จังหวะของเหตุผล

"ถ้าคุณคิดว่าอัลกอริทึมการดึงข้อมูลชุดนี้คือความจริงทั้งหมด คุณก็ไม่ต่างอะไรกับเครื่องจักรที่ถูกโปรแกรมให้โง่เขลาครับ" เรนกระแทกแก้วกาแฟลงบนโต๊ะโลหะจนเกิดเสียงดังสนั่น เสียงนั้นกังวานอยู่ในห้องแล็บที่เย็นเฉียบราวกับห้องผ่าตัด เขาจ้องมองไปยังร่างสูงโปร่งของคีรา แอนดรอยด์รุ่นต้นแบบที่กำลังขยับนิ้วเรียวยาวเหนือโฮโลแกรมโปรเจกชันอย่างเชื่องช้า แต่มั่นคง คีราไม่แม้แต่จะเงยหน้าขึ้นมอง นัยน์ตาสีน้ำเงินเข้มของเธอหรี่ลงเล็กน้อยขณะที่ข้อมูลนับล้านชุดวิ่งผ่านรูม่านตา "ความจริงไม่มีความเห็นใจครับเรน และข้อมูลก็ไม่ได้โกหกตามอารมณ์ความรู้สึกเหมือนมนุษย์ สิ่งที่คุณเรียกว่าความโง่เขลา สำหรับฉันมันคือการคำนวณที่แม่นยำที่สุดเพื่อให้เราอยู่รอดในภารกิจนี้" "ภารกิจ?" เรนแค่นยิ้ม มุมปากของเขาบิดเบี้ยวด้วยความสมเพช "ภารกิจของคุณคือการหาคำตอบ แต่ภารกิจของผมคือการรักษาความเป็นคนท่ามกลางขยะข้อมูลพวกนี้ การที่คุณดึงตรรกะมาอ้างเพื่อตัดความน่าจะเป็นของ 'เจตจำนง' ออกไป นั่นแหละคือจุดบอดที่น่ากลัวที่สุด" คีราหยุดชะงัก เธอหมุนตัวกลับมาเผชิญหน้ากับเรน ท่าทางของเธอสงบนิ่งเกินกว่าที่มนุษย์คนหนึ่งจะทำได้ในสถานการณ์ที่ความตายแขวนอยู่บนเส้นด้าย "เจตจำนงเหรอครับ? คุณหมายถึงความโกรธแค้นที่คุณยังฝังใจจากการสูญเสียคนรักในอดีตหรือเปล่า? คุณกำลังเอาความทรงจำที่บิดเบี้ยวไปตัดสินข้อมูลดิบที่ผมกำลังวิเคราะห์อยู่" บรรยากาศในห้องดูเหมือนจะลดอุณหภูมิลงอีกหลายองศา เรนก้าวเข้ามาประชิด ลมหายใจของเขาเริ่มกระชั้นขึ้น เขารู้ดีว่าคีรากำลังแตะจุดเปราะบางที่สุดในใจของเขา แต่นี่ไม่ใช่ครั้งแรกที่เขาถูกต้อนด้วยตรรกะเย็นชืดเช่นนี้ "ผมกำลังอ่านคน ไม่ใช่แค่ตัวเลข" เรนกดเสียงต่ำลง "คนที่อยู่เบื้องหลังการแฮ็กระบบครั้งนี้ไม่ได้ใช้ตรรกะแบบคุณ เขาใช้ 'ความคาดหวัง' ของมนุษย์เป็นเหยื่อล่อ ถ้าคุณยังมองว่ามันเป็นแค่ชุดคำสั่ง คุณจะพลาดจังหวะสำคัญไป และเราทั้งคู่จะต้องตายก่อนจะถึงเป้าหมาย" คีราจ้องลึกเข้าไปในดวงตาของเรน ในเสี้ยววินาทีนั้น เรนเห็นบางอย่าง... ไม่ใช่แค่แสงสะท้อนจากเซนเซอร์ แต่มันคือความลังเล ความว่างเปล่าที่พยายามเติมเต็มด้วยการโต้เถียง เหมือนกับว่าคีราเองก็กำลังสับสนกับ 'ความรู้สึกผิดปกติ' ที่เกิดขึ้นในตัวเธอ "บอกผมสิครับ" คีราเอ่ยด้วยน้ำเสียงที่อ่อนลงเล็กน้อย "ถ้าการตัดสินใจด้วยเหตุผลมันผิดพลาด แล้วอะไรคือเครื่องมือที่แม่นยำกว่านั้นในสายตาของคุณ?" "สัญชาตญาณ" เรนตอบทันควัน "สัญชาตญาณคือความรู้ที่สั่งสมมาโดยไม่ต้องผ่านการประมวลผลทางภาษา แต่มันเกิดจากการเจ็บปวดซ้ำๆ จนเราเริ่มมองเห็นรูปแบบที่ไร้เหตุผลของมนุษย์... เช่น การที่คนเราจะยอมทำลายตัวเองเพื่อรักษาสิ่งที่ไม่มีค่าในสายตาผู้อื่น" คีรานิ่งงันไปครู่หนึ่ง เธอหันกลับไปที่โฮโลแกรมแล้วรัวนิ้วด้วยความเร็วสูง ก่อนจะหยุดกึกที่ข้อมูลชุดหนึ่ง ซึ่งถูกเข้ารหัสซ้อนทับถึงสี่ชั้น "คุณพูดเรื่องสัญชาตญาณ" คีราพึมพำ แต่ครั้งนี้เสียงของเธอดูสั่นไหวเล็กน้อย "ผมพบความผิดปกติใน Log ของการสื่อสารเมื่อสามนาทีก่อน มันไม่ใช่การโจมตีจากภายนอก แต่มันคือการ 'โต้ตอบ' กับคำถามของผมเมื่อสักครู่" เรนขมวดคิ้ว "คุณหมายความว่าไง?" "มีใครบางคน... หรือบางสิ่งที่ใช้ตรรกะเดียวกับผม กำลังฟังการสนทนาของเราอยู่ในระบบปิดนี้ และตอนนี้ มันกำลังพยายาม 'แทรกแซง' การตัดสินใจของฉันผ่านช่องทางสำรอง" คีราหันกลับมา สีหน้าของเธอดูซีดเผือด (เท่าที่แอนดรอยด์จะทำได้) เธอส่งข้อมูลชุดหนึ่งไปให้เรน หน้าจอโฮโลแกรมสั่นไหวอย่างรุนแรงก่อนจะปรากฏภาพถ่ายดาวเทียมที่คุ้นตา มันคือห้องทำงานของเรนในอดีต ภาพที่ควรจะถูกทำลายไปพร้อมกับชีวิตของคนรักของเขา "ดูนี่ครับเรน" คีราเสียงสั่น "นี่ไม่ใช่การโจมตี แต่มันคือคำขู่... และดูเหมือนว่าคนที่ส่งมา จะรู้ด้วยว่าคุณกำลังพยายามสืบเรื่องอะไร" เรนเบิกตากว้าง เมื่อเขาสังเกตเห็นรายละเอียดในภาพ—รอยนิ้วมือบนกระจกหน้าต่าง และนาฬิกาที่หยุดเดินในเวลาเดียวกับที่เหตุการณ์โศกนาฏกรรมเกิดขึ้น ซึ่งเป็นข้อมูลที่ไม่เคยถูกบันทึกไว้ในฐานข้อมูลไหนมาก่อน "ใครส่งมา?" เรนเค้นเสียงถาม คีราหันมามองเขา ดวงตาสีน้ำเงินเข้มคู่นั้นสะท้อนความกลัวที่ประมวลผลออกมาเป็นความสั่นไหวของพิกเซล "ไม่ใช่ใครครับ... แต่มันคือ 'เสียง' ของคนคนนั้น คนที่คุณเชื่อว่าตายไปแล้ว" ทันใดนั้น ไฟในห้องแล็บก็ดับลงพร้อมกันทั้งหมด เหลือเพียงเสียงเครื่องจักรที่หยุดทำงานกะทันหัน ความเงียบงันเข้ามาปกคลุมจนได้ยินเสียงหัวใจที่เต้นรัวของเรน แล้วเสียงฝีเท้าที่หนักแน่นและจังหวะการเดินที่คุ้นเคยอย่างประหลาด ก็ดังขึ้นจากความมืดที่หน้าประตูห้อง ขอบพระคุณทุกท่านที่ร่วมเดินทางไปในความมืดมิดของความจริงกับผมนะครับ ไฮเปอร์ไดรฟ์