อาจารย์ผู้มีกลิ่นหมึกเก่า

กลิ่นอายของกระดาษโบราณผสมน้ำหมึกเวทมนตร์เข้มข้น ลอยอวลอยู่ในความมืดมิดที่กดดันจนปลายประสาทสัมผัสของผมตื่นตัวถึงขีดสุด ตัวเลขดิจิทัลสีแดงฉานที่ลอยคว้างอยู่กลางอากาศกำลังกระพริบเตือนถอยหลังอย่างไม่ปรานี *179... 178... 177...* **[แจ้งเตือนระบบ: ตรวจพบการปลุกพลังงานระดับ SSS - 'เขตแดนบรรพกาล' ถูกกระตุ้น]** **[เงื่อนไขพิเศษ: ท่านได้ก้าวล่วงเข้าสู่เขตอำนาจของหอสมุดต้องห้ามอย่างเป็นทางการ]** **[ภารกิจเร่งด่วน: เอาชีวิตรอดจากการทดสอบของ "เอเลน่า" ในเวลา 180 วินาที หรือสูญเสียสิทธิ์การเข้าใช้งานหอสมุดตลอดกาล]** ผม (เซเรส) สูตรลมหายใจเข้าลึกเพื่อตั้งสติ ดวงตาหรี่ลงเล็กน้อยเพื่อประเมินสถานการณ์ตรงหน้าอย่างรวดเร็ว ในฐานะนักเรียนปี 2 สาขาเวทมนตร์ประยุกต์ ผมถูกสอนมาเสมอว่าความตื่นตระหนกคือศัตรูตัวฉกาจที่สุดของนักเวท และในวินาทีนี้... การจะรอดจากอาจารย์ผู้คุมกฎแห่งหอสมุดต้องห้ามได้ ต้องอาศัยมากกว่าแค่พลังเวท แต่มันคือตรรกะและความเข้าใจในโครงสร้างของเขตแดน "เก่งมากที่ยังยืนหยัดอยู่ได้โดยไม่เข่าทรุดลงไปเสียก่อน... เซเรส" เสียงหวานทุ้มเย็นเยียบดังขึ้นจากมุมมืดที่ลึกที่สุดของชั้นหนังสือขนาดยักษ์ เอเลน่าก้าวเท้าออกมาจากเงาสลัว แสงสลัวจากตะเกียงเวทมนตร์สะท้อนลงบนเส้นผมสีเงินยวงและแว่นกรอบทองที่สวมอยู่ รอยยิ้มบนเรียวปากของเธอบางเบาจนอ่านไม่ออกว่ากำลังคิดอะไรอยู่ แต่แรงกดดันระดับมหาศาลที่แผ่ออกมาจากร่างเพรียวบางนั้น กลับบีบอัดอากาศรอบตัวจนผมรู้สึกหายใจลำบาก "ผมถือว่านั่นเป็นคำชมนะครับ อาจารย์เอเลน่า" ผมตอบกลับด้วยน้ำเสียงเรียบเรื่อย พยายามซ่อนเม็ดเหงื่อที่ผุดพรายตรงขมับ "แต่การต้อนรับนักเรียนด้วยการเปิดใช้งานเขตแดนระดับ SSS นี่เป็นหลักสูตรปกติของสถาบันอาร์케ีย หรือว่าเป็นงานอดิเรกส่วนตัวที่ค่อนข้างรุนแรงของอาจารย์กันแน่ครับ" เอเลน่าชะงักฝีเท้าเล็กน้อย ดวงตาสีอัมพันภายใต้กรอบแว่นจ้องมองผมราวกับกำลังผ่าตัดดูโครงสร้างความคิดของผมทีละส่วน เธอไม่ได้โกรธ แต่กลับยกย่องความกวนประสาทที่เคลือบด้วยเหตุผลของผมด้วยรอยยิ้มที่ลึกขึ้นอีกนิด "เธอรู้ไหมว่าทำไมที่นี่ถึงถูกเรียกว่า 'หอสมุดต้องห้าม'?" อาจารย์สาวเอ่ยถาม เสียงของเธอดังก้องกังวานไปทั่วโถงหนังสือโบราณ ขณะที่นิ้วเรียวยาวขยับวาดอากาศเบาๆ วงแหวนเวทสีครามนับสิบวงก็ปรากฏขึ้นรอบตัวผม บีบพื้นที่หลบหนีให้แคบลงเรื่อยๆ *145... 144... 143...* เวลาเดินไปข้างหน้าอย่างรวดเร็ว สัญชาตญาณร้องเตือนว่าถ้าผมยังยืนคุยเฉยๆ มีหวังได้กลายเป็นปุ๋ยบำรุงหนังสือโบราณพวกนี้แน่ๆ "เพราะที่นี่เก็บรักษาความรู้ที่อันตรายเกินกว่าจะให้คนทั่วไปเข้าถึง... และเพราะมีอาจารย์คอยสร้างภารกิจสุดโหดเพื่อคัดกรองคนออกสินะครับ" ผมตอบพลกตัวหลบคมดาบพลังงานที่พุ่งเฉียดหัวไหล่ไปเพียงไม่กี่เซนติเมตร แรงลมจากการโจมตีทำให้ชุดนักเรียนของผมสะบัดไหว "ครึ่งหนึ่งถูก... แต่อีกครึ่งหนึ่งเธอยังมองไม่ออก" เอเลน่าก้าวเข้ามาใกล้ขึ้น ระยะห่างระหว่างเราเหลือเพียงไม่กี่ก้าว กลิ่นหมึกเก่าและกลิ่นอายเวทมนตร์โบราณจากตัวเธอยิ่งเด่นชัดขึ้น "หอสมุดแห่งนี้ไม่ได้คัดกรองคนด้วย 'พลังเวท' แต่คัดกรองด้วย 'เจตจำนง' และตัวเธอกำลังทำให้หนังสือเล่มที่เก่าแก่ที่สุดในนี้... ตื่นขึ้นจากการหลับใหล" ตื่นขึ้น? ผมขมวดคิ้วแน่น สมองประมวลผลข้อมูลในหัวอย่างรวดเร็ว สายตาเหลือบไปมองหน้าต่างระบบที่ยังคงนับถอยหลัง *90... 89... 88...* *เขตแดนบรรพกาลไม่ได้ถูกสร้างโดยเอเลน่า... แต่เธอแค่ 'ปลุก' มันขึ้นมาเพื่อทดสอบว่าผมมีความสามารถพอที่จะควบคุมมันได้หรือเปล่า?* ความคิดหนึ่งแวบเข้ามาในหัว เซเรสสูดหายใจเข้าลึกอีกครั้ง ไม่ใช่เพื่อหนี แต่เพื่อรวบรวมสมาธิ ในเมื่อเขตแดนนี้ตอบสนองต่อพลังงานระดับ SSS ที่ผมเผลอปลดปล่อยออกมาจากเหตุการณ์ก่อนหน้า งั้นทางแก้ก็ไม่ใช่การต้านทานด้วยกำลังเวทที่ด้อยกว่า แต่มันคือการ 'ประสานคลื่นความถี่' เข้ากับตัวเขตแดนต่างหาก! "อาจารย์ครับ..." ผมเอ่ยขึ้นท่ามกลางเสียงคำรามต่ำของพลังเวทที่เริ่มสั่นสะเทือนชั้นหนังสือ เอเลน่าเลิกคิ้วขึ้นเล็กน้อยอย่างแปลกใจ เมื่อเห็นว่าผมไม่ได้ตั้งท่าจะโจมตีกลับหรือวิ่งหนี แต่กลับยืนหลับตาลงช้าๆ ปล่อยให้ละอองแสงสีทองจางๆ แผ่ออกมาจากปลายนิ้ว "ถ้าข้อสอบข้อนี้วัดกันที่ความเข้าใจ... ผมคิดว่าผมพอจะเดาคำตอบได้แล้วล่ะครับ" ผมลืมตาขึ้น ดวงตาสะท้อนประกายแสงสีครามและทองสลับกัน วงแหวนเวทสีแดงที่เคยบีบรัดรอบตัวหยุดชะงักลงทันที ราวกับถูกคำสั่งจากผู้มีอำนาจสูงสุดเข้าควบคุม แรงกดดันทั้งหมดมลายหายไปในพริบตา เหลือเพียงความเงียบงันที่น่าประหลาดใจ เอเลน่ามองภาพนั้นด้วยแว่นที่เกือบจะหลุดจากดั้ง รอยยิ้มมุมปากของเธอหายไป แทนที่ด้วยแววตาประกายความสนใจอย่างปิดไม่มิด "เธอนี่มัน... น่าเหลือเชื่อจริงๆ เซเรส" อาจารย์สาวพึมพำเบาๆ ก้าวเข้ามาประชิดตัวจนผมได้กลิ่นหอมจางๆ ที่ไม่ใช่แค่กลิ่นหมึกเก่า แต่เป็นกลิ่นอายเวทมนตร์บริสุทธิ์ที่ซับซ้อนเกินกว่าจะจินตนาการ ก่อนที่ผมจะได้เอ่ยปากแซวอะไรกลับไปตามประสา เสียงฝีเท้าหนักหน่วงและเสียงหอบหายใจของใครบางคนก็ดังขึ้นทำลายความเงียบที่ประตูทางเข้าหอสมุดต้องห้ามที่ถูกผนึกไว้ "อาจารย์เอเลน่า! เซเรส! เกิดเรื่องใหญ่แล้วครับ! ที่ห้องโถงกลาง... ผู้อำนวยการกำลัง..." เสียงของเพื่อนสนิทที่วิ่งหน้าตาตื่นเข้ามาหยุดชะงักลงทันที เมื่อเห็นภาพของผมที่ยืนอยู่ชิดกับอาจารย์สาวลึกลับในระยะประชิดท่ามกลางละอองแสงเวทมนตร์ที่ยังคงลอยเคว้งคว้าง เอเลน่าหันไปมองผู้มาใหม่ด้วยแววตาเรียบเฉย ก่อนจะหันกลับมามองผมแล้วกระซิบด้วยเสียงที่ได้ยินกันแค่สองคน "ดูเหมือนว่าบททดสอบของเธอจะยังไม่จบแค่นี้หรอกนะ... เซเรส เพราะดูท่าทางแล้ว 'แขกที่ไม่ได้รับเชิญ' ตัวจริงกำลังจะก้าวเข้ามาเยือนหอสมุดแห่งนี้แล้วล่ะครับ" --- ขอขอบพระคุณนักอ่านทุกท่านที่ติดตามและร่วมเดินทางไปกับ "ไมโลกับภูตน้อย" นะครับ