มิติลับกับการปลูกพืชรอบแรก

ก้อนเงินตำลึงเงินสามก้อนถูกโยนลงบนโต๊ะไม้เก่าๆ เสียงทึบหนักหน่วงนั้นดังสะท้อนก้องในความเงียบงันของห้องโถงเล็กๆ ทว่ามันกลับดังชัดเจนดั่งเสียงระฆังแห่งชัยชนะในโสตประสาทของหลินซูเยว่ นางกวาดสายตามองบุรุษผู้ยืนตระหง่านอยู่เบื้องหน้า—ฉีจวินหวัง ใบหน้าคมคายนั้นนิ่งเรียบดั่งผิวน้ำในบึงลึก แต่แววตาที่ทอดมองมากลับเต็มไปด้วยความมุ่งมั่นและประกายบางอย่างที่นางอ่านไม่ออก ประโยคที่เขาเพิ่งเอ่ยทิ้งไว้เมื่อครู่ยังคงลอยวนอยู่ในอากาศ *“ขายผักทุกอย่างในแปลงนี้ให้ข้า... ไม่ว่าเจ้าจะเรียกราคาเท่าไร ข้าก็จะจ่าย”* ช่างเป็นคำพูดที่สะใจคนถังแตกอย่างนางเสียจริงค่ะ! หลินซูเยว่แค่นหัวเราะในลำคอเบาๆ นางไม่ได้รีบร้อนหยิบเงินเหล่านั้นขึ้นมาทันที นิ้วเรียวสวยเคาะลงบนโต๊ะไม้เป็นจังหวะเชื่องช้า ขณะที่ดวงตากลมโตหรี่ลงพิจารณาอีกฝ่ายอย่างระแวดระวัง แม้ว่าเขาจะดูเหมือนคุณชายผู้ร่ำรวยจากเมืองหลวงที่พลัดหลงมายังหมู่บ้านชนบทแห่งนี้ และดูเหมือนจะมีปัญหาเรื่องลิ้นที่ไร้รสสัมผัสจนกินอะไรก็ไม่อร่อย ทว่าสัญชาตญาณของนางบอกว่า บุรุษผู้นี้ไม่ใช่คนที่จะยอมจ่ายเงินก้อนโตซื้อผักไร้ราคาโดยไม่มีเหตุผล "คุณชายฉี..." ซูเยว่เอ่ยขึ้นด้วยน้ำเสียงราบเรียบ ทว่ากังวานใส "ท่านแน่ใจหรือคะว่าจะเหมาผักในแปลงของข้า? ผักพวกนี้เป็นเพียงพืชผลธรรมดาที่ปลูกขึ้นตามมีตามเกิด... อืม หรือท่านอาจจะคิดว่าข้าเป็นพวกต้มตุ๋นที่ฉวยโอกาสหลอกลวงเงินจากคนกระเป๋าหนักกันแน่?" ฉีจวินหวังเลิกคิ้วขึ้นเล็กน้อย รอยยิ้มบางเบาปรากฏขึ้นที่มุมปากหยักลึก เขาไม่ได้ถอยหนี แต่กลับก้าวเข้าไปใกล้ขึ้นอีกนิดจนซูเยว่ต้องเผลอกลั้นหายใจโดยไม่รู้ตัว กลิ่นอายบุรุษจางๆ ผสมผสานกับกลิ่นอายฝนแรกของฤดูกาลลอยเข้าแตะจมูก "ข้าไม่ใช่คนโง่ที่จะยอมเสียเงินสามตำลึงเงินให้กับผักไร้ค่า" เสียงทุ้มต่ำเอ่ยตอบอย่างมั่นใจ "และข้าก็เชื่อมั่นในสายตาของตัวเอง... ผักในแปลงร้างของคุณหนูหลิน แม้จะดูธรรมดาในสายตาชาวบ้านทั่วไป แต่ข้ากลับสัมผัสได้ถึงพลังชีวิตที่เอ่อล้น ยิ่งไปกว่านั้น..." เขาเว้นจังหวะไปนิด ปลายสายตาคมกริบกวาดมองไปยังแปลงผักหลังบ้านผ่านหน้าต่างบานเล็ก "ข้าได้กลิ่นอายความสดชื่นที่แตกต่างจากผักทั่วไป มันชวนให้รู้สึกว่า... บางที อาการป่วยประหลาดของข้า อาจจะหาทางรักษาได้ก็จากผักในมือของเจ้านี่แหละ" ซูเยว่ชะงักไปเล็กน้อย หัวใจดวงน้อยเต้นกระหน่ำขึ้นมาอย่างห้ามไม่อยู่ นางรู้ดีว่าผักในแปลงเหล่านั้นไม่ใช่ผักธรรมดา เพราะพวกมันถูกรดด้วยน้ำจาก **"มิติลับ"** ที่นางเพิ่งค้นพบเมื่อคืนนี้เอง! ย้อนกลับไปเมื่อคืน ท่ามกลางความมืดมิดและความเหนื่อยล้าจากการถูกขับไล่ออกจากตระกูลสามีเก่าผู้ใจร้าย ซูเยว่ที่นอนไม่หลับเพราะความแค้นและท้องที่ร้องคำรามด้วยความหิวโหย จู่ๆ ก็พบว่าจิตสำนึกของตนเองถูกดึงดูดเข้ามาสู่พื้นที่สีขาวโพลนแห่งหนึ่ง มันคือมิติลับขนาดราวมือจับที่มีบ่อน้ำทิพย์เรืองแสงจางๆ อยู่ตรงกลาง พร้อมกับแปลงดินอุดมสมบูรณ์และเมล็ดพันธุ์พืชเรืองแสงแปลกตา หญิงสาวไม่รอช้า นางทดลองใช้ตักน้ำจากบ่อน้ำทิพย์มารดลงบนเมล็ดพันธุ์ผักกาดและพริกป่าที่ติดตัวมา ปาฏิหาริย์เกิดขึ้นในเวลาเพียงชั่วข้ามคืน เมื่อพืชเหล่านั้นเติบโตงอกงามอย่างรวดเร็วจนน่าตกใจ แถมยังส่งกลิ่นหอมหวานและแผ่ไอพลังงานบริสุทธิ์ออกมาอย่างชัดเจน และตอนนี้ ผลผลิตล็อตแรกจากมิติลับกำลังจะถูกเปลี่ยนเป็นเงินทุนก้อนแรกในการสร้างเนื้อสร้างตัวของนาง! "ในเมื่อคุณชายใจถึงปานนี้ มีหรือที่แม่ค้าหน้าเงินอย่างข้าจะปฏิเสธเงินในกระเป๋าของท่าน" ซูเยว่แย้มยิ้มกว้าง ดวงตาเป็นประกายระยิบระยับด้วยความเจ้าเล่ห์ นางกวาดเงินสามตำลึงนั้นเข้าหากระเป๋าเสื้อของตนเองอย่างรวดเร็วดั่งสายฟ้าแลบ "เชิญคุณชายไปเลือกเก็บเกี่ยวด้วยตัวเองได้เลยค่ะ! แต่อย่าหาว่าข้าไม่เตือนนะว่า ผักพวกนี้เก็บสดๆ แล้วกินทันที รสชาติจะอร่อยจนท่านต้องร้องขอชีวิตเชียวล่ะ" ฉีจวินหวังหัวเราะในลำคออย่างอารมณ์ดี เป็นครั้งแรกในรอบหลายปีที่เขาได้เห็นหญิงสาวที่ไม่แสดงอาการเขินอายหรือหวาดกลัวต่ออำนาจเงินของเขา นางช่าง... น่าสนใจจนน่าหมั่นไส้จริงๆ ทั้งสองเดินออกไปยังแปลงผักหลังบ้าน บรรยากาศยามสายอบอวลไปด้วยไอหมอกจางๆ และกลิ่นดินหลังฝนตก ซูเยว่หยิบตะกร้าสานไม้ไผ่ขึ้นมาใบนึง ก่อนจะผายมือไปยังแปลงผักกาดเขียวที่ใบเขียวขจีราวกับหยก และมะเขือเทศสีแดงสดที่เต่งตึงจนแทบจะปริแตก "เชิญค่ะคุณชาย... อยากได้ต้นไหน ลงมือถอนเองได้เลย ข้าใจดีแถมบริการล้างน้ำให้ฟรีด้วยนะเจ้าคะ" นางเอ่ยเย้าแหย่ ฉีจวินหวังไม่รอช้า เขาคุกเข่าลงข้างหนึ่งอย่างไม่ถือตัว มือหนาเอื้อมไปเด็ดมะเขือเทศลูกสีแดงก่ำออกจากขั้ว ทันทีที่ปลายนิ้วสัมผัส ความรู้สึกเย็นฉ่ำแปลกประหลาดก็แล่นริ้วขึ้นมาตามแขน ชายหนุ่มขมวดคิ้วเล็กน้อยด้วยความประหลาดใจ เขายกมันขึ้นมาพิจารณาใกล้ๆ ก่อนจะตัดสินใจกัดลงไปคำโต กรุบ! เสียงเนื้อผลไม้กรอบนอกฉ่ำในดังขึ้น ทันใดนั้นเอง... ดวงตาคมกริบของฉีจวินหวังก็เบิกกว้างขึ้นอย่างไม่เชื่อสายตา! ความรู้สึกชาด้านที่ลิ้นซึ่งติดตัวเขามานานแรมปี ราวกับถูกกระแสไฟฟ้าอ่อนๆ ชอร์ตจนสะั่นสะเทือน รสชาติหวานล้ำอมเปรี้ยวเล็กน้อยระเบิดซ่านไปทั่วโพรงปาก มันไม่ใช่รสชาติธรรมดาของผลไม้ทั่วไป แต่มันคือรสสัมผัสแห่งความมีชีวิตชีวา รสชาติที่เขาลืมเลือนไปตั้งแต่สูญเสียความสามารถในการรับรู้รสไปในเหตุการณ์นองเลือดเมื่ออดีต! น้ำตาของลูกผู้ชายเกือบจะไหลออกมาด้วยความตื้นตัน ฉีจวินหวังยืนนิ่งค้างราวกับถูกสาป ซูเยว่ที่ยืนมองอยู่ใกล้ๆ สังเกตเห็นความผิดปกติบนใบหน้าหล่อเหลานั้น นางยกย่องมุมปากขึ้นอย่างพึงพอใจ เป็นอย่างไรล่ะ ผลผลิตจากน้ำในมิติลับของนาง ต่อให้เป็นคนลิ้นตายด้าน ก็ยังต้องฟื้นคืนชีพขึ้นมาได้ด้วยคำเดียว! "เป็นอย่างไรบ้างคะคุณชาย? รสชาติพอจะใช้ได้ไหม หรือว่าจืดชืดจนท่านอยากจะคายทิ้งกันแน่?" นางแกล้งเอ่ยถามด้วยน้ำเสียงกวนประสาท ฉีจวินหวังหันขวับมามองนาง แววตาที่มองมาในตอนนี้ไม่ได้ราบเรียบเย็นชาอีกต่อไปแล้ว แต่มันเต็มไปด้วยความร้อนแรงราวกับเปลวเพลิงที่พร้อมจะแผดเผาทุกสิ่งที่ขวางหน้า เขา進ก้าวเข้าไปประชิดตัวนางอย่างรวดเร็วจจนซูเยว่ต้องผถอยหลังไปชนกับกำแพงบ้านโดยไม่ทันตั้งตัว ลมหายใจอุ่นร้อนปะทะเข้าที่ข้างแก้มของนาง เสียงทุ้มต่ำพร่าพร่ากระซิบชิดริมฝีปาก "หลินซูเยว่... นอกจากผักพวกนี้แล้ว ตัวของเจ้า... ขายให้ข้าด้วยจะได้ไหม?" ซูเยว่สะดุ้งเฮือก หัวใจกระตุกวูบไปถึงตาตุ่ม นางยังไม่ทันได้เอ่ยปากด่าความหน้าไม่อายของสามีจำยอมผู้นี้ จู่ๆ ก็มีเสียงทุบประตูดังโครมครามที่หน้าบ้าน พร้อมกับเสียงแหลมปรี๊ดของแม่สามีเก่าที่นางเพิ่งหย่าขาดมาหมาดๆ แว่วดังลอยเข้ามา *“นังตัวดี หลินซูเยว่! แกกล้าดียังไงถึงแอบขนเสบียงหนีออกมา เปิดประตูให้ฉันเดี๋ยวนี้ ถ้าไม่อยากให้ฉันพังบ้านแกให้ราบคาบ!”* ซูเยว่หน้าเปลี่ยนสีทันที นางผลักอกฉีจวินหวังให้ออกห่าง ทว่าชายหนุ่มกลับคว้าข้อมือนางไว้แน่น รอยยิ้มเย็นเยียบปรากฏขึ้นที่มุมปากของเขา ดวงตาดุจพญาเหยี่ยวทอประกายอันตราย "ดูเหมือนว่า... จะมีคนมาขัดจังหวะความสุขของเราสินะ" ฉีจวินหวังกระซิบเสียงต่ำ "ให้ข้าจัดการแทนเจ้าดีไหม... ภรรยา?" (โปรดติดตามตอนต่อไป) --- ขอบคุณรี้ดเดอร์ทุกคนที่แวะมาร่วมปลูกผักและฟินไปกับความสายเปย์ของพี่ฉีนะคะ เจอกันตอนหน้าค่ะ! - สวนส้มปลายฟ้า