ระยะห่างที่เพิ่มขึ้น

“ถอยไปครับคุณคินน์ ตรงนี้มันทางเดิน ไม่ใช่สนามเด็กเล่นที่จะมายืนขวางทางใคร” รินรดาเอ่ยเสียงเรียบ ทว่าแววตาที่สบประสานนั้นไหวระริก เธอพยายามรักษาระยะห่างด้วยการเบี่ยงตัวหลบคนตัวสูงใหญ่ที่ยืนพิงผนังโถงทางเดินคอนโดมิเนียมหรู กลิ่นน้ำหอมยี่ห้อแพงระยับที่คุ้นเคยตีรวนขึ้นมาในจมูกจนเธอต้องกลั้นหายใจ คินน์ไม่ได้ขยับตัว เขาเพียงแค่ปรายตาคมกริบมองหญิงสาวที่พยายามตีตัวออกห่างด้วยท่าทางถือดี มุมปากหนากระตุกยิ้มหยันที่ไม่ได้ส่งไปถึงดวงตา “สนามเด็กเล่นเหรอ? ก็นึกว่าเธอกำลังเล่นซ่อนแอบอยู่เสียอีก รินรดา เห็นเดินหนีผมมาสามวันติด นึกว่าขาเจ็บจนก้าวไม่ออกเสียอีก” “ผมแค่ยุ่ง ไม่มีเวลามาเล่นเกมไล่จับกับคุณ” เธอตอบพลางก้าวเท้าผ่านเขาไป ทว่ามือหนาฉวยข้อมือเธอไว้มั่น ไม่ได้ออกแรงรุนแรง แต่เป็นสัมผัสที่บังคับให้เธอต้องหยุดชะงัก “ยุ่ง หรือว่าหนี?” เสียงของเขาต่ำลงจนฟังดูสั่นประสาท “ธันวามันสอนวิธีเลี่ยงคนให้เธอหรือไง ถึงได้ดูเชี่ยวชาญขึ้นผิดหูผิดตา” รินรดาแค่นยิ้ม ดึงข้อมือออกจากการเกาะกุมอย่างถือดี “อย่าเอาคนอื่นมาเกี่ยว คุณจะพาลใครก็ได้ แต่ไม่ใช่กับธันวา เขาไม่ได้มีนิสัยชอบก้าวก่ายชีวิตส่วนตัวของใครเหมือนคุณ” บรรยากาศในโถงทางเดินเงียบสนิทจนได้ยินเสียงลมหายใจ คินน์จ้องมองใบหน้าหวานที่เชิดขึ้นอย่างไม่ยอมคน แววตาของเขาเปลี่ยนจากความเย็นชาเป็นความกรุ่นโกรธที่พร้อมจะเผาผลาญทุกอย่าง “ก้าวก่าย? ผมเรียกว่าความหวังดี ส่วนเธอก็เรียกมันว่าความน่ารำคาญ... เราสองคนคงนิยามคำว่า ‘คนของตัวเอง’ ต่างกันมากสินะ” รินรดาชะงักไปครู่หนึ่ง คำว่า ‘คนของตัวเอง’ ทำให้หัวใจเธอกระตุกรุนแรง แต่นั่นยิ่งเป็นเหตุผลให้เธอต้องถอยห่าง เธอหันกลับมาเผชิญหน้ากับเขา ตรงๆ เป็นครั้งแรกในรอบหลายวัน “เราไม่เคยเป็นอะไรกัน คินน์ และนั่นคือเหตุผลที่ผมต้องเว้นระยะห่าง” เธอเน้นเสียงหนักแน่น “คุณมีโลกของคุณที่สูงส่งเกินกว่าที่ผมจะเอื้อมถึง และผมก็พอใจกับโลกใบเล็กๆ ที่ผมสร้างเองได้โดยไม่ต้องพึ่งพาใคร... โดยเฉพาะคนอย่างคุณ” “เธอมันก็แค่คนดื้อที่ปากแข็งไม่ยอมรับความจริง” คินน์ก้าวประชิดตัวจนแผ่นหลังของรินรดาชนกับกำแพง เขากักขังเธอไว้ด้วยวงแขนที่ทาบลงบนผนังทั้งสองข้าง “อยากเว้นระยะห่างนักใช่ไหม? ได้... งั้นมาดูกันว่าระยะห่างนั่นจะช่วยให้เธอหายใจคล่องขึ้น หรือจะทำให้เธอขาดใจตายเพราะความเย็นชากันแน่” รินรดาเม้มริมฝีปากแน่น หัวใจเธอเต้นรัวจนกลัวว่าเขาจะได้ยิน กลิ่นอายความเป็นชายที่โอบล้อมรอบตัวทำให้สติสัมปชัญญะที่สร้างขึ้นมาพังทลายลงทีละน้อย เธอหลบสายตาที่ร้อนแรงนั้น ทว่าคินน์กลับเชยคางเธอให้เงยขึ้นรับสายตาบังคับ “อย่ามองไปทางอื่น” เขาพึมพำ “มองผม... แล้วตอบมาซิว่าไอ้ที่บอกว่าพอใจน่ะ มันเป็นเรื่องจริง หรือแค่คำโกหกที่สร้างขึ้นมาเพื่อปิดบังความรู้สึกตัวเองกันแน่?” ขณะที่ลมหายใจของทั้งคู่สอดประสานกันจนแทบจะกลายเป็นลมหายใจเดียวกัน เสียงฝีเท้าที่ก้าวเข้ามาจากทางเดินฝั่งลิฟต์ก็ดังขึ้นขัดจังหวะความตึงเครียดนั้น “ริน? มายืนทำอะไรตรงนี้ครับ พอดีผมเอาของมาฝาก เห็นว่าช่วงนี้ดูเหนื่อยๆ” ธันวาก้าวเข้ามาพร้อมกับถุงกระดาษในมือ เขามองเห็นภาพตรงหน้าและชะงักไปครู่หนึ่ง แววตาของเขาเปลี่ยนเป็นความเคร่งขรึมเมื่อเห็นคินน์ที่ยังคงกักตัวรินรดาเอาไว้ คินน์ชักมือกลับอย่างช้าๆ เขายืดตัวตรงด้วยท่าทางสง่างามไร้ที่ติ ก่อนจะปรายตามองธันวาด้วยสายตาเหยียดหยาม “มาได้จังหวะดีนี่ ธันวา ดูเหมือนคนดื้อของคุณกำลังต้องการตัวช่วยพอดี” คินน์หันมามองรินรดาเป็นครั้งสุดท้าย แววตาของเขาเย็นเยียบจนน่าใจหายก่อนจะหันหลังเดินจากไป ทิ้งไว้เพียงความเงียบที่กดทับหัวใจของรินรดาให้หนักอึ้ง ธันวาเดินเข้ามาใกล้พลางเอ่ยถามด้วยความห่วงใย “ริน... เป็นอะไรหรือเปล่า? เขาทำอะไรเธอรึเปล่าครับ?” รินรดาสูดลมหายใจลึก พยายามปรับสีหน้าให้เป็นปกติ แม้ข้างในจะแตกสลายเพียงใด “ฉันไม่เป็นไรธันวา ขอบใจนะที่มา... แต่ฉันว่า เราคงต้องคุยเรื่องระยะห่างระหว่างเรากันใหม่แล้วล่ะ” ธันวาขมวดคิ้วด้วยความไม่เข้าใจ ทว่าก่อนที่รินรดาจะได้พูดอะไรต่อ ประตูห้องฝั่งตรงข้ามที่คินน์เพิ่งเดินเข้าไปก็เปิดออกอีกครั้ง พร้อมกับร่างสูงที่เดินกลับออกมาด้วยแววตาที่เปลี่ยนไปเป็นความเด็ดขาดที่น่ากลัว “ธันวา... นายคงต้องกลับไปก่อน” คินน์เอ่ยเสียงเรียบ ทว่าทรงอำนาจจนธันวาต้องชะงัก “เพราะรินรดามีเรื่องที่ต้อง ‘ตกลง’ กับผมเป็นการส่วนตัว... เรื่องที่เธออาจจะยังไม่รู้ตัวด้วยซ้ำว่ามันสำคัญแค่ไหน” รินรดามองคินน์ด้วยความตระหนก “คุณจะทำอะไร?” คินน์ไม่ได้ตอบ เขาเพียงแค่คว้าข้อมือเธอแล้วดึงเข้าไปในห้องของเขา ก่อนจะปิดประตูเสียงดังสนั่น ทิ้งให้ธันวายืนเคว้งอยู่หน้าห้องด้วยความงุนงงและโกรธแค้น ขอบพระคุณนักอ่านทุกท่านที่ร่วมเดินทางและใจฟูไปกับความซึนเดระของพ่อหนุ่มปากแข็งคนนี้ แล้วพบกันใหม่ในตอนหน้านะครับ