การจากลาที่เจ็บปวด

เสียงกระดาษปึกใหญ่กระทบลงบนกระจกโต๊ะทำงานหรูหราดังสนั่น หยาดน้ำตาที่รินรดาพยายามกลั้นไว้ตลอดหลายสัปดาห์ร่วงหล่นลงกระทบพื้นผิวโต๊ะเป็นวงกว้าง ดวงตากลมโตที่เคยฉายแววท้าทายและดื้อรั้น บัดนี้กลับแดงก่ำและสั่นระริก เธอจ้องมองชายหนุ่มผู้เป็นเจ้าของบริษัทที่เธอยอมเอาทั้งชีวิตและศักดิ์ศรีเข้าแลกเพื่อช่วยเหลือ แต่วินาทีนี้ สิ่งที่เธอได้รับกลับมีเพียงสายตานิ่งสนิทไร้ความรู้สึก และคำพูดเชือดเฉือนที่บาดลึกถึงขั้วหัวใจ "เซ็นชื่อลงไปเสีย... แล้วไสหัวออกไปจากชีวิตผม รินรดา" น้ำเสียงของคินน์เย็นชาดั่งน้ำแข็งขั้วโลก ทว่ามือหนาที่ซ่อนอยู่ภายใต้โต๊ะทำงานกลับกำเข้าหากันแน่นจนเส้นเลือดปูดโปน เขากำลังทรมาน—ทรมานกับเกมบ้าๆ ที่ตัวเองเป็นคนสร้างขึ้น ทรมานที่ต้องขับไล่ผู้หญิงที่เขารักสุดหัวใจให้พ้นจากสายตา เพียงเพราะทิฐิโง่เง่าและคำว่าศักดิ์ศรีค้ำคอ รินรดานิ่งงั้นไปชั่วขณะ ริมฝีปากบางเม้มเข้าหากันจนเป็นเส้นตรง ก่อนที่เธอจะหัวเราะออกมาเบาๆ เสียงหัวเราะที่เต็มไปด้วยความสมเพชเวทนา ทั้งต่อตัวเขาและตัวเธอเอง "คุณนี่มันใจร้ายไม่มีที่ติเลยนะครับ... คุณคินน์" เธอเอ่ยชื่อเขาด้วยน้ำเสียงที่สั่นเครือแต่ทว่าชัดถ้อยชัดคำ "ตลอดเวลาที่ผ่านมาที่คุณเหยียดย่ำศักดิ์ศรีของฉัน คุณคงสนุกมากสินะครับที่คุณได้เป็นผู้ควบคุมทุกอย่าง... ได้เห็นฉันดิ้นรนอยู่ในกำมือของคุณ" "อย่ามาทำเป็นพูดดี รินรดา!" คินน์ตบโต๊ะเสียงดังลั่น ลุกพรวดขึ้นเต็มความสูง ร่างสูงใหญ่ก้าวเข้าประชิดตัวเธอด้วยความโกรธเกรี้ยวที่ถูกจุดชนวน "เธอคิดว่าฉันไม่รู้หรือไงว่าเธอกับไอ้ธันวามันเล่นตลกอะไรกันเบื้องหลังหลังฉัน! หอบเงินก้อนโตมาซื้อหุ้นบริษัทฉัน... คิดจะตบหน้าฉันให้หงายเงิบสินะ ถึงเวลาแล้วนี่! ได้สิ่งที่ต้องการแล้วก็ไสหัวไปสิ จะมายืนร้องไห้เรียกร้องความสงสารอะไรตรงนี้อีก!" คำพูดที่พ่นออกมาจากความหึงหวงและความเข้าใจผิดพุ่งชนเข้ากลางใจของหญิงสาวจนแหลละเอียด รินรดาสูดหายใจเข้าลึกเพื่อกอบกู้เศษซากศักดิ์ศรีที่เหลืออยู่เป็นครั้งสุดท้าย เธอมองลึกเข้าไปในดวงตาคู่คมที่เธอมักจะเห็นเงาของตัวเองสะท้อนอยู่ในนั้นเสมอ... แต่บัดนี้ มันว่างเปล่า ในเมื่อเขาเลือกที่จะมองเธอเป็นแค่นางมารร้ายผู้ทะเยอทะยาน... เธอก็จะเดินออกไปในฐานะนั้นเอง "ใช่... ฉันได้สิ่งที่ต้องการแล้ว" รินรดาเชิดหน้าขึ้น หยาดน้ำตาถูกปัดทิ้งด้วยหลังมืออย่างไม่ไยดี แววตาที่มองเขากลับมามีความแข็งกร้าวและเด็ดเดี่ยวจนคินน์ชะงัก "ฉันได้ซื้ออิสรภาพของตัวเองคืนมาแล้ว และคุณก็ไม่ต้องทนเห็นหน้าผู้หญิงน่ารำคาญคนนี้อีกต่อไป... ลาก่อนครับ คุณคินน์" สิ้นคำพูดนั้น รินรดาก็คว,้าปากกาหมึกซึมราคาแพงจรดลายเซ็นลงบนเอกสารโอนหุ้นและใบลาออกด้วยความรวดเร็วและเด็ดขาด ปลายปากกาขูดขีดกระดาษจนเกิดเสียงแหลมเล็กบาดแก้วหู ก่อนที่เธอจะวางมันลงอย่างไม่ไยดี แล้วหันหลังก้าวเดินออกไปทันทีโดยไม่แม้แต่จะชายตามองกลับมาอีก ปัง! เสียงประตูปิดลงสนิท ทิ้งให้คินน์ยืนเคว้งคว้างอยู่ท่ามกลางห้องทำงานที่กว้างใหญ่และเงียบงัน ราวกับโลกทั้งใบพังทลายลงมาตรงหน้า "ริน..." คำเรียกแผ่วเบาหลุดออกจากริมฝีปากหยักที่สั่นเทา ขาทั้งสองข้างทรุดฮวบลงนั่งกับเก้าอี้ทำงานอย่างคนหมดแรง สายตาคมกวาดมองไปทั่วห้องที่ไร้เงาของคนตัวเล็ก ความเงียบเข้ากัดกินหัวใจของเขาจนเจ็บแปลบราวกับมีใครเอามีดมาคว้าน ร่างกายที่เคยแข็งแกร่งกลับรู้สึกชาหนึบไปหมดเมื่อตระหนักได้ว่า... ครั้งนี้ เธอเดินออกไปจากชีวิตเขาจริงๆ แล้ว และเธอก็ไม่ได้หันกลับมามองเขาเลยแม้แต่น้อย ในขณะเดียวกัน ที่ล็อบบี้ชั้นล่างของบริษัท ธันวายืนรออยู่ด้วยท่าทีสงبสุขุม รอยยิ้มบางๆ ปรากฏขึ้นบนใบหน้าคมคายเมื่อเห็นร่างเพียวบางของหญิงสาวเดินออกมาจากลิฟต์พิเศษด้วยดวงตาที่บวมช้ำ ทว่าฝีเก้านั้นมั่นคงและเด็ดเดี่ยว "เรียบร้อยดีไหมครับคุณผู้ถือหุ้นใหญ่" ธันวาเอ่ยทักทายด้วยน้ำเสียงอบอุ่น พร้อมกับยื่นผ้าเช็ดหน้าสะอาดให้เธอ รินรดารับมาซับใต้ตาเบาๆ สูดหายใจเข้าลึกเพื่อปรับโทนเสียงให้เป็นปกติ ก่อนจะเงยหน้าสบตากับเพื่อนสนิทที่คอยช่วยเหลือเธอมาตลอด "เรียบร้อยดีครับธันวา... ต่อจากนี้ รินรดาคนเก่าได้ตายไปแล้วล่ะครับ" เธอยิ้มเศร้าๆ ทว่าแววตากลับฉายประกายความมุ่งมั่นบางอย่าง "ในเมื่อเขาอยากให้ฉันใจร้ายนัก ฉันก็จะทำให้เขาได้เห็นว่า การไม่มีฉันมันทรมานแค่ไหน" ธันวาตบไหล่เธอเบาๆ เป็นเชิงให้กำลังใจ "ยอดเยี่ยมมากครับ งั้นเราไปฉลองให้กับก้าวใหม่ของคุณกันเถอะ" ทั้งสองคนกำลังจะก้าวเดินออกไปจากตึกสำนักงานแห่งนั้น ทว่าในเสี้ยววินาทีก่อนที่ประตูกระจกอัตโนมัติจะเปิดออก เสียงฝีเท้าหนักหน่วงราวกับพายุที่โหมกระหน่ำก็ดังขึ้นจากด้านหลัง พร้อมกับเสียงทุ้มต่ำที่ตะโกนก้องด้วยความเกรี้ยวกราดและร้อนรนจนทุกคนในบริเวณนั้นต้องหันไปมอง "หยุดอยู่ตรงนั้นนะ! รินรดา!" คินน์ที่วิ่งกระหืดกระหอบลงมาจากชั้นบนโดยไม่สนภาพลักษณ์ท่านประธานผู้เยือกเย็น ยืนหอบหายใจจนตัวโยน สายตาคมกริบมองตรงมาที่หญิงสาวและมือของธันวาที่แตะอยู่บนไหล่ของเธอ หัวใจของเขาหล่นวูบไปอยู่ที่ตาตุ่มเมื่อเห็นภาพบาดตานั้น และความคิดที่ว่า *'เธอจะไปจากฉันจริงๆ'* มันกำลังแผดเผาทุกอณูในร่างกายของเขาให้กลายเป็นจุล รินรดาร่างกายแข็งทื่อ เธอนิ่งค้างไปชั่วขณะเมื่อได้ยินเสียงนั้น หัวใจที่เพิ่งบอกตัวเองว่าเข้มแข็งกลับกระหน่ำเต้นรัวขึ้นมาอีกครั้งอย่างไม่รักดี เธอนิ่งงันไปครู่หนึ่งก่อนจะสูดลมหายใจเข้าลึก และตัดสินใจค่อยๆ หันกลับไปเผชิญหน้ากับเขาเป็นครั้งสุดท้าย ดวงตากลมโตสบประสานกับนัยน์ตาคู่คมที่เต็มไปด้วยความเจ็บปวดและความคลั่งรักที่ถูกเก็บกดไว้จนมิด บรรยากาศรอบตัวราวกับหยุดนิ่งลงในเสี้ยววินาทีนั้น "คุณ..." รินรดาเอ่ยเสียงเรียบเย็น ปรายตามองชายหนุ่มที่ยืนหอบหายใจอยู่ตรงหน้า "มีธุระอะไรกับผู้ถือหุ้นใหม่อย่างผมอีกเหรอครับ... คุณคินน์" จากใจ - ปราณธาตุเก้าสุริยัน