เธอไม่ใช่ของเล่น

เสียงถอนหายใจเฮือกใหญ่ดังขึ้นในห้องรับแขกชั้นล่าง ราวกับจะช่วยขับไล่ความอึดอัดที่ลอยวนอยู่ในอากาศออกไป แต่มันก็ไม่ได้ผลเลยสักนิด คินน์ยืนกอดอกพิงกรอบประตูด้วยท่าทางที่พยายามอย่างยิ่งยวดในการควบคุมความเย็นชา แต่เส้นเลือดที่ปูดโปนตรงขมับและสันกรามที่ขบเข้าหากันจนเป็นสันนั่นแหละ ที่กำลังฟ้องว่าความอดทนของนักธุรกิจหนุ่มผู้ทรงอิทธิพลกำลังเดินทางมาถึงขีดจำกัดแล้ว สายตาคมกริบราวกับใบมีดโกนกวาดมองผู้มาเยือนอย่างไม่ปิดบังความรังเกียจ "คู่หมั้นอย่างนั้นเหรอครับ... น่าแปลกใจเสียจริง ที่ผมไม่เคยได้ยินชื่อคุณในสารบบชีวิตของรินรดาเลยสักครั้ง" คินน์เอ่ยขึ้นด้วยน้ำเสียงเรียบสนทนา แต่เต็มไปด้วยแรงกดดันมหาศาล บรรยากาศรอบตัวลดฮวบลงจนแทบติดลบ ชายหนุ่มแปลกหน้าในชุดสูทสากลตัดเย็บอย่างดี ผิวพรรณสะอาดสะอ้านและรอยยิ้มที่เคลือบไว้ด้วยความเจ้าเล่ห์ หัวเราะในลำคอเบาๆ เขายกชาขึ้นจิบอย่างใจเย็นราวกับไม่ได้ยินเสียงคำรามในลำคอของเสือร้ายที่จ้องจะขย้ำเขาอยู่รอมร่อ "โลกธุรกิจมันกว้างครับคุณคินน์... บางเรื่องที่คุณไม่รู้ ก็ไม่ได้แปลว่ามันไม่มีอยู่จริงนี่ครับ ผมกับรินเรามีสัญญาที่ผู้ใหญ่..." "สัญญาอะไรเหรอคะ?" เสียงใสเย็นชาแต่ทรงพลังดังแทรกขึ้นจากบันไดขั้นที่สาม รินรดายืนอยู่ตรงนั้น ใบหน้างามเชิดขึ้นเล็กน้อย ดวงตากลมโตคู่สวยไม่ได้ฉายแววหวาดหวั่นเลยแม้แต่น้อย ตรงกันข้าม... มันคือแววตาของนักสู้ที่พร้อมจะเผชิญหน้ากับพายุฝน ไม่ว่ามันจะพัดมาจากทิศทางไหนก็ตาม เธอปรายตามองแขกไม่ได้รับเชิญด้วยความรู้สึกสมเพชเวทนา ก่อนจะก้าวเท้าลงมาทีละขั้นอย่างมั่นคง ชุดเดรสเรียบง่ายไม่ได้ลดทอนสง่าราศีของเธอลงเลยสักนิด คินน์หันขวับไปมองทันที สายตาของเขาอ่อนลงเสี้ยววินาทีเมื่อเห็นเธอก้าวเข้ามาใกล้ แต่พอหันกลับไปมองไอ้หน้าอ่อนที่เป็นต้นเหตุของเรื่อง รังสีอำมหิตก็แผ่ซ่านออกมาอีกรอบ "ริน..." ชายหนุ่มผู้มาใหม่ลุกขึ้นยืน รอยยิ้มกว้างปรากฏบนใบหน้า ทว่าในสายตาของรินรดามันช่างน่าขยะแขยงเสียเหลือเกิน "ไม่ได้เจอกันนานเลยนะ เธอสวยขึ้นเป็นกองเลย รู้ไหมว่าฉันตามหาเธอแทบพลิกแผ่นดิน" "เก็บคำพูดพวกนั้นไว้ใช้กับคนที่เขาอยากฟังเถอะค่ะคุณภวัต" รินรดายกมือขึ้นกอดอกเลียนแบบคินน์โดยไม่รู้ตัว เธอหยุดยืนห่างจากเขาแค่ก้าวเดียว ระยะห่างที่ทำให้อภวัตพยายามจะยื่นมือมาแตะแขนเธอ แต่ทว่า... หมรับ! มือหนาของคินน์คว้าข้อมือของอภวัตไว้กลางอากาศ แรงบีบมหาศาลทำให้อภวัตต้องนิหน้าด้วยความเจ็บปวด คินน์ไม่ได้ออกแรงกระชาก แต่ดวงตาที่จ้องมองมานั้นเหี้ยมเกรียมชนิดที่ว่าสามารถฆ่าคนให้ตายทั้งกลายเป็นเรื่องง่าย "อย่าแม้แต่จะคิดใช้นิ้วสกปรกๆ ของคุณมาแตะต้องเธอ" คินน์เน้นทีละคำ น้ำเสียงทุ้มต่ำแต่เย็นยะเยือกถึงกระดูกดำ "ถ้าไม่อยากให้มือข้างนี้ใช้งานไม่ได้ไปตลอดชีวิต" อภวัตหน้าซีดเผือด รีบชักมือกลับทันทีเมื่อคินน์สะบัดทิ้งอย่างไม่ไยดี ชายหนุ่มสูดหายใจเข้าลึกๆ เพื่อกอบกู้ศักดิ์ศรีของตัวเองกลับคืนมา ก่อนจะหันมามองหน้าหญิงสาวที่เขากล่าวอ้างว่าเป็นคู่หมั้น "ริน... เธอจะใจร้ายกับฉันเกินไปหน่อยแล้วมั้ง เรามีสัญญาหมั้นหมายกันตั้งแต่เด็กนะ พ่อของเธอรับปากกับพ่อของฉันไว้แล้ว ลืมรึไงว่าตระกูลของเธอเคยเกือบจะล้มละลาย แล้วใครกันล่ะที่ยื่นมือเข้าไปช่วย?" คำพูดนั้นทำให้ห้องรับแขกตกอยู่ในความเงียบงันชั่วขณะ รินรดาเม้มริมฝีปากแน่น ความทรงจำอันเจ็บปวดในอดีตพรั่งพรูเข้ามาในหัว สมัยที่ครอบครัวเธอร่วงหล่นจากจุดสูงสุดลงสู่เหวลึก พ่อของเธอแบกรับหนี้สินท่วมหัว และอภวัต... ลูกชายเพื่อนสนิทของคุณปู่ ก็เข้ามาเสนอตัวพร้อมกับเงื่อนไขที่น่ารังเกียจ เงื่อนไขที่เธอปฏิเสธมาตลอด และเลือกที่จะเดินออกมาดิ้นรนด้วยลำแข้งของตัวเอง "ฉันไม่เคยลืมค่ะ" รินรดาเชิดหน้าขึ้นสู้สายตา เสียงของเธอนิ่งสนิท ทว่าสั่นเครือเล็กน้อยด้วยความโกรธ "ฉันจำได้ดีว่าพวกคุณใช้ความเดือดร้อนของครอบครัวฉันมาต่อรองอะไรบ้าง ฉันจำได้ว่าพวกคุณดูถูกเหยียดหยามศักดิ์ศรีความเป็นมนุษย์ของเรามากแค่ไหน!" "แต่นั่นมันหมายความว่าเธอเป็นของฉัน!" อภวัตเริ่มหลุดมาดนักธุรกิจผู้ดี เริ่มแสดงความหงุดหงิดออกมาทางน้ำเสียง "พ่อเธอรับเงินมัดจำ..." "เงินพวกนั้นพ่อฉันคืนให้พวกคุณไปหมดแล้ว!" รินรดาตอกกลับเสียงดังลั่น ดวงตารื้นไปด้วยหยดน้ำตาแห่งความคับแค้นใจ แต่เธอกลั้นมันไว้ได้ เธอจะไม่ยอมอ่อนแอต่อหน้าผู้ชายคนนี้เด็ดขาด "อย่าเอาคำว่า 'สัญญา' มาอ้างเพื่อผูกมัดชีวิตใครเลยค่ะคุณภวัต เพราะตัวฉัน... รินรดา คนนี้ ไม่ใช่สิ่งของ! ไม่ใช่ตุ๊กตาไขลานในกำมือของใคร และที่สำคัญที่สุด..." เธอสูดหายใจเข้าลึกๆ ก่อนจะก้าวเข้าไปยืนเคียงข้างคินน์ ร่างกายของเธอบดบังด้วยเงาของชายหนุ่มร่างสูงใหญ่ที่ตอนนี้หันมามองเธอด้วยแววตาที่ซับซ้อน ทั้งตกใจ ทั้งคาดไม่ถึง และ... อัดแน่นไปด้วยความรู้สึกบางอย่างที่ร้อนแรงยิ่งกว่าไฟ รินรดาสูดลมหายใจเฮือกใหญ่ ประกาศจุดยืนชัดเจนต่อหน้าคินน์และผู้ชายสารเลวคนนั้นด้วยน้ำเสียงที่ดังฟังชัดทุกถ้อยคำ "ฉันมีคนที่ฉันรัก และคนที่รักฉันอยู่แล้ว... และคนๆ นั้น ก็ไม่มีวันยอมให้ใครหน้าไหนมาฉุดฉันกลับไปนรกขุมเดิมอีกเด็ดขาด!" ความเงียบเข้าปกคลุมอีกครั้ง คินน์นิ่งงิ่งไปชั่วอึดใจ หัวใจของเสือร้ายที่เคยด้านชาและปิดตาย ถูกคำพูดของหญิงสาวกระแทกเข้าอย่างจังจนมันเต้นรัวเร็วกว่าปกติ ความรู้สึกอุ่นวาบแผ่ซ่านไปทั่วทรวงอก ความขุ่นเคืองเมื่อครู่มลายหายไปสิ้น เหลือเพียงความคลั่งรักที่พุ่งทะยานขึ้นจนฉุดไม่อยู่ ส่วนอภวัตถึงกับหน้าเสีย หัวเราะแห้งๆ ออกมาอย่างจนมุม "เธอกล้าหาญมากนะริน... คิดว่าผู้ชายคนนี้จะปกป้องเธอได้พ้นเหรอ? ตระกูลใหญ่โตระดับประเทศ เขาจะเอาผู้หญิงมีมลทินอย่างเธอไปทำไม..." ผัวะ! หมัดหนักๆ ของคินน์ซัดเข้าที่มุมปากของอภวัตเต็มแรงจนร่างโปร่งเซถลาล้มลงไปกองกับพื้น เลือดสีสดไหลซึมออกจากมุมปาก อภวัตเบิกตากว้างด้วยความตกใจ หันมามองหน้าฆาตกรกลายๆ ด้วยความหวาดกลัว คินน์ค่อยๆ ลดหมัดลง สายตาดุดลานจ้องมองร่างที่นอนกองอยู่บนพื้นด้วยความเหยียดหยามขั้นสุด สันกรามขบเข้าหากันแน่นจนเป็นสันนูน น้ำเสียงทุ้มต่ำลอดไรฟันออกมาทีละคำอย่างชัดเจน "ปากเสียแบบนี้... สงสัยต้องให้คนของฉันช่วยอบรมมารยาทใหม่สักรอบแล้วล่ะมั้งครับ" คินน์พูดจบก็กวาดสายตาไปรอบห้อง เรียกบอดี้การ์ดชุดสูทดำสองคนที่ยืนรออยู่ด้านนอกให้ก้าวเข้ามา แต่ก่อนที่สถานการณ์จะบานปลายไปมากกว่านั้น เสียงโทรศัพท์มือถือในกระเป๋าเสื้อของคินน์ก็สั่นครืดคราดขึ้นมาทำลายความตึงเครียด ชายหนุ่มขมวดคิ้วเล็กน้อยด้วยความหงุดหงิดที่ถูกขัดจังหวะ แต่เมื่อก้มลงมองหน้าจอ... สายตาคมกริบก็พลันเปลี่ยนเป็นความตกใจระคนเคร่งเครียด ชื่อที่ปรากฏบนหน้าจอ... คือเบอร์โทรศัพท์ของเลขานุการส่วนตัวที่โรงพยาบาลเอกชนชื่อดัง ซึ่งเป็นสถานที่ที่พ่อของรินรดากำลังรักษาตัวอยู่ คินน์ชะงักไปชั่ววินาที หัวใจกระตุกวูบอย่างไม่ทราบสาเหตุ เขารับสายทันทีโดยไม่ลังเล "มีอะไร..." "คุณคินน์ครับ!แย่แล้วครับ... คุณผู้ชาย... พ่อของคุณรินรดาอาการทรุดหนักลงกะทันหัน ตอนนี้แพทย์กำลังย้อมหัวใจด่วนครับ!" โลกทั้งใบคล้ายหยุดหมุน รินรดาที่ยืนอยู่ข้างๆ สังเกตเห็นสีหน้าของคินน์ที่เปลี่ยนสีไปอย่างฉับพลัน หัวใจดวงน้อยกระตุกวูบด้วยสังหรณ์ใจที่เลวร้ายที่สุด เธอยื่นมือไปคว้าแขนเสื้อของเขาไว้แน่น เสียงสั่นพร่าเอ่ยถามออกมาทันที "คินน์... เกิดอะไรขึ้น? ใครโทรมา... พ่อฉัน... พ่อฉันเป็นอะไรใช่ไหมคะ!" คินน์หันมามองใบหน้างามที่ตอนนี้ซีดเผือดไร้สีเลือด เขารู้ดีว่าถ้าบอกความจริงตอนนี้ เธออาจจะรับไม่ไหว แต่เขาก็ไม่มีทางเลือกอื่นนอกจากต้องประคองร่างบางที่กำลังสั่นเทาไว้ในอ้อมแขน "ริน..." คินน์เอ่ยเสียงแผ่วเบa ความรู้สึกเจ็บปวดแปลบปลาบพุ่งเข้าเกาะกุมหัวใจ "เราต้องไปโรงพยาบาลเดี๋ยวนี้... พ่อของเธอ..." -------- ขอขอบพระคุณนักอ่านทุกท่านที่ร่วมเดินทางและสนับสนุนกันมาโดยตลอดนะครับ — ปราณธาตุเก้าสุริยัน