ศัตรูหัวใจแสดงตัว

“ฉันไม่เคยอนุญาตให้เธอเอาเวลาไปใช้กับผู้ชายคนอื่น โดยเฉพาะไอ้หมอนั่น” เสียงทุ้มต่ำของคินน์ดังแทรกผ่านความเงียบในห้องทำงานส่วนตัว แรงกดดันจากร่างสูงใหญ่ที่ก้าวเข้ามาประชิดตัวรินรดาส่งผลให้หญิงสาวต้องถอยหลังไปจนแผ่นหลังชนกับขอบโต๊ะทำงาน แววตาของเขาไม่ได้เย็นชาเหมือนทุกครั้ง แต่มันกลับฉายชัดถึงความไม่พอใจที่กรุ่นอยู่ภายใน เหมือนลาวาใต้ภูเขาไฟที่พร้อมจะระเบิดออกมาได้ทุกเมื่อ รินรดาเชิดหน้าขึ้น แม้หัวใจจะเต้นผิดจังหวะจนแทบกระเด็นออกมาข้างนอก แต่เธอก็ไม่ยอมเป็นฝ่ายพ่ายแพ้ในเกมอารมณ์นี้ “เขาคือเพื่อนของฉัน คุณคินน์ค่ะ... อ้อ ขอโทษที ผมลืมไปว่าคุณ ‘คินน์’ คงไม่เข้าใจคำว่าเพื่อน เพราะชีวิตคุณคงมีแต่ ‘ผลประโยชน์’ กับ ‘คนใช้’” รินรดาเน้นเสียงคำว่าคนใช้ด้วยแววตาท้าทาย คินน์ชะงักไปครู่หนึ่ง ก่อนจะแค่นยิ้มที่มุมปาก มือหนายื่นไปยันโต๊ะกักขังร่างบางเอาไว้ด้วยแขนทั้งสองข้าง กลิ่นน้ำหอมยี่ห้อหรูประจำตัวของเขาคลุ้งอยู่ในอากาศ ทำให้รินรดารู้สึกเหมือนกำลังขาดอากาศหายใจ “เพื่อนเหรอ? เพื่อนประเภทไหนที่จับมือถือแขนกันกลางห้างได้ขนาดนั้น” คินน์โน้มใบหน้าลงมาจนปลายจมูกแทบจะชนกัน “เธอคงลืมไปว่าตอนนี้เธออยู่สถานะไหน... รินรดา” “สถานะที่ฉันเกลียดที่สุดไงล่ะ!” เธอกระแทกเสียงตอบกลับไป แต่ความกล้าหาญกลับหดหายเมื่อนิ้วเรียวยาวของชายหนุ่มเอื้อมมาเกลี่ยปอยผมที่ปรกหน้าเธออย่างแผ่วเบา สัมผัสนั้นไม่ได้รุนแรง แต่มันกลับทำลายกำแพงความรู้สึกที่เธอพยายามสร้างขึ้นมาอย่างดื้อดึงจนพังทลาย ในจังหวะที่บรรยากาศกำลังตึงเครียดจนเกือบจะถึงจุดเดือด เสียงเคาะประตูก็ดังขึ้นขัดจังหวะ คินน์ชักสีหน้าด้วยความหงุดหงิด เขาไม่ยอมถอยห่าง แต่ตะโกนออกไปเสียงแข็ง “ฉันสั่งแล้วไม่ใช่เหรอว่าอย่าให้ใครรบกวน!” “แต่ว่า... คุณคินน์คะ มีแขกมาหาค่ะ เธอ... เธอไม่ได้นัดไว้ แต่บอกว่าเป็นคนสำคัญของคุณค่ะ” เสียงเลขาฯ หน้าห้องสั่นเครืออย่างเห็นได้ชัด คินน์ขมวดคิ้วแน่น เขายอมผละจากรินรดาอย่างไม่เต็มใจนัก รินรดาอาศัยจังหวะนั้นรีบเดินเลี่ยงออกไปยืนห่างจากเขา แต่แล้วเหตุการณ์ที่ไม่คาดฝันก็เกิดขึ้นเมื่อประตูห้องถูกผลักเปิดออกโดยไม่ต้องรอคำอนุญาต หญิงสาวรูปร่างระหงในชุดเดรสสีแดงเพลิงก้าวเข้ามาด้วยท่าทีสง่างาม ใบหน้าสวยโฉบเฉี่ยวที่คุ้นตาผ่านสื่อบันเทิงบ่อยครั้งหยุดชะงักลงเมื่อเห็นทั้งสองคนในสภาพที่ดูออกทันทีว่าเพิ่งผ่านเหตุการณ์บางอย่างมา “คินน์... เห็นทีฉันจะมาผิดเวลาสินะ” รินรดานิ่งค้างไปทันทีเมื่อเห็นใบหน้าของหญิงสาวคนนั้น ‘พิมพ์มาดา’ นางแบบระดับแถวหน้าของประเทศ และที่สำคัญ... เธอคืออดีตคู่หมั้นที่เป็นข่าวครึกโครมว่าเลิกรากับคินน์ไปเมื่อสามปีก่อน คินน์ยืนนิ่งสนิท ดวงตาคมกริบของเขาไหววูบไปชั่วครู่ก่อนจะเปลี่ยนเป็นความเรียบเฉยที่คาดเดาไม่ได้ “มาทำไม” น้ำเสียงของคินน์เย็นชาดั่งน้ำแข็งขั้วโลก ต่างจากเมื่อครู่ลิบลับ “ทำไมถึงพูดแบบนั้นล่ะคะ” พิมพ์มาดายิ้มหวาน เดินเข้ามาใกล้คินน์ด้วยความคุ้นเคยก่อนจะหยิบสูทของชายหนุ่มที่พาดอยู่บนเก้าอี้ขึ้นมาพาดไว้ที่แขนตัวเองอย่างถือวิสาสะ “สามปีที่จากกันไป คุณคงลืมไปแล้วว่าคนแบบฉันไม่เคยยอมแพ้อะไรง่ายๆ... โดยเฉพาะเรื่องของ ‘เรา’” สายตาของพิมพ์มาดาตวัดมามองรินรดาอย่างประเมิน ก่อนจะเหยียดยิ้มที่มุมปาก “หรือว่าตอนนี้... คุณมี ‘ของเล่น’ ชิ้นใหม่ที่น่าสนใจกว่าฉันแล้ว ถึงได้ดูหงุดหงิดที่ฉันมาขัดจังหวะขนาดนี้” รินรดารู้สึกเหมือนถูกตบหน้ากลางอากาศ เธอไม่ใช่คนโง่ที่จะดูไม่ออกว่าสายตาที่พิมพ์มาดามองมานั้นแฝงไปด้วยความดูถูกเหยียดหยามมากเพียงใด หญิงสาวกำหมัดแน่นจนเล็บจิกเข้าที่ฝ่ามือ เธอเลือกที่จะไม่พูดอะไร แล้วหันหลังเตรียมเดินออกจากห้อง “เดี๋ยว...” คินน์เรียกขึ้น รินรดาหยุดกึกลง แต่ไม่ได้หันกลับไป “ปล่อยให้คุณได้คุยกับ ‘คนสำคัญ’ ของคุณเถอะค่ะ ฉันเองก็มีธุระที่ต้องไปทำเหมือนกัน” “รินรดา!” คินน์ก้าวเข้ามาคว้าข้อมือเธอไว้ ทว่าในจังหวะนั้นเอง พิมพ์มาดาก็แทรกตัวเข้ามาประชิดพร้อมกับขยับกายเข้าไปใกล้จนเนื้อตัวของทั้งคู่แทบจะแนบชิดกัน “คินน์คะ... พิมพ์มีเรื่องสำคัญที่ต้องคุยกับคุณจริงๆ เรื่องที่รินรดา... อาจจะไม่มีวันเข้าใจ เพราะมันคือเรื่องของเราสองคนในอดีตที่ค้างคา” พิมพ์มาดาเว้นจังหวะ ก่อนจะกระซิบเสียงแผ่วที่ได้ยินกันทั่วห้อง “เรื่องลูกของเรา...” ความเงียบเข้าปกคลุมห้องทำงานทันที เหมือนเวลาหยุดเดิน คินน์นิ่งสนิท ดวงตาที่เคยดุดันสั่นไหวอย่างรุนแรง รินรดาชะงักไป ความรู้สึกเหมือนโลกทั้งใบกำลังถล่มทลายลงตรงหน้า เธอค่อยๆ หันกลับมามองใบหน้าของคินน์ที่ตอนนี้ดูสับสนและตื่นตะลึงอย่างที่ไม่เคยเป็นมาก่อน รินรดาแค่นยิ้มออกมา เป็นรอยยิ้มที่เต็มไปด้วยความเจ็บปวดและสมเพชตัวเอง “เรื่องลูก... งั้นเหรอคะ?” รินรดาถามเสียงสั่น “คุณคินน์คะ... สิ่งที่ฉันได้รับรู้ในวันนี้ มันเกินกว่าที่คนนอกอย่างฉันจะรับไหวจริงๆ” เธอดึงข้อมือตัวเองออกจากมือของคินน์อย่างแรง โดยที่เขาไม่มีแรงต้านทานใดๆ อีกต่อไป สายตาที่รินรดามองมายังเขามันไม่ใช่ความโกรธ แต่มันคือความผิดหวัง... ที่ลึกซึ้งจนยากจะเยียวยา รินรดาก้าวเดินออกไปจากห้องอย่างมั่นคง ทิ้งให้คินน์ยืนอยู่ตรงนั้นกับอดีตที่ย้อนกลับมาหลอกหลอน และรอยยิ้มผู้ชนะของพิมพ์มาดาที่ค่อยๆ เผยออกมาในความสลัว คินน์หันกลับมามองหญิงสาวตรงหน้าด้วยสายตาที่เย็นเยียบเกินจะบรรยาย “เธอแน่ใจนะ... พิมพ์ ว่าสิ่งที่เธอเพิ่งพูดออกมา มันคือความจริง ไม่ใช่สิ่งที่เธอจินตนาการขึ้นมาเพื่อทำลายชีวิตฉัน” “คินน์...” พิมพ์มาดาเว้นช่วง ก่อนจะยกยิ้มที่ดูน่าขนลุก “จะจริงหรือไม่จริง... คุณก็น่าจะรู้ดีที่สุด ว่าคืนนั้นที่มิลาน... มันเกิดอะไรขึ้น” ขอบพระคุณนักอ่านทุกท่านที่ร่วมเดินทางมาด้วยกันจนถึงตอนนี้ และขอให้รอติดตามว่าความจริงคืออะไรในตอนหน้าครับ