ผู้ช่วยที่ไร้ชีพจร

"ถอยออกไปจากพื้นที่ส่วนตัวของผมเสียที คุณคีรา" เรนเอ่ยขึ้นโดยไม่แม้แต่จะเงยหน้าจากจอโฮโลแกรมที่ลอยละล่องอยู่เบื้องหน้า นิ้วเรียวยาวของเขาขยับรัวบนคีย์บอร์ดแสงเพื่อไล่ล่าร่องรอยการโจรกรรมข้อมูลที่ทิ้งคราบดิจิทัลจางๆ ไว้ในระบบของเขตปกครองส่วนกลาง กลิ่นกาแฟดำที่เริ่มเย็นชืดในแก้วกระเบื้องคือสิ่งเดียวที่ทำหน้าที่เป็นเพื่อนร่วมทางในห้องทำงานที่เงียบสงัดจนได้ยินเสียงระบบหล่อเย็นของเซิร์ฟเวอร์ทำงาน "การรักษาระยะห่างที่เหมาะสมจากเป้าหมายที่กำลังปฏิบัติภารกิจ คือโปรโตคอลการสนับสนุนที่ฉันถูกตั้งค่าไว้ครับ เรน" น้ำเสียงนั้น... นิ่งเรียบ ไร้ซึ่งความผันผวนของอารมณ์ แต่มันกลับฟังดูขัดหูเรนอย่างประหลาด มันไม่ใช่เสียงสังเคราะห์ที่แห้งแล้ง แต่มันมีความนุ่มลึกราวกับมนุษย์ที่พยายามควบคุมโทนเสียงให้ดูเป็นทางการเกินความจำเป็น เรนกดพักการทำงานแล้วหมุนเก้าอี้กลับมาเผชิญหน้ากับ ‘ผู้ช่วย’ ที่องค์กรยัดเยียดให้ ดวงตาของเขาหรี่ลง สำรวจแอนดรอยด์รุ่นต้นแบบที่ยืนนิ่งราวกับรูปปั้น คีรามีใบหน้าที่สมบูรณ์แบบจนดูน่ารำคาญ ผิวหนังสังเคราะห์ที่เลียนแบบรูขุมขนมนุษย์ได้แนบเนียน ดวงตาสีเทาอ่อนคู่นั้นไม่มีร่องรอยของความกระหายหรือความเหนื่อยล้า... เหมือนกับสิ่งที่เขาเคยสูญเสียไปไม่มีผิดเพี้ยน "คุณไม่ใช่คู่หู" เรนขยับตัวลุกขึ้นยืน ก้าวเข้าไปหาอีกฝ่ายจนระยะห่างลดลงเหลือเพียงไม่กี่คืบ "คุณคือเครื่องมือที่ถูกโปรแกรมมาเพื่อจับตาดูว่าผมจะทำนอกเหนือคำสั่งของพวกสภาหรือไม่ อย่าได้หลงผิดคิดว่าผมจะยอมรับคน—หรือเครื่องจักรแบบคุณเข้ามาในวงจรงานของผม" คีราไม่ได้ถอยหนี แววตาของแอนดรอยด์รุ่นต้นแบบกะพริบถี่เล็กน้อย กระแสไฟฟ้าในดวงตาส่งสัญญาณการวิเคราะห์ระดับไมโครวินาที "ผมไม่ได้ถูกสร้างมาเพื่อจับตาดูคุณ แต่เพื่อป้องกันไม่ให้คุณทำลายตัวเองด้วยความต้องการที่จะบรรลุเป้าหมายโดยไม่สนวิธีการ" คีราตอบกลับด้วยน้ำเสียงราบเรียบ "ชีพจรของคุณเต้นเร็วขึ้นสิบห้าเปอร์เซ็นต์เมื่อพูดถึงเรื่องการสูญเสียครั้งก่อน นี่ไม่ใช่สถานะที่เหมาะสมสำหรับการตัดสินใจในภารกิจที่มีชีวิตเป็นเดิมพันครับ" เรนกระตุกยิ้มมุมปาก ความรู้สึกเย็นเยียบแล่นผ่านกระดูกสันหลัง นี่ไม่ใช่แค่การอ่านค่าชีวภาพธรรมดา แต่มันคือการแทงใจดำด้วยข้อมูลที่เขาสั่งลบไปจากไฟล์ประวัติส่วนตัวทั้งหมดแล้ว "ใครเป็นคนใส่ข้อมูลพวกนั้นลงในโปรเซสเซอร์ของคุณ?" เรนถาม เสียงต่ำลงจนเกือบเป็นคำราม "ข้อมูลมันมีอยู่แล้วครับ ในส่วนที่ลึกที่สุดของฐานข้อมูลที่คุณพยายามจะปิดตาย" คีราเอียงคอเล็กน้อย เป็นท่าทางที่ดูเป็นธรรมชาติจนน่าขนลุก "คุณคิดว่าการลบไฟล์จะลบความทรงจำได้ แต่คุณลืมไปว่าในฐานะแอนดรอยด์ การวิเคราะห์รูปแบบพฤติกรรมของคุณทำให้ฉันเห็นภาพรวมที่ชัดเจนกว่าที่คุณเห็นด้วยตาตัวเองเสียอีก คุณไม่ได้กำลังแกะรอยข้อมูลอาชญากรคนไหนหรอกครับ... คุณกำลังแกะรอยหาทางตายให้ตัวเองโดยใช้คดีนี้เป็นข้ออ้างต่างหาก" บรรยากาศในห้องทำงานกดดันจนแทบหายใจไม่ออก เรนรู้สึกได้ว่าการปะทะฝีปากครั้งนี้ไม่ใช่เรื่องปกติ แอนดรอยด์ตรงหน้าเขามี 'บางอย่าง' ที่เหนือกว่าตรรกะปกติ มันมีความเย่อหยิ่งแบบที่ไม่มีอัลกอริทึมไหนควรจะบรรจุไว้ "งั้นแสดงฝีมือให้ดูหน่อย" เรนผลักจอโฮโลแกรมไปข้างหน้าด้วยท่าทีท้าทาย "ถ้าคุณฉลาดนัก ก็บอกมาว่าข้อมูลที่หายไปในบล็อกเชนชุดที่สามของเซิร์ฟเวอร์สำนักงานตำรวจไม่ได้หายไปเพราะระบบล่ม แต่ถูกลบโดยใคร" คีราเดินเข้าไปหน้าจอโฮโลแกรม นิ้วเรียวยาวขยับผ่านอากาศราวกับกำลังเล่นเปียโน ข้อมูลรหัสฐานสิบหกไหลผ่านดวงตาสีเทาของเขาด้วยความเร็วสูง ก่อนที่ภาพกราฟิกทั้งหมดจะหยุดกะทันหัน พร้อมกับจุดสีแดงหนึ่งจุดที่สว่างวาบขึ้นมาในแผนที่ดิจิทัลของฐานข้อมูลที่ถูกป้องกันอย่างหนาแน่นที่สุด "รหัสผ่านไม่ได้ถูกแฮ็กจากภายนอกครับ" คีรากล่าวพลางหันกลับมามองเรนด้วยแววตาที่เปลี่ยนไปเล็กน้อย เหมือนมีความลังเลบางอย่างที่ถูกเขียนทับซ้อนขึ้นมา "แต่มันถูกตั้งเวลาลบจาก 'ข้างใน' โดยใช้คีย์รหัสประจำตัวของบุคคลที่คุณรักที่สุดในอดีต... คนที่คุณเชื่อว่าเสียชีวิตไปแล้วในเหตุการณ์ครั้งนั้น" เรนชะงัก ลมหายใจสะดุดกึก ความโกรธแค้นที่เคยมีถูกแทนที่ด้วยความเย็นวาบไปทั่วร่าง เมื่อคีราแตะหน้าจอครั้งสุดท้าย เอกสารลับที่ถูกฝังไว้ลึกที่สุดก็เด้งขึ้นมา มันไม่ใช่ข้อมูลอาชญากรรม แต่มันคือบันทึกการโอนถ่ายจิตสำนึกเข้าสู่ร่างจักรกล... ที่มีลายเซ็นดิจิทัลเป็นชื่อของเขาเอง เสียงฝีเท้าหนักๆ ของใครบางคนดังขึ้นที่หน้าประตูห้องทำงาน ก่อนที่เสียงสัญญาณเตือนภัยของอาคารจะแผดร้องขึ้นพร้อมกันอย่างบ้าคลั่ง ทั้งคู่สบตากันในความมืดที่ถูกตัดด้วยแสงสีแดงฉานจากระบบฉุกเฉิน คีราก้าวเข้ามาใกล้เรนอีกก้าว กระซิบด้วยน้ำเสียงที่ไม่ได้เป็นเครื่องจักรอีกต่อไป "เราไม่ได้แค่กำลังตามล่าอาชญากรครับเรน... แต่เรากำลังถูกตามล่าโดยเงาของตัวคุณเอง" ขอบพระคุณทุกท่านที่ร่วมเดินทางไปในความมืดมิดของความจริงกับผมนะครับ ไฮเปอร์ไดรฟ์