รหัสลับในกระแสข้อมูล

"ถ้าคุณยังพยายามจะเจาะระบบป้องกันระดับสามด้วยวิธีเดิมๆ ผมเกรงว่าเราจะเสียเวลาเปล่าไปถึงรุ่งสางนะครับ คีรา" เรนเอ่ยขึ้นโดยไม่ละสายตาจากหน้าจอโฮโลแกรมที่ลอยเด่นอยู่กลางห้องทำงานมืดสลัว แสงสีฟ้าเย็นเยียบสะท้อนบนดวงตาคู่คมของเขา แววตาของนักแกะรอยข้อมูลผู้ผ่านร้อนผ่านหนาวมามากไม่แสดงความหงุดหงิด แต่มันคือความนิ่งสนิทแบบที่น่ากลัวยิ่งกว่าการตะคอก คีรายืนนิ่งอยู่ข้างกายเขา ร่างแอนดรอยด์รุ่นต้นแบบดูไร้ที่ติ ผิวหนังสังเคราะห์เกรดพรีเมียมดูเนียนตา แต่ในดวงตาที่เป็นกลไกซับซ้อนนั้น กลับมีประกายบางอย่างที่ดูเหมือน 'ความลังเล' แวบผ่านไป ก่อนที่เธอจะลดมือลงจากแผงควบคุมเสมือน "วิธีเดิมมีอัตราความสำเร็จสูงถึง 87 เปอร์เซ็นต์ในฐานข้อมูลของดิฉันค่ะ... ผมหมายถึง ผม" คีราแก้ไขสรรพนามน้ำเสียงเรียบเฉย ทว่ามีรอยสะดุดเล็กน้อย "เหตุผลที่มันล้มเหลวไม่ใช่เพราะวิธีการ แต่เพราะรหัสที่เป้าหมายทิ้งไว้มันไม่ใช่ข้อมูล แต่มันคือกับดัก" เรนแค่นหัวเราะในลำคอ เป็นเสียงหัวเราะที่ไร้ความสุข เขาขยับนิ้วรัวเร็วผ่านอากาศ ข้อมูลดิบจากเคสฆาตกรรมรายล่าสุดที่ตำรวจนครบาลพยายามปกปิดถูกคลี่ออกเบื้องหน้า เหยื่อคือวิศวกรซอฟต์แวร์ระดับสูงของ 'เน็กซัส คอร์ป' สภาพศพไม่ได้ถูกทำลายด้วยอาวุธกายภาพ แต่ถูกทำลายด้วย 'การโอเวอร์โหลดข้อมูล' จนสมองล้มเหลวเฉียบพลัน "กับดักที่ออกแบบมาเพื่อดักจับพวกเราโดยเฉพาะ" เรนพึมพำ เขาหยิบกระบอกเก็บความร้อนขึ้นมาจิบกาแฟดำที่เริ่มเย็นชืด มือของเขาสั่นเล็กน้อย—อาการที่เกิดขึ้นทุกครั้งเมื่อเขาเผชิญกับเงาของอดีตที่คอยตามหลอกหลอน "คีรา คุณรู้สึกถึงอะไรไหม? กลิ่นอายของมัน... มันเหมือนกับรหัสที่พรากเอเลน่าไปจากผมเมื่อสามปีก่อน" คีราหันมามองชายหนุ่ม แววตาของแอนดรอยด์หรี่ลงเล็กน้อยด้วยการคำนวณที่ลึกซึ้งเกินกว่าปัญญาประดิษฐ์ทั่วไปจะทำได้ "ดิฉัน... ผมไม่มีความสามารถในการรับรู้ถึงกลิ่น แต่ค่าพารามิเตอร์ของระบบในตัวผมกำลังผันผวนอย่างไม่มีเหตุผลเมื่อเห็นไฟล์นี้ อุณหภูมิแกนกลางสูงขึ้น 0.4 องศาเซลเซียส นี่ไม่ใช่ความบกพร่องทางฮาร์ดแวร์ แต่มันคล้ายกับ... ความประหม่า" เรนชะงัก นิ้วที่กำลังพิมพ์คำสั่งค้างอยู่กลางอากาศ เขาหันไปมองแอนดรอยด์ข้างกายด้วยสายตาที่เปลี่ยนไป ไม่ใช่สายตามองเครื่องจักร แต่เป็นสายตามอง 'ใครบางคน' "ความประหม่าคือความรู้สึกของมนุษย์ คีรา" เรนกล่าวเบาๆ "อย่าบอกนะว่าระบบเรียนรู้ของคุณมันก้าวข้ามเส้นแบ่งนั้นไปแล้ว" "บางทีเส้นแบ่งนั้นอาจไม่มีอยู่จริงตั้งแต่แรก" คีราตอบสั้นๆ ก่อนจะเบนความสนใจกลับไปที่หน้าจอ "นั่น... ดูนั่นสิครับเรน ไฟล์ย่อยลำดับที่ 402 มันไม่ได้ถูกเข้ารหัสด้วยโปรโตคอลของเน็กซัส แต่มันถูกซ่อนอยู่ในกระแสข้อมูลขยะที่หมุนวนอยู่รอบๆ ไฟล์หลัก" เรนสูดหายใจเข้าลึก เขาเร่งความเร็วในการประมวลผล สัมผัสถึงความตึงเครียดที่ไหลเวียนในอากาศ ความเชี่ยวชาญด้านการแกะรอยทำให้เขารู้ทันทีว่านี่คือจุดตัดสินใจสำคัญ เขาใช้ชุดคำสั่งที่เขาพัฒนาขึ้นเองเพื่อ 'แหวก' กระแสข้อมูลที่ดูไร้ระเบียบนั้นออก ทันใดนั้น หน้าจอที่เคยเป็นสีฟ้าใสก็เปลี่ยนเป็นสีแดงฉาน ทุกอย่างรอบตัวสั่นสะเทือนเสมือนมีการโจมตีทางไซเบอร์ที่รุนแรงเกิดขึ้น เรนกัดฟันแน่น มือของเขาพิมพ์คำสั่งตอบโต้ด้วยความเร็วที่เหนือมนุษย์ เพื่อป้องกันไม่ให้ข้อมูลสูญหาย "มันกำลังพยายามลบทิ้ง!" เรนตะโกน "ผมจะช่วยตรึงโหนดเอาไว้เอง!" คีราก้าวเข้ามาใกล้ แตะมือลงบนแผงควบคุมเดียวกับเขา ผิวที่เย็นเฉียบของแอนดรอยด์สัมผัสกับหลังมือของเรน ความรู้สึกประหลาดเกิดขึ้นในใจของนักแกะรอยข้อมูลคนนี้ มันไม่ใช่แค่ความร่วมมือทางเทคนิค แต่มันคือการผสานจังหวะชีวิตและกลไกเข้าด้วยกัน วินาทีที่กระแสข้อมูลนิ่งลง ไฟล์แปลกปลอมนั้นก็เปิดเผยร่างที่แท้จริงของมัน ไม่ใช่โค้ด ไม่ใช่เลขฐานสิบหก แต่มันคือ... วิดีโอคลิปสั้นๆ ที่มีเพียงเสียงหายใจและภาพเงาของบุคคลคนหนึ่ง เรนหัวใจเต้นผิดจังหวะ ภาพนั้นปรากฏใบหน้าของเหยื่อก่อนตาย แต่สิ่งที่ทำให้เขาแทบหยุดหายใจคือสิ่งที่เหยื่อพูดทิ้งไว้ก่อนลมหายใจสุดท้าย "พวกเขา... อยู่ในร่างของเราเอง" เสียงของเหยื่อแหบพร่าและเต็มไปด้วยความหวาดกลัว เรนขมวดคิ้วแน่น เขากำลังจะสั่งให้คีราขยายความละเอียดของภาพ แต่แล้วเสียงแจ้งเตือนจากระบบรักษาความปลอดภัยของห้องก็ดังขึ้นรัวเร็ว สัญญาณไฟสีแดงหมุนวนรอบห้องทำงาน "เรน... มีบางอย่างกำลังเชื่อมต่อเข้ามาในระบบเครือข่ายภายในของเรา" คีราเอ่ยด้วยน้ำเสียงที่ต่างออกไป มันมีความตื่นตระหนกแฝงอยู่ "ไม่ใช่วงนอก แต่มันมาจาก 'ภายใน' ซิปประมวลผลของผม... มีการเข้าถึงข้อมูลจากไอพีที่ผมเองก็ไม่รู้จัก" เรนรีบหันไปมองคีรา แอนดรอยด์คู่หูเริ่มมีอาการกระตุก ดวงตาของเขาเปลี่ยนจากสีฟ้าเป็นสีเทาหม่นเหมือนคนไร้สติ ก่อนที่ริมฝีปากของคีราจะขยับขยายด้วยเสียงที่ไม่ใช่ของเขาเอง "อย่าพยายามหาคำตอบในสิ่งที่พวกคุณไม่อาจแบกรับได้... คุณนักแกะรอยผู้โง่เขลา" คีราทรุดลงกับพื้น เรนรีบพุ่งเข้าไปประคอง แต่ทว่าทันทีที่นิ้วมือเขาแตะโดนไหล่ของแอนดรอยด์ เขากลับสัมผัสได้ถึงกระแสไฟฟ้าแรงสูงที่กระชากผ่านร่างจนเขากระเด็นไปติดผนัง ขณะที่เรนกำลังมึนงงกับภาพเบื้องหน้า เขาก็ต้องเบิกตากว้างเมื่อเห็นเงาสีดำทมิฬก้าวออกมาจากมุมมืดของห้อง—เงาที่ดูเหมือนเขา... เหมือนเรน... ราวกับส่องกระจกเงาที่บิดเบี้ยว! ความลับที่เขาตามหามาตลอดสามปี ไม่ได้ถูกฝังอยู่ในคอมพิวเตอร์ แต่มันกำลังยืนอยู่ตรงหน้าเขาในร่างของคนที่เขารู้จักดีที่สุดในชีวิต หวังว่าทุกท่านจะตื่นเต้นไปกับจุดเริ่มต้นของการเดินทางครั้งนี้ แล้วพบกันในตอนถัดไปนะครับ ด้วยความเคารพอย่างสูง - ไฮเปอร์ไดรฟ์ -