เมื่อยัยเด็กดื้อปะทะปากร้าย

เสียงก้าวเท้าฝ่าความเงียบของห้องทำงานกว้างไม่ได้ทำให้คินน์ผละสายตาจากแผ่นหลังบางที่ยืนตัวเกร็งอยู่ตรงมุมโต๊ะเลยแม้แต่น้อย ธันวายืนค้างอยู่ตรงธรณีประตู ดวงตาคมกวาดมองภาพตรงหน้าที่เจ้านายหนุ่มกำลังยืนโอบล้อมร่างของเพื่อนสนิทเขาไว้ในระยะประชิดด้วยบรรยากาศที่ชวนให้คิดลึกสุดขั้ว บรรยากาศรอบตัวอึดอัดจนแทบจะใช้มือคว้าจับได้ รินรดากัดริมฝีปากแน่นจนขึ้นรอยแดง เธอส่งสายตาเป็นสัญญาณขอความช่วยเหลือมาทางธันวาโดยอัตโนมัติ แต่นั่นกลับยิ่งทำให้เส้นเลือดข้างขมับของคนตัวโตกว่าที่ยืนซ้อนหลังเธออยู่กระตุกวูบ "ธันวา..." คินน์เอ่ยชื่อลูกน้องคนสนิทด้วยน้ำเสียงเรียบสนิท ทว่าแฝงกระแสความหงุดหงิดระอุไว้จนน่ากลัว ดวงตาคมกริบกวาดมองท่าทีตื่นตระหนกของอีกฝ่ายก่อนจะแค่นหัวเราะในลำคอ "เข้ามาได้จังหวะเสียจริง นายมีรสนิยมชอบดูละครฉากใหญ่หรืออย่างไร ถึงได้ยืนเป็นหุ่นปั้นอยู่หน้าห้องฉันนานสองนาน" ธันวากะพริบตาปริบๆ ตั้งสติกับภาพตรงหน้า ก่อนจะรีบก้าวเข้ามาด้านในอย่างรวดเร็ว พร้อมกับดึงรินรดาให้หลุดพ้นจากรัศมีอันตรายของเจ้านายหนุ่มด้วยท่าทีปกป้องอย่างออกนอกหน้า "ผมแค่นำแฟ้มเอกสารงบประมาณไตรมาสนี้มาให้คุณคินน์เซ็นครับ... เห็นประตูไม่ได้ล็อก เลยคิดว่าเข้ามาได้เลย" ธันวาตอบเสียงเรียบ นัยน์ตาคมกู๊ดมองสบตากับคินน์อย่างไม่มีใครยอมใคร แม้จะเป็นลูกน้อง แต่มิตรภาพและความเป็นห่วงที่มีต่อรินรดานั้นมีน้ำหนักมากกว่าเกรงกลัวอำนาจมืด รินรดาอาศัยจังหวะชุลมุนก้าวถอยหลังออกมาหนึ่งก้าว ดวงตากลมโตฉายแววพยศขึ้นมาทันทีเมื่อเธอรู้สึกว่าตนเองมีแนวร่วมแล้ว ความหวาดหวั่นเมื่อครู่ถูกแปรเปลี่ยนเป็นความถือดีทันที ร่างบางเชิดหน้าขึ้นเล็กน้อยส่งสายตาท้าทายกลับไปยังเจ้าของห้องที่กำลังจ้องเขม็งมาที่เธอราวกับเสือจ้องตะครุบเหยื่อ "นั่นสิคะ... พอดีฉันกับคุณคินน์เขากำลัง 'เคลียร์' เรื่องงานกันอยู่พอดี คุณธันวาเข้ามาก็ดีแล้วค่ะ ช่วยเป็นพยานให้หน่อยว่าฉันไม่ได้ตั้งใจจะทำลายทรัพย์สินราคาแพงอะไรของคุณคินน์เขาเลยสักนิด แค่บังเอิญ... มือไม้อมันอ่อนไปหน่อยตอนที่คุณคินน์เขาเดินเข้ามาใกล้เกินเหตุ" รินรดาจงใจเน้นเสียงคำว่า 'ใกล้เกินเหตุ' พร้อมกับส่งยิ้มหวานหยดที่เคลือบยาพิษให้ผู้เป็นเจ้านาย คินน์ขบกรามแน่นจนสันกรามขึ้นเป็นสันนูน ดวงตาคมกริบหรี่ลงมองหญิงสาวที่กล้าต่อปากต่อคำเขาต่อหน้าคนอื่น ความรู้สึกคันยุบยิบในหัวใจผสมปนเปกับความหมั่นไส้จนอยากจะดึงร่างดื้อรั้นนั้นมาตีสักทีสองทีให้เข็ดหลาบ ปากคอเราะรายไม่เคยเปลี่ยน สมกับที่เป็นยัยตัวแสบประจำโครงการจริง ๆ "มือไม้อ่อน หรือใจมันสั่นจนยืนไม่อยู่กันแน่ รินรดา" คินน์ย้อนกลับด้วยน้ำเสียงเยียบเย็น ร่างสูงก้าวเข้ามาประชิดอีกครั้งโดยไม่สนสายตาของธันวาที่ยืนขวางอยู่ "ถ้าคิดว่าการเถียงฉันมันช่วยให้พ้นความผิดในโปรเจกต์นี้ได้ เธอก็คงประเมินสมองฉันต่ำไปหน่อยแล้วล่ะ" "ฉันไม่ได้เถียงค่ะ ฉันแค่กำลังอธิบายความจริงในมุมของคนที่ไม่มีอำนาจต่อรอง!" รินรดาโต้กลับทันควันโดยไม่ยอมหลบสายตา ความโกรธที่สะสมตั้งแต่เช้าทำให้ความเกรงกลัวต่อตำแหน่งประธานบริหารปลิวหายไปจนหมดสิ้น "ถ้าคุณคินน์คิดว่าการต้อนคนอื่นให้จนมุมแล้วมันสนุกนัก ก็เชิญเช็คบิลค่าเสียหายตามสบายเลยค่ะ แต่อย่ามาใช้วิธีรังแกกันลับหลังแบบนี้ มันไม่แมนเลยสักนิด!" สิ้นคำพูดนั้น ห้องทำงานทั้งห้องก็ตกอยู่ในความเงียบงันราวกับถูกแช่แข็ง ธันวาถึงกับเบิกตากว้างด้วยความตกใจ ไม่คิดว่าเพื่อนสนิทของตนจะกล้าหาญชาญชัยถึงขนาดกล้าต่อปากต่อคำกับคินน์ด้วยประโยคเชือดเฉือนขนาดนี้ ในขณะที่คินน์เองกลับนิ่งงัดไปชั่วขณะ ริมฝีปากหยักเม้มเข้าหากันแน่น ดวงตาคมกวาดมองใบหน้างามที่แดงก่ำด้วยความโกรธขึง ก่อนที่มุมปากข้างหนึ่งจะกระตุกยิ้มขึ้นมาอย่างไม่มีใครคาดคิด รอยยิ้มนั้นไม่ใช่รอยยิ้มเยาะเย้ย แต่เป็นรอยยิ้มของความพึงพอใจ... ความพึงพอใจที่ได้เห็นแมวป่าตัวน้อยกางกรงเล็บขู่ฟ่อใส่เขาอย่างไม่เกรงกลัว "ปากเก่งดีนี่..." คินน์เอ่ยเสียงพร่าต่ำ ก้าวเท้าเข้าไปหาเธออีกก้าว จนรินรดาต้องผถ่าหลังหนีโดยอัตโนมัติ "พูดจาฉอดๆ แบบนี้ น่าเอาเทปมาปิดปากเสียให้เข็ด" "คุณคินน์!" รินรดาอุทานเสียงหลง ถอยกรูดจนแผ่นหลังชนเข้ากับขอบโต๊ะทำงานอย่างจัง ธันวาก้าวเข้ามาขวางกลางระหว่างทั้งสองคนทันที พร้อมกับเอ่ยด้วยน้ำเสียงสุภาพแต่หนักแน่น "คุณคินน์ครับ รินเขาคงไม่ได้ตั้งใจล่วงเกิน... เดี๋ยวผมจะรับผิดชอบเรื่องเอกสารและความเสียหายทั้งหมดแทนเธอเองครับ ขอตัวพารินออกไปเคลียร์ข้างนอกก่อนนะครับ" คินน์ปรายตามองธันวานิ่ง รังสีความเย็นชาแผ่ซ่านออกมาจากร่างสูงจนธันวารู้สึกได้ แต่วินาทีที่คินน์กำลังจะอ้าปากปฏิเสธและไล่ทั้งคู่ออกจากห้องนั้นเอง เสียงเคาะประตูก็ดังขึ้นขัดจังหวะเสียก่อน... สามครั้งแบบเป็นจังหวะ และตามมาด้วยการเปิดประตูเข้ามาของบุคคลที่ไม่มีใครคาดคิดว่าจะมาปรากฏตัว ณ ที่แห่งนี้ "คินน์คะ... ทำไมติดต่อยากจัง แพรพลอยโทรหาตั้งแต่เช้าแล้วนะรู้ไหม" ร่างระหงของหญิงสาวในชุดเดรสแบรนด์เนมราคาแพงก้าวเข้ามาพร้อมรอยยิ้มหวานหยาดเยิ้ม แพรพลอย ทายาทโรงแรมชื่อดังและคู่หมั้นที่ทางผู้ใหญ่หมายตาไว้ให้คินน์ กวาดสายตาสำรวจบรรยากาศภายในห้องที่มีคนยืนอยู่ถึงสามคน ก่อนที่ดวงตาสวยเฉี่ยวจะหยุดนิ่งอยู่ที่รินรดา ซึ่งยืนอยู่ใกล้ชิดกับคินน์เกินกว่าความจำเป็น รอยยิ้มบนใบหน้าของแพรพลอยค่อยๆ หุบลง รังสีความไม่พอใจฉายชัดขึ้นมาทันที คินน์ขมวดคิ้วมุ่นทันทีที่เห็นหน้าคู่หมั้นสาว ความรำคาญใจฉายชัดขึ้นในแววตา เขาไม่ได้นัดหมายเธอ และที่สำคัญ... เธอกล้าดียังไงถึงบุกเข้ามาในห้องทำงานส่วนตัวของเขาโดยไม่ได้รับอนุญาต "คุณเข้ามาได้ยังไง แพรพลอย" คินน์ถามเสียงเรียบ ไร้ซึ่งความยินดีหรือความอบอุ่นใดๆ ทั้งสิ้น "ก็คุณแม่บอกว่าคุณอยู่ที่นี่... แล้วนี่มันอะไรกันคะคินน์ ทำไมผู้หญิงคนนี้ถึงมายืนอยู่ในห้องของคุณในสภาพนี้ล่ะ?" แพรพลอยเอ่ยถาม น้ำเสียงเริ่มตึงเครียดขึ้นเรื่อยๆ สายตาร้ายกาจวัดรอยจากหัวจรดเท้าของรินรดาอย่างดูแคลน รินรดากัดริมฝีปากแน่น เธอมองหน้าแพรพลอยสลับกับคินน์ รู้สึกได้ทันทีว่าตัวเองกำลังตกเป็นจำสังคมจำยอมในสถานการณ์สามเส้าที่น่าปวดหัว และเธอก็ไม่อยากยืนเป็นตัวตลกให้ใครมาจิกกัดเล่นในตอนนี้ "ถ้าไม่มีอะไรแล้ว ฉันขอตัวก่อนนะคะ..." รินรดาเอ่ยเสียงเบา หันไปพยักหน้าให้ธันวาเพื่อส่งสัญญาณให้ออกไปจากตรงนี้ทันที ทว่า... ก่อนที่รินรดาจะทันได้ก้าวเท้าเดินผ่านร่างของแพรพลอย คินน์กลับเอื้อมมือไปคว้าข้อแขนเรียวของเธอไว้ได้อย่างรวดเร็ว แรงบีบกระชับพอเหมาะไม่ให้เจ็บแต่ก็ดึงรั้งไม่ให้เธอหนีไปไหนได้ รินรดาหันขวับกลับมามองหน้าเขาด้วยความตกใจ ดวงตากลมโตฉายแววไม่เข้าใจระคนขุ่นเคือง "ใครอนุญาตให้เธอไป?" คินน์เอ่ยเสียงต่ำ กระซิบแผ่วเบาแต่ได้ยินกันชัดเจนทั่วทั้งห้อง ดวงตาคมกริบจ้องลึกเข้าไปในดวงตาของเธอ "เกมของเรายังไม่จบ รินรดา... อยู่เป็นพยานดูก่อนสิว่าฉันจะจัดการกับ 'แขกไม่ได้รับเชิญ' คนนี้ยังไง" สิ้นคำพูดนั้น คินน์ก็ดึงร่างบางของรินรดาให้เข้ามาแนบชิดกับลำตัวของเขามากขึ้นกว่าเดิมอย่างจงใจ ต่อหน้าต่อตาแพรพลอยที่ยืนหน้าเสียและธันวาที่เบิกตากว้างด้วยความตกตะลึงพรึงเพริด! --- ขอขอบพระคุณนักอ่านทุกท่านที่ร่วมเดินทางและสนับสนุนกันมาโดยตลอดนะครับ แล้วพบกันใหม่ในตอนหน้าครับ