เพื่อนร่วมทีมที่ถูกทิ้ง

กลิ่นคาวเลือดที่คละคลุ้งในโพรงจมูกไม่ได้น่ากลัวเท่ากับความเงียบงันที่โรยตัวอยู่รอบกายในตอนนี้ค่ะ รินก้าวถอยหลังอย่างระมัดระวัง รองเท้าบู๊ตหนังส่งเสียงเหยียบย่ำเศษซากหินปูนและคราบเมือกสีดำที่ยังคงเดือดปุดๆ อยู่บนพื้น เรดาร์การมองเห็นของเธอยังคงกะพริบแสงสีแดงฉานเป็นจังหวะถี่กระชั้น หน้าต่างระบบโปร่งแสงสีฟ้าลอยเด่นอยู่เบื้องหน้า พร้อมกับตัวเลขพลังชีวิตของสิ่งที่ซ่อนอยู่ในความมืดที่กำลังขยับเข้าใกล้เรื่อยๆ *สิ่งที่เราจัดการไปเมื่อครู่… เป็นแค่เหยื่อล่อจริงๆ ด้วยสินะคะ* ความคิดนั้นไม่ได้ทำให้รินตื่นตระหนก ตรงกันข้าม สมองส่วนวิเคราะห์ของเธอกลับทำงานด้วยความเร็วสูงยิ่งกว่าเดิม นิ้วเรียวยาวขยับพลิกการ์ดกลยุทธ์ในสำรับสำรองที่เหน็บไว้ข้างเอว ความเย็นเฉียบของเนื้อการ์ดช่วยเรียกสติให้กลับคืนมาอย่างรวดเร็ว ในโลกของฮันเตอร์แห่งนี้ การแสดงความกลัวเท่ากับการเดินไปขุดหลุมศพให้ตัวเองค่ะ ทว่า ก่อนที่เงาดำมหึมาตัวใหม่จะทันได้พุ่งทะยานออกมาจากม่านหมอกพิษ เสียงฝีเท้าที่หนักหน่วงและผิดจังหวะก็ดังแทรกขึ้นมาจากซอกหินทางด้านซ้าย "แฮ่ก… อึก!" เสียงหอบหายใจที่ขาดห้วง พร้อมกับเสียงลากวัตถุบางอย่างดังแว่วมา รินชะงักกึก ดวงตาสีรัตติกาลหันขวับไปตามต้นเสียงทันที แสงสลัวจากผลึกมานานะที่ติดอยู่ตามผนังถ้ำส่องกระทบเข้ากับร่างที่ชุ่มโชกไปด้วยเลือด ร่างนั้นทรุดฮวบลงพิงกับผนังถ้ำหินปูน เสื้อผ้าคลุมนักดาบสีเข้มขาดวิ่นจนแทบไม่เหลือชิ้นดี รอยแผลลึกยาวตั้งแต่หัวไหล่ลากยาวลงมาถึงหน้าท้องเผยให้เห็นเนื้อเยื่อที่ฉีกขาดและเลือดสีแดงสดที่ไหลทะลักไม่ยอมหยุด แม้ใบหน้าคมคายนั้นจะเปรอะเปื้อนไปด้วยคราบเขม่าและฝุ่นดิน แต่รินก็จำได้ทันทีว่าเขาคือใคร "เซน!" รินอุทานออกมาเบาๆ สัญชาตญาณความใจเย็นที่มักจะมีอยู่เสมอตลอดการเดินทางพังทลายลงในเสี้ยววินาที เธอพุ่งตัวเข้าไปหาชายหนุ่มทันทีโดยไม่ลังเลแม้แต่น้อย เซนเงยหน้าขึ้นช้าๆ เปลือกตาที่หนักอึ้งพยายามกระพริบเพื่อโฟกัสภาพตรงหน้า ริมฝีปากแห้งผากขยับยิ้มเยาะหยันตัวเองทั้งที่เลือดสดๆ ไหลยิ้มมุมปาก "คุณ… ริน… หนีไป…" เสียงของเขาแหบพร่าและสั่นเทา แทบจะกลืนหายไปกับเสียงคำรามต่ำๆ ของสัตว์อสูรในความมืด "มัน… ไม่ใช่เรดาร์ระดับ C… พวกมัน… ตั้งใจต้อนเรา…" "เงียบก่อนค่ะ อย่าเพิ่งพูดอะไรทั้งนั้น" รินรีบทรุดตัวลงคุกเข่า มือเรียวสั่นเทาเล็กน้อยยามที่เอื้อมไปแตะบริเวณบาดแผลเพื่อประเมินความเสียหาย หน้าต่างระบบแจ้งเตือนสีแดงฉานเด้งขึ้นมาเตือนรัวๆ [คำเตือน: เป้าหมาย 'เซน' ได้รับความเสียหายสาหัส พลังชีวิตเหลือเพียง 4%!] [สถานะ: เลือดออกรุนแรง, ติดพิษอัมพาตขั้นสูง, อวัยวะภายในได้รับความเสียหายหนัก] [คำแนะนำ: หากไม่ได้รับการรักษาภายใน 3 นาที เป้าหมายจะเสียชีวิตถาวร] ดวงตาสีรัตติกาลของรินหรี่แคบลงอย่างใช้ความคิด ร่างกายของเซนเย็นเฉียบจนน่าใจหาย พิษจากอสูรเงาเมื่อครู่กำลังกัดกินระบบไหลเวียนโลหิตของเขาอย่างรวดเร็ว หากเป็นฮันเตอร์ทั่วไปที่มีอาการบาดเจ็บระดับนี้ ป่านนี้คงหมดสติและกลายเป็นวิญญาณเร่ร่อนไปนานแล้ว แต่เซนยังคงฝืนลากสังขารกลับมาหาเธอได้… เขายังมีความอึดที่เกินมนุษย์ธรรมดาจริงๆ ค่ะ "ทำไมถึงสภาพนี้คะ เซน" รินเอ่ยถามด้วยน้ำเสียงที่พยายามควบคุมไม่ให้สั่น ขณะที่มือข้างหนึ่งหยิบขวดน้ำยาฟื้นฟูระดับกลางออกมาจากกระเป๋าคาดเอวอย่างคล่องแคล่ว "ฉันบอกแล้วไม่ใช่เหรอคะว่าให้รอสัญญาณก่อน ค่อยแยกย้ายไปตรวจสอบมุมอับของดันเจี้ยน" เซนกัดฟันแน่น ปล่อยให้รินบรรจงเทน้ำยาฟื้นฟูลงบนบาดแผลฉกรรจ์ เสียงของเหลวปฏิกิริยากับเนื้อเยื่อดังฉ่า พร้อมกับควันสีขาวพวยพุ่งออกมาท่ามกลางเสียงร้องด้วยความเจ็บปวดที่ชายหนุ่มพยายามกลืนมันลงคอ "ผม… เจอต้นตอของฝูงอสูร…" เซนหอบหายใจหนักหน่วง ดวงตาสคมองลึกเข้าไปในดวงตาของริน "พวกมันไม่ได้ถูกสุ่มสร้างขึ้นมาจากดันเจี้ยน… มีคน… จงใจตั้งค่าเรดาร์ลวงตา… เพื่อแยกเราออกจากกลุ่มหลัก… เป้าหมายของมัน… คือการกวาดล้างพวกเราให้หมดตั้งแต่ชั้นแรก" คำพูดของเซนทำให้บรรยากาศรอบตัวลดฮวบลงจนแทบติดลบ รินนิ่งเงียบไป สมองที่ฉับไวของอดีตนักวิเคราะห์เกมระดับท็อปประมวลผลข้อมูลทั้งหมดในหัวทันที ดันเจี้ยนระดับกลางที่ควรจะปลอดภัย แต่วันนี้กลับมีเรดาร์ผิดปกติ มีอสูรเงาที่ใช้กลยุทธ์ล่อลวง และตอนนี้… ยังมีร่องรอยของการ "จัดฉาก" เพื่อสังหารฮันเตอร์โดยเฉพาะ นี่ไม่ใช่ดันเจี้ยนตามธรรมชาติแล้วค่ะ… แต่มันคือ "กับดัก" ที่มีคนจงใจสร้างขึ้นมาต่างหาก! "หึๆๆ… ฉลาดมาก เจ้าหนูนักดาบ… น่าเสียดายจริงๆ ที่แกดันรนหาที่ตายเร็วกว่ากำหนด" เสียงทุ้มต่ำและแหบพร่าดั่งเสียงเสียดสีของโลหะดังขึ้นจากความมืดเบื้องหน้า รินผุดลุกขึ้นยืนเต็มความสูงทันที สัญชาตญาณนักรบกรีดร้องเตือนภัยระดับสูงสุด มือเรียวกระชับสำรับการ์ดในมือแน่นจนข้อต่องอขาว จากม่านหมอกพิษที่ค่อยๆ จางลง เงาร่างของชายสวมผ้าคลุมฮู้ดสีดำสนิทคนหนึ่งก้าวออกมาอย่างเชื่องช้า ในมือของมันถือคฑาประหลาดที่สลักลวดลายเวทมนตร์ต้องห้าม และที่น่าตกใจยิ่งกว่าคือ… ที่หน้าอกของมัน มีสัญลักษณ์ตราประทับของ "สมาคมฮันเตอร์ภาคเหนือ" ปรากฏอยู่ชัดเจน! "แกเป็นใคร?" รินเอ่ยถาม น้ำเสียงราบเรียบแต่แฝงไปด้วยจิตสังหารที่เย็นเยียบจนเซนที่นอนพิงผนังอยู่ยังต้องลอบกลืนน้ำลาย ชายสวมฮู้ดหัวเราะในลำคอ เสียงนั้นแห้งแล้งและน่าขนลุก "ข้าเหรอ? ข้าก็แค่ผู้เก็บกวาดขยะที่หมดประโยชน์… และสำหรับพวกแกสองคน วันนี้คือวันสุดท้ายที่จะได้หายใจในโลกใบนี้แล้วล่ะนะ" สิ้นเสียงนั้น แรงกดดันมหาศาลระดับมาสเตอร์ก็พุ่งทะยานกดทับลงมาจากเพดานถ้ำทันที จนเศษหินรอบตัวสั่นสะเทือนร่วงหล่นลงมา รินสูดลมหายใจเข้าลึกๆ ดวงตาสีรัตติกาลมองตรงไปยังศัตรูเบื้องหน้าโดยไม่มีความหวาดกลัวแม้แต่น้อย มุมปากเรียวสวยยกยิ้มขึ้นเล็กน้อย เป็นรอยยิ้มที่เซนคุ้นเคยดี… รอยยิ้มที่หมายความว่าเธอกำลังจะใช้ "แผนการบ้าบิ่น" บางอย่างเพื่อพลิกสถานการณ์อีกแล้ว [ระบบตรวจพบเจตంటฆ่าระดับสูงจากศัตรู: เปิดใช้งานภารกิจฉุกเฉิน 'เอาชีวิตรอดจากเงื้อมมือคนทรยศ' (ระดับ SSS)] [เงื่อนไขพิเศษ: ปกป้อง 'เซน' และหาทางรอดออกจากดันเจี้ยนภายใน 10 นาที] [บทลงโทษหากล้มเหลว: ความตายถาวร และสูญเสียสำรับการ์ดทั้งหมด] หน้าต่างระบบแจ้งเตือนสีแดงกะพริบถี่รัว พร้อมกับเสียงนับถอยหลังที่เริ่มเดินหน้าอย่างโหดร้าย… โปรดติดตามตอนต่อไปนะคะ --- ขอบคุณรี้ดเดอร์ทุกท่านที่ร่วมเดินทางและสนับสนุนการ์ดมาสเตอร์ลิซ่ามาโดยตลอดนะคะ