ความห่วงที่ซ่อนอยู่หลังความดุ

“ถ้าคิดจะดื้อต่ออีกคำเดียว ผมจะจูบคุณให้หายพูดไปเลย... รินรดา” น้ำเสียงทุ้มต่ำที่ลอดผ่านไรฟันไม่ได้มีเค้าลางของการล้อเล่นเลยแม้แต่น้อย อุณหภูมิความร้อนบนร่างของหญิงสาวที่นอนซมอยู่บนเตียงขนาดคิงไซส์ไม่ได้มาจากพิษไข้เพียงอย่างเดียว แต่มันพลุ่งพล่านขึ้นมาเพราะผู้ชายปากร้ายที่กำลังยืนทำหน้ายักษ์อยู่ข้างกายต่างหาก เล่มเกมประชดชีวิตอะไรกันเล่า ใครจะไปคิดว่าคนอย่าง ‘คินน์’ ทายาทอสังหาริมทรัพย์หมื่นล้านผู้เย่อหยิ่งและงานยุ่งเสียยิ่งกว่าประธานาธิบดี จะยอมลดตัวมานั่งเฝ้าไข้ผู้หญิงปากเก่งที่เคยประกาศกร้าวว่าจะไม่มีทางขอความช่วยเหลือจากเขาเด็ดขาด รินรดาพยายามจะยันกายลุกขึ้นด้วยเรียวแรงอันน้อยนิด ริมฝีปากที่แห้งผากจนแตกเป็นรอยปริพยายามขยับเพื่อเถียงกลับตามนิสัย “ฉันไม่ได้... แค่กๆ... ไม่ได้ขอให้คุณมาสักหน่อย ออกไปเลยนะ คินน์!” “ถ้าผมไม่มา ป่านนี้คุณคงนอนเพ้อไข้ขึ้นสมองตายคาคอนโดแคบๆ นี่ไปแล้วมั้งครับ ยัยตัวแสบ” คินน์พ่นลมหายใจออกจมูกด้วยความหงุดหงิดระคนเป็นห่วง มือหนาที่ปกติมักจะเซ็นเช็คหรือจับปากกาบริหารธุรกิจพันล้าน ตอนนี้กลับกำลังบิดผ้าขนหนูผืนเล็กหมาดน้ำอุ่นอย่างเบามือ เขาขยับเข้ามาใกล้จนรินรดาต้องถอยหลังหนีจนแผ่นหลังชิดหัวเตียง ทว่าความอ่อนแอจากพิษไข้หวัดใหญ่สายพันธุ์ใหม่ทำให้เธอไม่มีแรงแม้แต่จะผลักอกแกร่งที่ก้าวเข้ามาประชิด ผ้าอุ่นๆ ถูกบรรจงเช็ดไล่ตามกรอบหน้าผากลงมาถึงสันจอกและลำคอระหง สัมผัสนั้นแฝงความนุ่มนวลอย่างประหลาดจนรินรดานิ่งงั้นไป ดวงตากลมโตที่เคยฉายแววพยศและดื้อรั้นมาตลอดกลับไหวระริกยามที่สบเข้ากับดวงตาคมกรามที่เต็มไปด้วยความดุแต่ทว่าลึกลงไปกลับฉายความกังวลอย่างปิดไม่มิด “มองอะไรครับ หน้าผมมีรอยเปื้อนหรือไง” คินน์เอ่ยเสียงดุกลบเกลื่อนความประหม่าของตัวเอง นิ้วเรียวยาวเกลี่ยปอยผมที่ชื้นเหงื่อออกจากแก้มใสอย่างเบามือที่สุด “คุณ... ทำไมต้องทำแบบนี้” เสียงของรินรดาแหบพร่าและสั่นเครือ “เราไม่ได้เป็นอะไรกันสักหน่อย... คุณเกลียดฉันไม่ใช่เหรอที่ฉันชอบกวนประสาทคุณ” คินน์ชะงักไปชั่วขณะ ดวงตาคมกริบมองลึกเข้าไปในดวงตาคู่สวยที่ฉายความเปราะบางออกมาเป็นครั้งแรก ใครบอกว่าเขาเกลียดกันเล่า... ตั้งแต่วันแรกที่ผู้หญิงคนนี้ใช้สายตาท้าทายและฝีปากคมกริบต่อกรกับเขาอย่างไม่เกรงกลัวอำนาจเงิน หัวใจที่ด้านชาของนักธุรกิจหนุ่มก็ถูกกระชากให้กลับมาเต้นแรงอีกครั้ง ยิ่งดื้อ ยิ่งเถียง ยิ่งอยากปราบพยศ แต่พอมาเห็นเธอนอนซมไร้เรี่ยวแรงแบบนี้ หัวใจของ ‘หมาโบ้’ ตัวนี้กลับหล่นวูbyไปอยู่ที่ตาตุ่มเสียอย่างนั้น “ผมไม่เคยเกลียดคุณ... มีแต่คุณนั่นแหละที่ชอบหาเรื่องให้ผมปวดหัวอยู่เรื่อย” คินน์ถอนหายใจยาว วางผ้าลงบนกะละมังใบเล็กข้างเตียง ก่อนจะเอื้อมมือไปหยิบถ้วยโจ๊กอุ่นๆ ที่เขาลอกสูตรและลงมือเคี่ยวเองในครัวมาเป่าให้หายร้อน “อ้าปากครับ อย่าให้ผมต้องใช้มาตรการรุนแรงนะ” “ไม่กิน... ขม... จะกินยาแล้วนอน” รินรดาเบือนหน้าหนีทำท่าดื้อแพ่งเหมือนเด็กๆ “รินรดา!” “ถ้าคุณดุอีกคำเดียวฉันจะร้องไห้จริงๆ ด้วยนะ!” หญิงสาวสวนกลับทันควัน น้ำตาคลอเบ้าด้วยความน้อยเนื้อต่ำใจทั้งจากพิษไข้และอารมณ์ที่อ่อนไหวเกินควบคุม คินน์ชะงักค้าง เค้าโครงความดุร้ายที่มีเมื่อครู่สลายหายไปในพริบตา เหลือเพียงความจนปัญญาของผู้ชายที่ยอมจำนนต่อหยดน้ำตาของคนตรงหน้า เขาระบายลมหายใจออกมาเบาๆ ก่อนจะเปลี่ยนน้ำเสียงให้ทุ้มนุ่มและอ่อนลงอย่างที่รินรดาไม่เคยได้ยินมาก่อน “โอเคๆ ผมยอมแล้วครับ... คนดี ไม่ร้องนะ” คินน์ขยับเข้าไปใกล้ขึ้นอีกนิด ตักโจ๊กคำเล็กๆ เป่าจนไอความร้อนจางลง แล้วยื่นไปจ่อริมฝีปากบาง “กินสักนิดนะครับ เพื่อผม... เอ่อ เพื่อตัวคุณเอง จะได้มีแรงกินยาแล้วนอนพักผ่อนไงครับ” รินรดาช้อนตาขึ้นมองเขานิ่ง อึ้งกับคำพูดเกือบหลุดปากและสายตาที่คลั่งรักจนปิดไม่มิดของคนตรงหน้า สุดท้ายเธอก็ยอมอ้าปากรับโจ๊กร้อนๆ เข้าไปโดยดี บรรยากาศในห้องนอนที่เงียบงันเริ่มอบอวลไปด้วยความหวานล้ำที่ก่อตัวขึ้นเงียบๆ ท่ามกลางเสียงเครื่องปรับอากาศ หลังจากจัดการป้อนข้าวป้อนยาจนคนดื้อยอมหลับตาลงด้วยความเพลีย คินน์ถึงได้ทิ้งตัวลงนั่งบนโซฟาปลายเตียง ดวงตาคมกริบยังคงจดจ้องร่างบางที่นอนหายใจสม่ำเสมอไม่ห่างไปไหน เขาหยิบโทรศัพท์มือถือขึ้นมาเพื่อจะเช็คตารางงานวันพรุ่งนี้ แต่ทว่า... *กริ๊งงงงง!* เสียงเรียกเข้าจากโทรศัพท์มือถือของรินรดาที่วางอยู่บนโต๊ะหัวเตียงแผדเสียงดังขึ้นทำลายความเงียบ ชื่อที่ปรากฏบนหน้าจอทำเอาคินน์ขมวดคิ้วมุ่นจนรอยย่นแทบจะชนกัน **[ ธันวา ]** ไอ้เพื่อนสนิทตัวดีที่คอยตามวนเวียนอยู่ใกล้ชิดรินรดาและเป็นเสี้ยหนามตำใจเขามาตลอด โทรมาทำไมป่านนี้วะ! คินน์จ้องหน้าจอที่สว่างวาบด้วยแววตาคมกราบที่พร้อมจะฆ่าคน มือหนาเอื้อมไปหยิบโทรศัพท์เครื่องนั้นขึ้นมา ตั้งใจจะกดตัดสายเพื่อไม่ให้มารบกวนเวลาพักผ่อนของคนป่วย แต่ทว่า นิ้วเรียวกลับชะงักค้างเมื่อเห็นว่าสายยังคงดังต่อเนื่องไม่ยอมหยุด และจิตใต้สำนึกบางอย่างก็กระตุ้นให้เขากดรับสายเสียเอง “ริน... เธอเป็นยังไงบ้าง วันนี้ฉันเป็นห่วงแทบแย่ ทำไมโทรไปไม่รับสายล่ะ” เสียงทุ้มของธันวาดังลอดออกมาจากลำโพงด้วยความร้อนรน คินน์แค่นหัวเราะในลำคอ รอยยิ้มเยียบเย็นผุดขึ้นที่มุมปากอย่างท้าทาย ก่อนที่เขาจะกรอกเสียงทุ้มต่ำอันเป็นเอกลักษณ์กลับไปให้อีกฝ่ายได้สะดุ้งเล่น “แฟนเขานอนหลับอยู่ครับ... ดึกดื่นป่านนี้แล้ว ธันวาคิดจะโทรมาคุยธุระอะไรกับแฟนชาวบ้านเขาเหรอครับ?” ปลายสายเงียบกริบไปชั่วอึดใจ ก่อนที่เสียงตึงเครียดของธันวาจะตอบกลับมาทันที “คินน์!? แกไปทำอะไรอยู่ในห้องริน... ส่งโทรศัพท์ให้เธอเดี๋ยวนี้!” ขอขอบพระคุณนักอ่านทุกท่านที่ร่วมเดินทางและสนับสนุนกันมาโดยตลอดนะครับ — ปราณธาตุเก้าสุริยัน