ความว่างเปล่า

แฟ้มเอกสารบนโต๊ะทำงานกระจายเกลื่อนราวกับผ่านพายุลูกใหญ่พัดผ่าน ทว่าพายุที่โหมกระหน่ำอยู่ภายในอกของคินน์กลับรุนแรงยิ่งกว่านั้นหลายร้อยเท่า "คุณชายตัวร้ายกับยัยคนดื้อของเขา" ตอนที่ 36 — "ความว่างเปล่า" กลิ่นกาแฟดำที่เย็นชืดจนส่งกลิ่นขมปร่าไม่สามารถดึงสติของชายหนุ่มให้หลุดพ้นจากห้วงความคิดอันดำมืดได้ ดวงตาคมกริบทอดมองภาพถ่ายใบล่าสุดในมือด้วยความรู้สึกที่แทบแหลกสลาย รินรดา... ผู้หญิงที่เคยต่อปากต่อคำกับเขาด้วยแววตาดื้อรั้น บัดนี้กลับหายลับไปจากพื้นที่ที่เขาร E-mail รายงานการเดินทางและข้อความเสียงถูกทิ้งไว้เพียงความเงียบงัน *ติ๊ด! เสียงสัญญาณเตือนจากหน้าจอคอมพิวเตอร์ปลุกให้เขาเงยหน้าขึ้น* หน้าจอแสดงผลไฟล์ข้อมูลการเงินและเส้นทางการเดินทางที่ถูกส่งตรงมาจากนักสืบเอกชนที่เขาว่าจ้าง คินน์ขบกรามแน่นจนสันนูนขึ้นเป็นริ้ว ความเย่อหยิ่งและมานะถือดีที่เคยมีถูกแผดเผาจนมอดไหม้ เหลือเพียงความคลั่งรักที่ถูกบีบอัดจนกลายเป็นความเจ็บปวดเจียนตาย หากเขารู้ล่วงหน้าสักนิดว่าการผลักไสเธอออกไปในวันนั้น จะกลายเป็นการสูญเสียเธอไปตลอดกาล เขายอมเอาศักดิ์ศรีทั้งหมดที่มีในชีวิตไปแลกกับการได้ยินเสียงบ่นกระปอดกระแปดของเธออีกสักครั้งยังดีเสียกว่า "คุณชายครับ... ทีมสืบสวนรายงานเข้ามาเพิ่มเติมแล้วครับ" เสียงทุ้มของเลขาหนุ่มดังขึ้นเบาๆ ที่หน้าประตูห้องทำงาน "ว่ามา" คินน์เอ่ยเสียงแหบพร่า ดวงตาแดงก่ำช้อนขึ้นมองลูกน้อง "เราพบเบาะแสการจองตั๋วโดยสารเที่ยวเดียวปลายทางภาคเหนือ... และมีชื่อของคุณธันวาปรากฏอยู่ในการเดินทางครั้งนี้ด้วยครับ" ราวกับมีค้อนเหล็กอันมหึมาฟาดลงกลางใจ ชื่อของธันวา... คู่แข่งหัวใจที่คอยวนเวียนอยู่ใกล้ชิดเธอเสมอ คินน์หัวเราะในลำคออย่างเย้ยหยันตัวเอง ความหึงหวงที่เคยคุกรุ่นพุ่งพล่านขึ้นมาอีกครั้ง แต่มันกลับเจือปนไปด้วยความหวาดกลัวอย่างที่ไม่เคยเป็นมาก่อน กลัวว่าเธอจะเลือกไปซบอ้อมอกของผู้ชายที่แสนอบอุ่นคนนั้น กลัวว่าเขาจะกลายเป็นเพียงคนแปลกหน้าในชีวิตของเธอ "เตรียมรถ... ผมจะไปเชียงรายเดี๋ยวนี้" คินน์สั่งการเสียงเฉียบขาด ลุกขึ้นยืนเต็มความสูง แม้ร่างกายจะอ่อนล้าจากการไม่ได้นอนมาสองวันเต็ม แต่จิตวิญญาณข้างในกลับลุกโชนด้วยแรงปรารถนาที่จะทวงเธอกลับคืนมา การเดินทางข้ามจังหวัดท่ามกลางสายฝนที่โปรยปรายลงมาอย่างไม่ขาดสายยิ่งซ้ำเติมบรรยากาศภายในรถให้หม่นหมอง คินน์กุมพวงมาลัยแน่น นิ้วมือเรียวยาวสั่นเทาเล็กน้อยเมื่อนึกถึงรอยยิ้มครั้งสุดท้ายที่เธอส่งให้ก่อนจะเดินจากไป ภาพความทรงจำทุกฉากทุกตอนไหลย้อนเข้ามาในหัวราวกับภาพยนตร์ซ้ำๆ เขาเคยคิดว่าความร่ำรวยและอำนาจจะสามารถซื้อได้ทุกอย่าง ยกเว้นหัวใจของเธอ และตอนนี้เขากำลังเรียนรู้บทเรียนราคาแพงที่สุดว่า ความว่างเปล่าที่ไม่มีรินรดานั้นมันน่ากลัวแค่ไหน เมื่อรถหรูแล่นมาถึงรีสอร์ทปลายทางตามพิกัดที่สืบทราบ บรรยากาศโดยรอบเงียบสงบและโอบล้อมด้วยหมอกหนา คินน์ก้าวลงจากรถโดยไม่สนใจร่มที่ลูกน้องยื่นให้ เม็ดฝนเย็นเฉียบปะทะใบหน้าหล่อเหลาที่ตอนนี้เต็มไปด้วยความมุ่งมั่น เขาเดินตรงไปยังล็อบบี้ สอบถามข้อมูลด้วยน้ำเสียงทรงอำนาจจนพนักงานตากลัว "ห้องพักของคุณรินรดา... อยู่ที่ไหน" "เอ่อ... ห้อง 304 ค่ะคุณท่าน แต่ว่า..." พนักงานอึกอัก คินน์ไม่รอให้หล่อนพูดจบ เขาสขายาวก้าวผ่านเคาน์เตอร์พุ่งตรงไปยังบันไดทันที หัวใจเต้นรำด้วยความระทึกปนหวาดหวั่น ทุกย่างก้าวเข้าใกล้เป้าหมายมากขึ้นเรื่อยๆ จนกระทั่งมาหยุดอยู่หน้าประตูไม้สีเข้มของห้องพักหมายเลข 304 สูดลมหายใจเข้าลึกเพื่อสะกดกลั้นอารมณ์ที่ปั่นป่วน มือหนายื่นออกไปหมายจะเคาะประตูเรียก แต่ทว่า... *แกร็ก!* เสียงกลอนประตูด้านในถูกปลดล็อกโดยฝีมือใครบางคน ประตูค่อยๆ เปิดแง้มออก เผยให้เห็นร่างโปร่งของธันวาที่ยืนยิ้มบางๆ อยู่ในชุดลำลองสบายๆ พร้อมกับเสียงหวานคุ้นเคยที่ดังแทรกออกมาจากด้านในห้อง "ธันวา... กาแฟที่ขอเมื่อกี้ได้รึยัง..." เสียงของรินรดาชะงักกึกทันทีเมื่อสายตาของเธอปะทะเข้ากับร่างสูงทื่อของคนที่ยืนอยู่หน้าห้อง คินน์เบิกตากว้าง หัวใจกระหน่ำเต้นรัวแรงยิ่งกว่ากลองศึกเมื่อเห็นเธอยืนอยู่ตรงนั้น... ในห้องเดียวกับผู้ชายอีกคน จากใจ - ปราณธาตุเก้าสุริยัน ขอบคุณผู้อ่านทุกท่านที่ร่วมเดินทางและส่งกำลังใจให้ตัวละครของเราผ่านมาถึงบทนี้ด้วยกันนะครับ