ความใกล้ชิดที่อันตราย

กองเอกสารบนโต๊ะทำงานยามวิกาลไม่ได้ทำให้สมองของรินรดาแล่นช้าลงเลยแม้แต่น้อย หากแต่เป็นร่างสูงใหญ่ของประธานกรรมการบริหารบริษัทอสังหาริมทรัพย์ยักษ์ใหญ่ที่กำลังนั่งเท้าคางจ้องมองเธออยู่ฝั่งตรงข้ามต่างหาก ที่ทำให้สมาธิอันน้อยนิดของเธอกำลังจะพังทลายลงในอีกไม่กี่วินาทีข้างหน้า "ถ้าคุณคินน์ว่างมากนัก ช่วยหยิบแฟ้มสีน้ำเงินมุมขวาให้หน่อยครับ ไม่ใช่นظرมาทางนี้แล้วทำให้ผมเสียสมาธิ" รินรดาเอ่ยเสียงเรียบ แม้หัวใจจะเต้นผิดจังหวะไปหลายรอบตั้งแต่เมื่อครึ่งชั่วโมงก่อนแล้ว คินน์เลิกคิ้วขึ้นเล็กน้อย รอยยิ้มมุมปากที่ปรากฏขึ้นนั้นช่างกวนประสาทและมีเสน่ห์ร้ายกาจในเวลาเดียวกัน ร่างสูงลุกขึ้นยืนเต็มความสูง ขายาวก้าวเดินอ้อมโต๊ะทำงานตัวใหญ่มาหยุดยืนอยู่ข้างเก้าอี้ที่เธอนั่งอยู่ แทนที่จะหยิบแฟ้มตามที่ขอ เขากลับวางมือทั้งสองข้างลงบนพนักพิงเก้าอี้ กักขังร่างบางเอาไว้ตรงกลางโดยสมบูรณ์ "ผมไม่ได้มองคุณเสียหน่อยรินรดา ผมกำลังมองดูความไร้ประสิทธิภาพในการทำงานของคุณต่างหาก" น้ำเสียงทุ้มต่ำเอ่ยชิดริมหู ลลมหายใจอุ่นร้อนที่เป่ารดต้นคอทำให้ขนอ่อนลุกชันไปหมด "ถอยไปเลยนะคุณคินน์ เรากำลังทำงานสำคัญอยู่" รินรดาเบี่ยงตัวหลบ ความใกล้ชิดนี้มันอันตรายเกินไป มากเสียจนเธอแทบไม่ได้ยินเสียงเครื่องปรับอากาศในห้องทำงานส่วนตัวนี้ด้วยซ้ำ "งานสำคัญอะไร... สัญญาร่วมทุนมูลค่าพันล้านเหรอ หรือว่า..." คินน์โน้มใบหน้าลงมา ดวงตาคมกริบคู่นั้นมองสำรวจริมฝีปากที่กำลังเม้มเข้าหากันด้วยความประหม่า ก่อนจะเลื่อนขึ้นสบตาเธอตรงๆ "กลัวว่าตัวเองจะห้ามใจไม่ไหวมากกว่า" "คุณ... นี่มันจะมากเกินไปแล้วนะ!" รินรดาหันขวับกลับมาต่อ ทว่าเพราะระยะห่างที่ใกล้กันจนแทบไม่มีช่องว่าง ทำให้ปลายจมูกของทั้งคู่เกือบจะชนกัน ลมหายใจอุ่นๆ ประสานกันในความเงียบงัน กลิ่นน้ำหอมผู้ชายเจือจางผสานกับกลิ่นกายสะอาดสะอ้านของคินน์ กำลังทำลายเกราะป้องกันทุกอย่างที่เธอสร้างขึ้นมาตลอดทั้งวัน มือหนาที่เคยทาบอยู่บนพนักพิงเก้าอี้ เคลื่อนมาแตะที่กรามมนแผ่วเบa ปลายนิ้วโป้งเกลี่ยไล้ริมฝีปากอิ่มอย่างถือวิสาสะ สัมผัสนั้นแผ่วเบาราวกับขนนก แต่กลับร้อนรุ่มราวกับเปลวไฟที่แผดเผาเหตุผลทั้งหมดให้มอดไหม้ ดวงตาของคินน์เปลี่ยนเป็นสีเข้มขึ้น ความดุดันเยือกเย็นที่เคยมีมลายหายไป เหลือเพียงความปรารถนาอันดิบเถื่อนและอาการคลั่งรักที่เจ้าตัวพยายามเก็บซ่อนมาตลอด "ปากดีแบบนี้ทุกที..." คินน์กระซิบเสียงพร่ามัว สายตาจับจ้องริมฝีปากเธอนิ่ง "แต่เวลาใกล้กันทีไร คุณไม่เคยเถียงผมได้สักคำ รินรดา" รินรดาหัวใจเต้นโครมครามจนแทบกระเด็นออกมานอกอก มือบางที่วางอยู่บนตักกำเข้าหากันแน่นเพื่อยับยั้งชั่งใจ เธอยากจะผลักไสร่างสูงออกไป แต่ร่างกายกลับทรยศด้วยการไร้เรี่ยวแรงจะขัดขืน เคมีที่ดึงดูดระหว่างคนทั้งสองรุนแรงเกินกว่าจะต้านทาน ท่ามกลางบรรยากาศที่อบอวลไปด้วยความเสน่หาและแรงปรารถนาที่กำลังก่อตัวขึ้นอย่างเงียบงัน ใบหน้าของคินน์โน้มต่ำลงมาเรื่อยๆ ระยะห่างลดลงเหลือเพียงเสี้ยววินาที ริมฝีปากหยักลึกเคลื่อนเข้าใกล้เป้าหมายอย่างช้าๆ เพื่อให้เธอมีโอกาสปฏิเสธ ทว่า... ในวินาทีที่ริมฝีปากของทั้งคู่กำลังจะแนบชิดสนิทกัน ท่ามกลางเสียงลมหายใจที่ขาดห้วงและหัวใจที่เต้นรัวเป็นกลองเพล *ก๊อก! ก๊อก! ก๊อก!* เสียงเคาะประตูดังขึ้นสามครั้งติดกันอย่างไม่มีปี่มีขลุ่ย ตามมาด้วยเสียงเปิดประตูที่ถูกผลักเข้ามาโดยไม่รอให้อีกฝ่ายอนุญาต "คุณคินน์ครับ เอกสารด่วนจาก... เฮ้ย! ผมขอโทษ! ผมไม่ได้ตั้งใจมาขัดจังหวะ!" เสียงทุ้มคุ้นหูของธันวาที่อุทานลั่นด้วยความตกใจ ทำให้คินน์และรินรดาต้องผละออกจากกันแทบไม่ทัน ร่างสูงของประธานหนุ่มสบถออกมาเบาๆ อย่างหัวเสียในลำคอด้วยความหงุดหงิดขีดสุดที่ถูกขัดจังหวะสำคัญ ส่วนรินรดาหน้าแดงก่ำรีบหันไปหยิบแฟ้มเอกสารขึ้นมาเปิดอ่านแก้เก้อในทันที ธันวากลืนน้ำลายลงคออย่างยากลำบาก สายตาสลับมองเจ้านายหนุ่มหน้าตาถมึงทึงกับเพื่อนสนิทที่กำลังนั่งหน้าแดงอยู่ตรงข้าม ก่อนจะค่อยๆ ถอยหลังกรูดเตรียมเผ่นออกจากห้อง และในวินาทีนั้นเอง ธันวาก็เอ่ยประโยคที่ทำให้บรรยากาศในห้องเย็นยะเยือกขึ้นมาทันที "เอ่อ... คือว่า... พอดีข้างล่างมีแขกไม่ได้รับเชิญมารอพบคุณรินรดาครับ... เขาบอกว่าเป็น 'คู่หมั้น' ที่ไม่ได้เจอกันนานของคุณรินรดาครับ" ขอบพระคุณนักอ่านทุกท่านที่ติดตามและอินไปกับโมเมนต์นี้นะครับ แล้วพบกันใหม่ในตอนหน้านะครับ - ปราณธาตุเก้าสุริยัน