ความอดทนที่สิ้นสุด

"ถอยไปครับ ธันวา" น้ำเสียงนั้นต่ำลึกจนเกือบเป็นเสียงคำรามในลำคอ รังสีอำมหิตที่แผ่ซ่านออกมาจากร่างหนาของคินน์ทำให้บรรยากาศภายในห้องรับรองวีไอพีแห่งนี้ลดฮวบลงหลายองศาในพริบตาเดียว ปลายนิ้วเรียวของเขาที่กำก้านแก้วไวน์แน่นจนข้อต่องอขาวซีด บ่งบอกถึงโทสะที่กำลังกัดกินสติสัมปชัญญะจนแทบไม่เหลือชิ้นดี รินรดาเบิกตากว้างด้วยความตกใจ หล่อนไม่คาดคิดว่าคนอย่างคินน์จะตามมาอาละวาดถึงหลังเวทีงานการกุศลแห่งนี้ ยิ่งเห็นท่าทางคุกคามที่เขามีต่อธันวา เพื่อนสนิทที่เพิ่งยื่นมือเข้ามาช่วยประคองหล่อนจากอาการข้อเท้าแพลงเมื่อครู่ หัวใจดวงน้อยก็ยิ่งเต้นระรัวด้วยความกรุ่นโกรธ "คุณคินน์! คุณไม่มีสิทธิ์มาทำกิริยาแบบนี้นะคะ... เอ๊ย, นะครับ!" รินรดาเผลอหลุดปากใช้สรรพนามคุ้นชินก่อนจะรีบแก้คำ แต่ความหงุดหงิดก็พุ่งปรี๊ดขึ้นมาจนหล่อนก้าวเข้าไปขวางกลางระหว่างชายหนุ่มทั้งสองทันที "นี่มันเรื่องส่วนตัวของฉันกับธันวา คุณมีสิทธิ์อะไรมาไล่เขาแบบนี้!" *มีสิทธิ์อะไรอย่างนั้นหรือ?* ดวงตาคมกริบของคินน์วาวโรจน์ขึ้นมาทันที ราวกับมีเปลวไฟสีชาดกำลังลุกโชนอยู่ข้างใน สันจมูกโด่งเป็นสันคมกระตุกเกร็งยามที่เขาแค่นหัวเราะออกมาในลำคออย่างเยือกเย็น รอยยิ้มหยันที่มุมปากนั้นช่างบาดลึกเสียจนคนมองรู้สึกเจ็บแปลบที่ขั้วหัวใจ "หึ... ถามว่าผมมีสิทธิ์อะไรอย่างนั้นหรือครับ รินรดา" คินน์ก้าวเข้ามาประชิดตัวหญิงสาวอย่างรวดเร็วจนหล่อนต้องถอยหลังกรูด สัมผัสจากไอความร้อนที่แผ่ออกจากร่างหนาทำให้รอบตัวราวกับมีสนามแม่เหล็กที่บีบอัดอากาศจนหายใจไม่ออก "ในฐานะที่ผมเป็น 'เจ้าหนี้' ที่ถือสัญญาค้ำประกันชีวิตคุณอยู่ทุกตารางนิ้ว หรือในฐานะที่ผมเป็นผู้ชาย... ที่กำลังจะทนดูผู้หญิงของตัวเองอ่อยผู้ชายอื่นไม่ไหวแล้วกันล่ะครับ!" "คุณพูดบ้าอะไรเนี่ย!" รินรดาหน้าแดงก่ำด้วยความโกรธจัดและอับอายระคนกัน หล่อนไม่ได้อ่อยธันวาเสียหน่อย ธันวาแค่เข้ามาช่วยพยุงตอนที่หล่อนเกือบจะล้มเพราะส้นสูงเจ้ากรรมนี่ต่างหาก "อย่ามาพูดจาดูถูกกันนะคินน์ ฉันกับธันวาเป็นเพื่อนกัน เป็นเพื่อนสนิทกันมาเป็นสปีชีส์แล้วคุณก็รู้!" "เพื่อนสนิท?" คินน์ทวนคำด้วยน้ำเสียงเหยียดหยาม ดวงตาคมกริบหันไปตวัดมองธันวาที่ยืนนิ่งสงบแต่แววตากลับฉายแววท้าทายไม่แพ้กัน "เพื่อนสนิทที่ไหนเขาโอบเอวกันแนบชิดขนาดนั้นครับรินรดา หรือว่าเพื่อนสนิทสมัยนี้เขาแถมบริการนวดข้อเท้าแถมสายตาหวานเชื่อมให้กันด้วย หืม?" ธันวาถอนหายใจเบาๆ ก่อนจะก้าวขึ้นมาบังร่างบางของรินรดาไว้ครึ่งหนึ่งอย่างปกป้อง ใบหน้าหล่อเหลาประดับด้วยรอยยิ้มสุภาพที่ชวนให้คินน์อยากจะซัดสักหมัดให้หายหมั่นไส้ "คุณคินน์ครับ ใจเย็นก่อนดีกว่าไหมครับ รินเขาเพิ่งจะแสดงเสร็จแล้วก็เจ็บข้อเท้าอยู่ คุณมาโวยวายเสียงดังใส่แบบนี้ รังแต่จะทำให้รินเขาไม่สบายใจเปล่าๆ" ธันวาเอ่ยด้วยน้ำเสียงนุ่มนวลซึ่งเป็นเอกลักษณ์ แต่นั่นกลับยิ่งราดน้ำมันลงบนกองเพลิงในอกของคินน์เข้าไปใหญ่ "อย่ายุ่ง!" คินน์ตวาดกร้าว นัยน์ตาคมกริบฉายแววดุดันราวกับพญาเสือที่กำลังหวงอาณาเขต "นี่เรื่องของผมกับผู้หญิงของผม ถ้ารักษาเพื่อนมากนัก ก็เชิญไสหัวออกไปก่อนที่ผมจะหมดความอดทนแล้วซัดหน้าคุณคาห้องแต่งตัวนี่แหละ ธันวา!" บรรยากาศในห้องเงียบกริบลงทันที เสียงเครื่องปรับอากาศที่ทำงานเบาๆ กลายเป็นเสียงเดียวที่ได้ยิน รินรดากัดริมฝีปากแน่นจนห่อเลือด ความรู้สึกอัดอั้นตันใจพุ่งขึ้นมาจุกที่ลำคอ หล่อนเกลียดนัก... เกลียดความเผด็จการ เอาแต่ใจ และนิสัยหึงหวงอย่างไร้เหตุผลของคนตรงหน้านี้ที่สุด "คินน์! คุณไม่มีสิทธิ์มาไล่ธันวาแบบนี้นะ!" รินรดาตะโกนใส่หน้าเขาบ้าง ดวงตากลมโตคลหน่วยน้ำ iด้วยความคับ ้น "ธันวาเขาเป็นคนดี เขาช่วยฉันไว้ต่างหาก ไม่เหมือนคุณ... เอาแต่ใช้อำนาจ บงการชีวิตคนอื่น แล้วก็พูดจาใจร้ายใส่ตลอดเวลา คุณต้องการอะไรจากฉันอีก ห๊ะ! อยากเห็นฉันล้มละลายคามือคุณใช่ไหม ถึงจะพอใจ!" คำพูดที่พรั่งพรูออกมาด้วยความน้อยเนื้อต่ำใจทำให้คินน์ชะงักไปชั่วขณะ ร่างหนาที่กำลังพSุ่งพS่านด้วยโทสะราวกับถูกสาดด้วยน้ำเย็นจัดจนชาไปทั้งร่าง นัยน์ตาคู่คมที่เคยดุดันและวาวโรจน์เมื่อครู่ ค่อยๆ เปลี่ยนเป็นเบิกกว้างขึ้นเล็กน้อยยามที่ได้เห็นหยาดน้ำตาใสๆ ที่เอ่อคลออยู่หน่วยตาของหญิงสาว ผู้หญิงปากเก่งคนนี้... กำลังร้องไห้เพราะเขาอีกแล้วหรือ? คินน์รู้สึกเหมือนมีก้อนหินขนาดใหญ่มาจุกอยู่ที่อก ความโกรธเกรี้ยวเมื่อครู่มลายหายไปในพริบตา เหลือเพียงความเจ็บแปลบที่วิ่งริ้วเข้าสู่ขั้วหัวใจ หล่อนคิดว่าเขาใจร้าย... หล่อนคิดว่าเขาต้องการแค่ทำลายชีวิตหล่อนอย่างนั้นหรือ? "ริน..." คินน์พึมพำออกมาได้แค่นั้น เสียงที่เคยแข็งกร้าวกลับอ่อนยวบลงอย่างไม่น่าเชื่อ มือหนายื่นออกไปหมายจะคว้าแขนเรียวเข้าหาตัวเพื่อปลอบประโลม แต่รินรดากลับสะบัดหนีอย่างแรงด้วยความรังเกียจ "อย่ามาแตะต้องตัวฉัน!" หล่อนถอยกรูดจนแผ่นหลังชนเข้ากับโต๊ะเครื่องแป้ง เสียงสั่นเครือเต็มไปด้วยความตัดพ้อ "ถ้าการที่ฉันต้องมาทนรับอารมณ์บ้าๆ ของคุณ มันเป็นส่วนหนึ่งของสัญญาหนี้บ้าๆ นั่นล่ะก็... พรุ่งนี้เช้า ฉันจะหาเงินมาคืนคุณให้ครบทุกบาททุกสตางค์ แล้วเราต่างคนต่างอยู่กันไปเลย!" สิ้นคำประกาศกร้าวของหญิงสาว คินน์ก็รู้สึกราวกับมีสายฟ้าฟาดลงกลางกบาล ร่างสูงใหญ่แข็งทื่อไปในทันที ความหวาดกลัวที่ไม่เคยเกิดขึ้นกับนักธุรกิจหนุ่มผู้ทรงอิทธิพลคนนี้มาก่อน กลับพรูเข้ามาเกาะกุมหัวใจจนหายใจแทบไม่ออก *ต่างคนต่างอยู่...* หมายความว่าหล่อนต้องการจะตัดขาดจากเขาไปตลอดกาลอย่างนั้นหรือ? ไม่... ไม่มีทางเสียหละ! "คุณพูดใหม่อีกทีซิ รินรดา" คินน์ขยับเข้าไปใกล้ด้วยก้าวอันรวดเร็ว ดวงตาคมกริบฉายแววตื่นตระหนกที่ถูกซ่อนไว้ภายใต้ความดุดัน "คุณจะไปไหน... ไม่มีวันนั้นห้ามคุณพูดคำนี้เด็ดขาด!" "ทำไมฉันจะพูดไม่ได้!" รินรดาเชิดหน้าขึ้นสู้ทั้งที่น้ำตานองหน้า "ในเมื่อคุณเห็นฉันเป็นแค่ของเล่น เป็นแค่คนที่คุณจะตวาดใส่ตอนไหนก็ได้..." *หมับ!* คินน์ไม่รอให้หล่อนได้พูดจบ ร่างหนาพุ่งเข้าไปคว้าเอวบางเข้าหาตัวด้วยความเร็วแสง แรงดึงที่ไม่อาจขัดขืนทำให้ร่างของรินรดาปลิวปะทะเข้ากับแผงอกกว้างอย่างจัง ลมหายใจอุ่นร้อนที่ปะทะกันทำให้หัวใจทั้งสองดวงเต้นโครมครามแข่งกับเสียงกลอง "ปล่อยนะคนบ้า! ธันวา ช่วย..." หล่อนร้องประท้วงพร้อมกับจะหันไปเรียกเพื่อนสนิท แต่ทว่า... ธันวาที่ยืนมองเหตุการณ์ทั้งหมดด้วยแววตาที่อ่านยาก กลับทำเพียงแค่ถอนหายใจเบาๆ อีกครั้ง ก่อนจะหมุนตัวเดินหันหลังให้ แล้วก้าวเท้าออกจากห้องรับรองไปอย่างเงียบเชียบ พร้อมกับปิดประตูลงกลอนจากด้านนอกให้อย่างเสร็จสรรพ ทิ้งให้คนทั้งสองอยู่ตามลำพังท่ามกลางความเงียบงันที่ระอุไปด้วยอารมณ์อันพลุ่งพล่าน "ธันวา! นายนี่มัน..." รินรดาเบิกตากว้างด้วยความตกใจที่ถูกเพื่อนรักหักหลังในวินาทีชีวิตเช่นนี้ "เลוףเรียกมันได้แล้วครับ!" คินน์กดเสียงต่ำลอดไรฟัน นัยน์ตาคมกริบก้มลงมองริมฝีปากอิ่มที่กำลังขยับเถียงเขาไม่หยุดด้วยความหมั่นไส้ระคนคลั่งรัก "ตอนนี้... ในห้องนี้มีแค่ผมกับคุณเท่านั้น รินรดา" ลมหายใจร้อนผ่าวที่เป่ารดอยู่ข้างแก้มทำให้รินรดาตัวสั่นเทา ไม่รู้ว่าเป็นเพราะความโกรธ หรือเพราะสัมผัสแนบชิดที่ทำเอาสติสัมปชัญญะของหล่อนกระเจิดกระเจิงไปหมดแล้ว คินน์ก้มหน้าลงมาจนหน้าผากชิดกัน แววตาที่เคยก้าวร้าวเมื่อครู่ บัดนี้กลับฉายแววเว้าวอนและร้อนแรงจนน่ากลัว "ถ้าคุณยังกล้าพูดว่าจะไปจากผมอีกแม้แต่คำเดียว... ริน" คินน์กระซิบชิดริมฝีปากนุ่ม น้ำเสียงแหบพร่าเต็มไปด้วยความคลั่งรักที่ถูกกดทับไว้จนถึงขีดสุด "ผมสาบานเลยว่า... ผมจะทำให้คุณก้าวขาออกจากเตียงของผมไม่ได้ไปอีกสามวันสามคืนแน่!" ดวงตากลมโตเบิกกว้างขึ้นด้วยความตกใจกับคำขู่ที่อוגอาจและไร้ยางอายที่สุดในสามโลก หล่อนอ้าปากค้างจะเอ่ยด่าทอ แต่ทว่า... ประตูกระจกบานใหญ่ด้านหลังห้องที่ควรจะล็อกสนิท กลับมีเสียง 'คลิก' เบาๆ ดังขึ้น พร้อมกับเงาร่างของใครบางคนที่ก้าวพรวดพราดเข้ามาด้านในอย่างถือวิสาสะ โดยไม่รอให้เจ้าของห้องอนุญาตแม้แต่น้อย! "พี่คินน์คะ! แย่แล้วค่ะ เกิดเรื่องใหญ่ที่..." ขอบคุณสำหรับการติดตามอ่านตอนนี้นะครับ และเตรียมพบกับความระทึกในตอนต่อไปที่รับรองว่าฟินจนจิกหมอนขาดกระจุยแน่นอนครับ!