จังหวะหัวใจที่ตรงกัน

“ถอยไปนะคุณคินน์! อย่ามาทำตัวรุ่มร่ามในที่ทำงานของฉัน” เสียงของรินรดาตวาดกร้าว มือบางผลักแผงอกแกร่งของชายหนุ่มตรงหน้าเต็มแรง ทว่าคินน์กลับไม่สะทกสะท้าน เขายังคงต้อนเธอจนแผ่นหลังบอบบางกระแทกเข้ากับผนังห้องเก็บเอกสารแคบๆ กลิ่นน้ำหอมราคาแพงผสมกับกลิ่นบุหรี่จางๆ ของเขาโอบล้อมเธอไว้จนแทบขาดใจ คินน์ยกยิ้มมุมปาก—รอยยิ้มที่ดูร้ายกาจแต่ทว่าแฝงความร้อนรุ่มที่ยากจะปิดมิด เขาใช้แขนทั้งสองข้างกักขังร่างเล็กไว้ในวงล้อมของเขา ดวงตาคมกริบคู่นั้นจับจ้องใบหน้าหวานที่กำลังแดงก่ำด้วยความโกรธ “รุ่มร่ามงั้นเหรอ?” คินน์เลิกคิ้ว น้ำเสียงเขาทุ้มต่ำและแหบพร่า “ถ้าผมรุ่มร่ามจริงๆ ป่านนี้คุณคงไม่ได้มายืนเถียงฉอดๆ แบบนี้หรอก รินรดา” “คุณมันก็ดีแต่ปาก! วันๆ เอาแต่หาเรื่องคนอื่น สนุกมากนักหรือไงที่เห็นฉันลำบาก?” “สนุกสิ... สนุกที่เห็นคุณหงุดหงิด เพราะเวลาคุณโกรธ คุณมักจะลืมไปว่าใครกันแน่ที่คอยเก็บกวาดปัญหาให้คุณ” คินน์ขยับใบหน้าเข้าไปใกล้จนปลายจมูกแทบจะสัมผัสกัน รินรดากลั้นหายใจ หัวใจเจ้ากรรมเต้นกระหน่ำราวกับจะหลุดออกมาจากอก ความเกลียดชังที่เธอพยายามสร้างขึ้นเป็นเกราะป้องกันเริ่มสั่นคลอนภายใต้อิทธิพลของสายตาคู่นั้น “ธันวามันคงไม่ทำแบบผมหรอก จริงไหม?” ชื่อของเพื่อนสนิทที่ถูกหยิบยกขึ้นมาทำให้อารมณ์ของคินน์กระตุกวูบ ความหึงหวงที่เขาสั่งสมมานานประทุขึ้นในแววตา รินรดาชะงัก เธอจ้องลึกเข้าไปในดวงตาคู่คมนั้น “ธันวาดีกับฉันมากกว่าคุณตั้งเยอะ เขาไม่เคยบังคับ ไม่เคยทำตัวเหมือนนักเลงคุมซอยแบบคุณ!” “งั้นลองดูไหมล่ะ ว่าสิ่งที่ ‘นักเลง’ อย่างผมทำได้... ธันวามันจะกล้าทำหรือเปล่า?” สิ้นคำพูดนั้น คินน์ก็ไม่เปิดโอกาสให้เธอได้โต้ตอบอีกต่อไป เขาก้มลงประทับริมฝีปากลงมาอย่างหนักหน่วงและรวดเร็ว ไม่ใช่การจูบที่นุ่มนวล แต่เป็นสัมผัสที่เต็มไปด้วยความหวงแหนและแรงปรารถนาที่เขาเก็บกดไว้มานาน รินรดาเบิกตากว้าง ความรู้สึกเหมือนโลกทั้งใบหยุดหมุนไปชั่วขณะ สมองของเธอขาวโพลนไปหมด เธอพยายามจะทุบตีแผงอกเขา แต่กลับกลายเป็นว่ามือของเธอกลับไปขยำเสื้อเชิ้ตของเขาแน่นขึ้นโดยไม่รู้ตัว กลิ่นอายของผู้ชายที่เธอคอยปฏิเสธหัวใจตัวเองมาตลอดซึมลึกเข้าสู่สัมผัส มันไม่ใช่แค่จูบ แต่มันคือการประกาศศักดา... คือการยอมรับในเคมีที่ปฏิเสธไม่ได้ คินน์ค่อยๆ ผ่อนจังหวะลงเมื่อรับรู้ได้ว่าร่างบางในอ้อมแขนเริ่มอ่อนระทวย มือหนาข้างหนึ่งเชยคางเธอขึ้นเพื่อให้รับจูบของเขาได้ถนัดขึ้น ความเย็นชาที่เขาเคยสวมหน้ากากเอาไว้พังทลายลงจนหมดสิ้น เหลือเพียงความร้อนรุ่มที่แผ่ซ่านไปทั่วทั้งร่าง ท่ามกลางความเงียบงันในห้องเก็บเอกสาร เสียงลมหายใจหอบถี่ของทั้งคู่ดังประสานกัน จังหวะหัวใจที่เคยเต้นคนละทิศละทาง บัดนี้กลับสอดประสานกันอย่างน่าประหลาด ทว่าในจังหวะที่ทุกอย่างกำลังจะเลยเถิดไปไกลเกินกว่าใครจะห้ามได้ เสียงฝีเท้าหนักๆ ของใครบางคนก็ดังขึ้นจากด้านนอก ตามมาด้วยเสียงบิดลูกบิดประตูที่ล็อคอยู่ “ริน? เธออยู่ข้างในหรือเปล่า ผมเห็นไฟในนี้ยังเปิดอยู่” เสียงของธันวา... ที่ดังขึ้นอย่างผิดจังหวะที่สุด! คินน์ผละออกจากริมฝีปากของรินรดาอย่างรวดเร็ว ดวงตาคมกริบของเขาวาวโรจน์ด้วยโทสะที่ถูกขัดจังหวะ เขามองหน้าหญิงสาวที่ยังคงตื่นตระหนกด้วยแววตาซับซ้อน ก่อนจะขยับเข้าไปใกล้ใบหูของเธอแล้วกระซิบด้วยน้ำเสียงกระเส่า “เรื่องของเรายังไม่จบ... และหลังจากนี้ คุณไม่มีทางหนีผมพ้น” คินน์ถอยหลังออกมาหนึ่งก้าว จัดเสื้อผ้าให้เข้าที่ก่อนจะหันไปทางประตูที่กำลังถูกเคาะอย่างแรง เขาหันมามองรินรดาอีกครั้งเป็นครั้งสุดท้ายด้วยสายตาที่ทำให้อีกฝ่ายใจสั่นสะท้าน ก่อนจะเอื้อมมือไปปลดล็อคประตูด้วยท่าทีนิ่งเฉยราวกับไม่มีอะไรเกิดขึ้น ประตูถูกเปิดออก เผยให้เห็นธันวาที่ยืนหน้าเครียดอยู่หน้าห้อง แววตาของธันวากวาดมองทั้งคู่ด้วยความสงสัยทันทีที่เห็นรินรดาที่มีท่าทีลนลานและริมฝีปากที่เจ่อช้ำเล็กน้อย “เกิดอะไรขึ้น? ทำไมหน้าคุณแดงขนาดนั้นริน?” ธันวาถามพลางก้าวเข้ามาใกล้ คินน์แค่นยิ้มเย็นชาพลางจัดปกเสื้อ “ไม่มีอะไรหรอกธันวา แค่คุยเรื่องงานกันนิดหน่อย... ใช่ไหมครับ รินรดา?” คำถามนั้นเปรียบเสมือนโซ่ตรวนที่รัดรึงรินรดาไว้แน่น เธอเงยหน้าขึ้นสบตาคินน์ที่กำลังจ้องมองเธอด้วยแววตาที่เต็มไปด้วยคำขู่เงียบๆ ราวกับจะบอกว่า ‘ถ้าตอบผิด ชีวิตคุณเปลี่ยนแน่นอน’ ขอบพระคุณนักอ่านทุกท่านที่ร่วมเดินทางมาถึงจังหวะที่หัวใจเต้นแรงที่สุดด้วยกันนะครับ — ปราณธาตุเก้าสุริยัน