สภาพคุณชายหมาโบ้

"ถอยไปครับคุณคินน์ ตรงนี้มันทางเดิน ไม่ใช่สนามเด็กเล่นที่จะมายืนขวางคนอื่น" รินรดาเอ่ยพลางยัดเอกสารเข้าแฟ้มด้วยท่าทีไม่สบอารมณ์ ดวงตาคู่สวยจ้องมองชายหนุ่มร่างสูงที่ยืนตระหง่านกอดอกขวางประตูห้องทำงานของเธอไว้แน่น คินน์ในชุดสูทสั่งตัดเนี้ยบกริบดูแปลกตาไปถนัดตาเมื่อเจ้าตัวยอมลดอีโก้ลงจนเกือบติดดิน "ผมไม่ได้ขวาง ผมแค่กำลังรอ... รอให้คนดื้อใจอ่อน" คินน์ตอบเสียงเรียบ แต่แววตาที่จ้องมองเธอกลับมีความสั่นไหวบางอย่างที่เขามักจะซ่อนไว้เสมอ "ใจอ่อน? คุณเอาตรรกะไหนมาใช้ครับ ในเมื่อเมื่อวานคุณเพิ่งจะพูดจาหมาๆ ใส่ผมไว้ ว่าคนจนๆ อย่างผมมันไม่มีค่าพอจะไปยืนเคียงข้างคุณ" คินน์ชะงักไปเล็กน้อย คำพูดของเขาในวันนั้นยังคงย้อนกลับมาทิ่มแทงตัวเองราวกับคมมีด เขาไม่ใช่คนโรแมนติก และเขาก็ไม่เคยต้องง้อใครมาก่อนในชีวิต แต่วินาทีที่เห็นรินรดาเดินไปกับธันวาด้วยท่าทางสนิทสนม ความเป็นเหตุเป็นผลในหัวเขาก็พังทลายลงไม่เหลือชิ้นดี เขาไม่ได้ตอบโต้ด้วยถ้อยคำเผ็ดร้อนเหมือนทุกครั้ง ทว่ากลับก้าวเท้าเข้ามาหาเธอหนึ่งก้าว บีบพื้นที่ส่วนตัวจนรินรดาต้องเผลอถอยหลังชนเข้ากับขอบโต๊ะทำงาน "ผมขอโทษ" คำพูดนั้นแผ่วเบา แต่หนักแน่นจนรินรดานิ่งค้าง เธอไม่เคยคาดคิดว่าจะได้ยินคำนี้จากปากของคุณชายผู้หยิ่งทะนงคนนี้ "ขอโทษที่พูดแบบนั้น... และขอโทษที่โง่พอจะคิดว่าการไล่คุณไป คือวิธีเดียวที่จะรักษาศักดิ์ศรีบ้าบอของตัวเองเอาไว้" คินน์ก้มหน้าลงเล็กน้อย ปล่อยให้ไรผมตกลงมาปรกดวงตาคมกริบที่ตอนนี้ฉายแววตัดพ้อราวกับลูกหมาที่ถูกทิ้ง "ผมรู้ว่ามันสายไป แต่ผมไม่อยากเสียคุณไปจริงๆ รินรดา" รินรดาใจกระตุก ความโกรธที่เคยเดือดพล่านเริ่มมอดดับลงเหลือเพียงความสับสน เธอจ้องมองชายหนุ่มตรงหน้า... คินน์คนเดิมที่เคยทำตัวเป็นจุดศูนย์กลางของจักรวาล บัดนี้กลับยอมลดตัวลงมาคุกเข่าต่อหน้าความรู้สึกที่แท้จริงของตัวเอง เขายกมือขึ้นหมายจะคว้ามือเธอ แต่ก็หยุดชะงักกลางอากาศราวกับคนไม่แน่ใจว่าจะมีสิทธิ์แตะต้องหรือไม่ ท่าทางเงอะงะของชายหนุ่มผู้เพียบพร้อมทำเอารินรดาเผลอหลุดยิ้มออกมาโดยไม่รู้ตัว "ถ้าจะง้อด้วยวิธีนี้ ผมบอกเลยว่ายังไม่ผ่านครับ" เธอแกล้งทำเป็นเฉยเมย ทั้งที่หัวใจเต้นแรงจนแทบจะทะลุออกมานอกอก "ธันวาเขาบอกผมว่า วันนี้จะพาไปเลี้ยงข้าวร้านที่ผมชอบที่สุด... คุณคินน์คิดว่าคุณจะสู้อะไรเขาได้บ้างนอกจากความเอาแต่ใจ" คินน์เงยหน้าขึ้นทันที แววตาเปลี่ยนจากความเศร้าสร้อยเป็นความมุ่งมั่นที่น่าเกรงขามขึ้นมาทันที "ถ้าอยากกินร้านนั้น ผมจะเหมาทั้งร้านให้คุณกินคนเดียวตั้งแต่วันนี้จนถึงปีหน้า แต่ผมไม่ยอมให้คุณไปกับมันแน่" "คุณนี่มัน... เพ้อเจ้อไม่เปลี่ยนเลยนะครับ" รินรดาส่ายหัวด้วยความระอา แต่รอยยิ้มที่มุมปากกลับทำให้คินน์ใจชื้นขึ้นมาเปราะหนึ่ง "ผมไม่ได้เพ้อเจ้อ ผมแค่กำลังแสดงความจริงใจ... ในแบบที่ถนัดที่สุด" คินน์คว้ามือของรินรดาไปกุมไว้แน่น ก่อนจะดึงตัวเธอเข้ามาใกล้จนสัมผัสได้ถึงกลิ่นน้ำหอมจางๆ จากกายของเขา กลิ่นที่ทำให้เธอรู้สึกอบอุ่นและปลอดภัยเสมอแม้จะรู้ดีว่าความสัมพันธ์นี้มันเต็มไปด้วยขวากหนาม ทว่า ในจังหวะที่บรรยากาศกำลังจะเปลี่ยนเป็นความหวานล้ำ เสียงฝีเท้าหนักๆ ของใครบางคนก็ดังขึ้นจากหน้าประตูห้องทำงาน พร้อมกับแรงผลักประตูที่เปิดกว้างออกอย่างรุนแรง "ริน! ผมมาตามที่นัดไว้... เอ๊ะ คุณคินน์?" ธันวายืนอึ้งอยู่หน้าห้อง สายตาของเขาเปลี่ยนจากความร่าเริงเป็นความเคร่งเครียดทันทีที่เห็นคินน์กำลังกุมมือรินรดาอยู่ คินน์ไม่ยอมปล่อยมือรินรดา เขาหันไปเผชิญหน้ากับธันวาด้วยแววตาที่เปลี่ยนเป็นคมกริบดุจนักล่า ก่อนจะดึงร่างของรินรดาให้มาหลบอยู่ด้านหลังเขาอย่างถือสิทธิ์ "สายไปแล้วธันวา วันนี้รินรดาไม่ว่างไปกับแก..." คินน์เว้นจังหวะหนึ่ง ก่อนจะเอ่ยประโยคที่ทำให้ทั้งห้องตกอยู่ในความเงียบงัน "เพราะเจ้าของเขากลับมาทวงคืนสิ่งที่ควรจะเป็นของเขาแล้ว" รินรดาเบิกตากว้าง ความรู้สึกตื่นเต้นและหวาดหวั่นผสมปนเปกันจนบอกไม่ถูก เธอไม่ได้เตรียมใจรับมือกับสงครามเย็นที่จะเกิดขึ้นในนาทีต่อจากนี้เลยแม้แต่น้อย ขอบพระคุณนักอ่านทุกท่านที่ร่วมเดินทางไปกับความรักที่ซับซ้อนของคนทั้งคู่มาจนถึงตอนนี้นะครับ ด้วยความเคารพในฐานะนักเขียน ปราณธาตุเก้าสุริยัน