร้อนเป่ารดลงบนพวงแก้มเนียนใส จนรินรดาต้องผับหน้าหนีไปทางอื่นด้วยความประหม่าที่จู่ๆ ก็พุ่งพล่านขึ้นมาอย่างไม่มีปี่มีขลุ่ย "ยังหรอก..." คินน์กระซิบแผ่วเบaข้างใบหู น้ำเสียงทุ้มต่ำพร่ามัวเต็มไปด้วยความเจ้าเล่ห์ที่จงใจแกล้ง "นี่มันแค่เริ่มต้นบทเรียนแรกเท่านั้น... รินรดา" ในจังหวะที่หัวใจของรินรดากำลังเต้นรัวระรัวด้วยความอึดอัดและสับสนกับระยะห่างที่ใกล้เกินไป ประตูห้องทำงานบานใหญ่ก็ถูกผลักเปิดออกอย่างไร้มารยาท พร้อมกับเสียงทุ้มคุ้นเคยของใครบางคนที่ก้าวพรวดพราดเข้ามาด้วยสีหน้าตื่นตระหนก "ริน! ผมมาตามหาคุณ... เอ๊ะ... คินน์?" ธันวายืนค้างอยู่ตรงธรณีประตู ดวงตาคมกวาดมองภาพตรงหน้าที่เจ้านายหนุ่มกำลังยืนโอบล้อมร่างของเพื่อนสนิทเขาไว้ในระยะประชิดด้วยบรรยากาศที่ชวนให้คิดลึกสุดขั้ว ขอขอบคุณทุกท่านที่ติดตามอ่านตอนนี้นะครับ แล้วพบกันใหม่ในตอนถัดไปครับ