คุณชายปากปีจอ

รังสีอำมหิตที่แผ่ซ่านออกมาจากร่างสูงโปร่งของคินน์ไม่ได้ทำให้ธันวาถอยหลังไปแม้แต่ก้าวเดียว ตรงกันข้าม... ชายหนุ่มผู้มาใหม่กลับสาวเท้าเข้ามาประชิดด้วยแววตาที่ลุกโชนไปด้วยโทสะไม่แพ้กัน มือหนาเอื้อมไปคว้าข้อมือเล็กของรินรดาแล้วดึงรั้งให้หลุดพ้นจากการกุม ท่าทางปกป้องนั้นชัดเจนเสียจนคินน์แค่นเสียงหึในลำคอ ดวงตาสีนิลคู่คมกริบกวาดมองสำรวจธันวาหัวจรดเท้าด้วยความเหยียดหยามที่ปิดไม่มิด "สามบาทสามสลึง... หน้าตาแบบนี้สินะ ที่เธอเก็บไว้เป็นสำรองยามอดอยากปากแห้ง" น้ำเสียงทุ้มต่ำแต่บาดลึกของคินน์พ่นออกมาราวกับกำลังโปรยยาพิษ รินรดาที่เพิ่งตั้งสติได้สะบัดแขนหลุดจากการจับกุมของธันวา ดวงตากลมโตตวัดมองหน้าคนปากร้ายทันที ความโกรธที่แล่นริ้วขึ้นมาทำให้ลืมความหวาดกลัวไปจนหมดสิ้น "พูดจาให้มันดีๆ หน่อยนะครับคุณคินน์! ปากหรือว่าท่อระบายน้ำ ถึงได้พ่นแต่คำสกปรกออกมาแบบนี้!" รินรดาลอยหน้าเถียงกลับอย่างไม่เกรงกลัว หน้าอกกระเพื่อมไหวตามจังหวะการหายใจเข้าออกด้วยความโมโห คินน์เลิกคิ้วขึ้นข้างหนึ่ง รอยยิ้มหยันปรากฏขึ้นที่มุมปากหยักลึก เขาก้าวเข้าไปหาหญิงสาวอีกก้าว จนรินรดาต้องผถายหลังหนีโดยอัตโนมัติ ทว่าแผ่นหลังกลับชนเข้ากับผนังห้องเย็นเยียบเสียแล้ว คินน์ใช้แขนแกร่งข้างหนึ่งยันกำแพงกั้นทางหนีไว้ กักขังร่างบอบบางให้อยู่ในอาณาเขตของตนเองอีกครั้ง "ปากดี... แต่ตัวสั่นเป็นลูกนกตกน้ำเนี่ยนะ รินรดา" คินน์โน้มใบหน้าลงไปกระซิบชิดริมฝีปากอิ่ม ลลมหายใจอุ่นร้อนที่ปัดป่า I นิ่งอยู่ข้างแก้มทำให้หัวใจดวงน้อยกระตุกวูบอย่างห้ามไม่อยู่ "หรือว่าที่เถียงเก่ง เพราะอยากเรียกร้องความสนใจจากฉันกันแน่?" "ไอ้... ไอ้คนหลงตัวเอง!" รินรดาหน้าแดงก่ำด้วยความโกรธจัด มือเล็กเงื้อง่าขึ้นหมายจะตบสั่งสอนสักฉาดใหญ่ โทษฐานที่บังอาจมาดูถูกเหยียดหยามกันซ้ำแล้วซ้ำเล่า หมับ! ทว่าข้อมือบางกลับถูกคว้าเอาไว้ได้อย่างทันท่วงที ไม่ใช่ฝีมือของคินน์... แต่เป็นธันวาที่พุ่งเข้ามาคว้าข้อมือเธอไว้แน่น พร้อมกับออกแรงดึงรั้งให้เธอกลับมาอยู่ด้านหลังของเขา ธันวานัยน์ตาแข็งกร้าว จ้องมองคินน์ด้วยความเกลียดชัง "รังแกผู้หญิงไม่มีทางสู้ มันเป็นสันดานของคนรวยบางคนสินะครับ ถึงได้ทำตัวกร่างไม่เกรงใจใครแบบนี้" บรรยากาศภายในห้องโถงกว้างพลันเย็นเยียบลงจนถึงขีดสุด อุณหภูมิรอบตัวลดฮวบราวกับเปิดเครื่องปรับอากาศติดลบ คินน์ค่อยๆ หันกลับมามองธันวาเต็มตา นัยน์ตาสีนิลคู่นั้นวาวโรจน์ด้วยความโกรธขึงที่ถูกท้าทายต่อหน้าต่อตา เขายืดตัวตรงขึ้นเต็มความสูง ความกดดันมหาศาลแผ่กระจายออกมาจนคนรอบข้างแทบไม่กล้าหายใจ "หึ... กล้ามากนะที่มาสั่งสอนฉัน" คินน์หัวเราะในลำคอ เสียงหัวเราะที่ไร้ซึ่งความ "ขบขัน" โดยสิ้นเชิง "รู้จักฉันน้อยเกินไปเสียแล้วกระมัง ถึงได้กล้ามาทำตัวเป็นพระเอกขี่ม้าขาวในอาณาจักรของฉัน" "ผมไม่จำเป็นต้องรู้จักคนไร้มารยาทอย่างคุณหامหรอกครับ" ธันวาตอบกลับทันควัน น้ำเสียงราบเรียบแต่เฉียบคม "รู้แค่ว่าตอนนี้คุณกำลังคุกคามเพื่อนของผม และถ้าคุณยังไม่ถอยออกไป ผมคงต้องเรียก รปภ. มาเชิญคุณออกไปจากห้องนี้" คำว่า 'เพื่อน' จากปากธันวาทำให้คินน์ชะงักไปนิดหนึ่ง นัยน์ตาสีนิลเหลือบมองรินรดาที่แอบอยู่ข้างหลังธันวาแวบหนึ่ง ก่อนจะกลับมาจ้องหน้าคู่แข่งหัวใจด้วยรอยยิ้มเยาะเย้ย "เพื่อนเหรอ? สายตาที่มันมองเธอยังกับจะกลืนกินเข้าไปทั้งตัวแบบนั้น... เขาเรียกเพื่อนสนิทคิดไม่ซื่อต่างหากล่ะ ธันวา" คินน์จงใจเน้นชื่ออีกฝ่ายอย่างเย้ยหยัน "โง่เง่าหรือแกล้งโง่ ถึงได้ยอมเป็นเบייהล่างให้ผู้หญิงหิวเงินคนนี้ปั่นหัวเล่นอยู่ได้" "คุณคินน์!" รินรดาทนฟังต่อไปไม่ไหว เธอผลักธันวาออกแล้วก้าวออกมายืนเผชิญหน้ากับร่างสูงด้วยแววตาหยาดเยิ้มไปด้วยหยาดน้ำตาแห่งความคับแค้นใจ "ใช่! ฉันมันจน ฉันมันไม่มีหัวนอนปลายเท้าในสายตาคุณ! แต่ฉันก็หากินด้วยลำแข้งของตัวเอง ไม่เคยแบมือขอเงินใครกินเหมือนคุณที่เก่งแต่เอาเงินมาฟาดหัวคนอื่น!" คินน์ชะงักไปเล็กน้อยเมื่อเห็นแววตาวาวโรจน์ที่เต็มไปด้วยความเจ็บปวดและหยิ่งทะนงในตัวหญิงสาว ภายในอกข้างซ้ายเกิดอาการกระตุกวูบแปลกๆ ความรู้สึกคุ้นเคยบางอย่างแล่นริ้วขึ้นมาในสมอง แต่เขาก็รีบปัดมันทิ้งไปอย่างรวดเร็ว "ดี... ปากเก่งแบบนี้ให้มันได้ตลอดเถอะ" คินน์กัดฟันกรอด ขบกรามแน่นจนสันนูนขึ้นมา "จำคำพูดของเธอเอาไว้ให้ดี รินรดา... เพราะอีกไม่นาน เธอจะต้องเป็นคนคลานเข่าเข้ามาขอร้องฉันด้วยตัวเอง!" พูดจบ คินน์ก็สะบัดหน้าพรืดหันหลังเดินจากไปอย่างไม่ใยดี แผ่นกว้างนั้นเต็มไปด้วยความเย่อหยิ่งและดุดัน ทิ้งให้รินรดายืนตัวสั่นเทาด้วยความโกรธแค้นอยู่เบื้องหลัง ธันวาเอื้อมมือมาแตะไหล่บางเบาๆ เพื่อปลอบประโลม "อย่าไปถือสาคนบ้าอำนาจแบบนั้นเลยริน กลับกันเถอะ เดี๋ยวฉันไปส่ง" รินรดาสูดหายใจเข้าลึกๆ เพื่อระงับความสั่นเทาในอก เธอกำหมัดแน่นจนเล็บจิกเข้ากับฝ่ามือ ดวงตากลมโตมองตามแผ่นหลังของคนที่เพิ่งเดินลับหายไปจากมุมตึกด้วยความอาฆาตมาယ် *คนปากปีจอ... สักวันฉันจะเหยียบอีโก้พังๆ ของคุณให้จมดินเลยคินน์!* ทว่า... ในจังหวะที่รินรดากำลังจะก้าวเดินตามธันวาออกไป เสียงฝีเท้าหนักแน่นคู่หนึ่งก็ดังขึ้นจากทางด้านหลัง พร้อมกับเสียงทุ้มต่ำอันคุ้นเคยที่เอ่ยขัดขึ้นมาเสียก่อน "เดี๋ยวก่อน... เธอยังไปไหนไม่ได้ทั้งนั้น รินรดา" รินรดาร่างแข็งค้างทันที เธอนิ่งงันไปชั่วขณะเมื่อสัมผัสได้ถึงแรงลมวูบหนึ่งที่พัดผ่านท้ายทอย พร้อมกับร่างสูงใหญ่ของใครบางคนที่ก้าวเข้ามายืนขวางทางออกเอาไว้ทั้งหมด ดวงตากลมโตเบิกกว้างด้วยความตกใจสุดขีดเมื่อหันกลับไปมอง... และพบว่าคนที่ยืนขวางทางอยู่ไม่ใช่ใครอื่น แต่เป็น 'คินน์' ที่เดินกลับมาพร้อมกับรอยยิ้มเย็นเยียบที่มุมปาก และเอกสารฉบับหนึ่งในมือที่สะบัดไปมาเบาๆ "ในเมื่อเธอบอกว่าฉันชอบเอาเงินฟาดหัวคนอื่นนัก... งั้นฉันก็ขอยืนยันคำพูดนั้นด้วย 'สัญญาจ้าง' ฉบับนี้ก็แล้วกัน!" คินน์โยนแฟ้มเอกสารลงบนโต๊ะกระจกตรงหน้าเสียงดังลั่น นัยน์ตาสีนิลพราวระยับด้วยประกายความเจ้าเล่ห์และอำมหิต "เซ็นซะ... ไม่อย่างนั้นเพื่อนรักของเธอคนนี้ จะไม่มีวันได้เหยียบย่างเข้ามาทำงานในบริษัทนี้อีกเลยตลอดชีวิต!" ขอขอบคุณนักอ่านทุกท่านที่ติดตามและสนับสนุน "ปราณธาตุเก้าสุริยัน" เสมอมานะครับ