กับดักความรู้

"ถ้าอาจารย์ยังก้าวเท้าซ้ายนำอีกแค่ครั้งเดียว วงเวทปฏิกิริยาลำดับที่เจ็ดนี้จะเปลี่ยนสถานะจาก 'กักกัน' เป็น 'บดขยี้' ทันทีนะครับ" น้ำเสียงของเซเรสเรียบนิ่ง แต่มือซ้ายที่ถือแท่งศิลาบันทึกเวทกลับชุ่มไปด้วยเหงื่อเย็นเฉียบ แสงสีฟ้าครามที่สะท้อนจากลวดลายอักษรรูนบนพื้นหินอ่อนกำลังเปล่งประกายระยิบระยับราวกับดวงดาวในห้วงอวกาศอันมืดมิด แต่มันไม่ใช่ดาวที่สวยงาม มันคือกับดักมรณะที่ถูกออกแบบมาเพื่อลงทัณฑ์ผู้บุกรุกหอสมุดต้องห้ามอย่างเลือดเย็น เอเลน่าชะงักเท้าที่กำลังจะก้าวข้ามรอยต่อของแผ่นศิลา เธอมองเด็กหนุ่มปีสองที่ยืนอยู่เบื้องหลังด้วยหางตา ภายใต้แว่นกรอบเงินและชุดคลุมยาวสีเข้ม แววตาคู่สวยนั้นไม่มีร่องรอยของความหวาดกลัวแม้แต่น้อย มีเพียงประกายความสนใจระคนทึ่งที่วาดผ่านขึ้นมาวูบหนึ่ง "เธอรู้ได้อย่างไรว่านี่คือวงเวทลำดับที่เจ็ด เซเรส?" อาจารย์สาวเอ่ยถามด้วยน้ำเสียงราบเรียบ เยือกเย็นเช่นเคย ทว่าแฝงความจริงจังเอาไว้ "ตำราโบราณเล่มที่กล่าวถึงวงเวทนี้ถูกเก็บไว้ในชั้นหนังสือต้องห้ามระดับสาม ซึ่งนักปีสองอย่างเธอไม่มีสิทธิ์แม้แต่จะแตะต้องสันปกด้วยซ้ำ" "ผมไม่ได้อ่านจากตำราหรอกครับอาจารย์" เซเรสถอนหายใจเบาๆ พร้อมกับกวาดสายตาคำนวณอัตราการไหลเวียนของมานาในอากาศอย่างละเอียด "ผมแค่อ่าน 'ตรรกะ' ของมัน อักษรรูนสามตัวทางด้านซ้ายขัดแย้งกับทิศทางการไหลของธาตุลม ถ้าฝืนก้าวผ่านไปแรงดันอากาศจะบีบอัดจนกระดูกซี่โครงแหลกละเอียดภายในสามวินาที... ผมยังไม่อยากตายคาห้องสมุดตอนดึกหรอกนะครับ โดยเฉพาะเมื่อกองการบ้านวิชาเวทมนตร์ประยุกต์ยังตรวจไม่เสร็จ" คำตอบหน้าตายแต่น่าหมั่นไส้เรียกเสียงหัวเราะเบาๆ ในลำคอจากเอเลน่า เธอหันกลับมาเผชิญหน้ากับเขาเต็มตัว ระยะห่างระหว่างทั้งคู่เหลือเพียงแค่ก้าวเดียว กลิ่นอายจางๆ ของกระดาษเก่าและน้ำหมึกเวทมนตร์ลอยอบอวลอยู่ในบรรยากาศที่ตึงเครียด "ปากกล้าไม่เบานี่ ศิษย์สายดื้อ" เอเลน่าหรี่ตาลงเล็กน้อย "ในเมื่อเธอฉลาดนักและมองเห็นโครงสร้างทั้งหมด แล้วทางออกล่ะ? วงเวทป้องกันตนเองระดับ S นี้ถูกตั้งค่าให้ขังผู้บุกรุกไว้จนกว่าจะรุ่งสาง หรือไม่ก็จนกว่าพลังมานาในตัวผู้บุกรุกจะหมดลงและถูกกลืนหายไปกับหอสมุด... เธอมีแผนสำรองอะไรไหม หรือจะยืนรอให้ฉันช่วยปลดปล่อยในฐานะอาจารย์?" เซเรสไม่ตอบทันที เขาย่อตัวลงนั่งชันเข่าข้างหนึ่ง นิ้วชี้แตะลงบนพื้นหินอ่อนเบาๆ เพื่อสัมผัสแรงสั่นสะเทือนของมานาที่กำลังหมุนวน ระบบวิเคราะห์ในหัวของเขาทำงานอย่างหนักหน่วง ข้อมูลเชิงตัวเลขไหลผ่านดวงตาเป็นสายน้ำทิพย์ [ตรวจพบ: วงเวทป้องกันตนเองเขตแดนปิด "Aegis of the Archivist" (ระดับ S)] [สถานะ: กำลังทำงาน (100%)] [เงื่อนไขการปลดล็อก: แก้ไขปริศนาตรรกะเวทมนตร์ หรือ ยอมรับข้อเสนอทางพันธะสัญญา] [คำเตือน: การฝ่าฝืนด้วยกำลังกายภาพจะส่งผลให้มานาตีกลับ 300%] "ข้อเสนอทางพันธะสัญญาเหรอครับ..." เซเรสพึมพำกับตัวเองเบาๆ รอยยิ้มเจ้าเล่ห์ปรากฏขึ้นที่มุมปากอย่างปิดไม่มิด "หอสมุดแห่งนี้ชักจะเจ้าเล่ห์ขึ้นทุกทีแล้วสิครับ มีการบังคับทำสัญญาทางอ้อมด้วย" "เธอกำลังพึมพำอะไรอยู่ เซเรส?" เอเลน่าขยับเข้ามาใกล้ขึ้นอีกนิด เพื่อมองดูสิ่งที่เด็กหนุ่มกำลังทำ "เปล่าครับ แค่คิดว่าอาจารย์กับหอสมุดหลังนี้มีนิสัยบางอย่างที่คล้ายกันมาก... ดื้อด้าน ซับซ้อน และชอบต้อนคนอื่นให้จนมุม" เซเรสเงยหน้าขึ้นสบตากับอาจารย์สาวตรงๆ แววตาของเขาไม่มีความหวาดหวั่น มีแต่ความท้าทายที่เปล่งประกายระยิบระยับ "แต่โชคดีที่ผมเป็นคนประเภทที่เกลียดการทำตามกฎที่ไร้เหตุผลที่สุด" สิ้นคำพูด เซเรสก็คว้าข้อมือของเอเลน่าอย่างรวดเร็วและเด็ดเดี่ยว ก่อนจะดึงเธอก้าวถอยหลังลงมาหนึ่งก้าวเหยียบลงบนจุดบอดของวงเวทที่เขาคำนวณไว้ เสียง "คลิก" เบาราวกับเสียงเฟืองนาฬิกาจักรกลดังขึ้นใต้พื้นหิน แสงสีฟ้าครามสว่างวาบขึ้นจนแสบตา แรงกดดันมหาศาลพุ่งเข้าใส่จากทุกทิศทุกทางราวกับภูเขาที่กำลังพังทลายลงมา "เซเรส! เธอทำบ้าอะไร!" เอเลน่าอุทานออกมาด้วยความตกใจ นี่เป็นครั้งแรกที่น้ำเสียงเยือกเย็นของอาจารย์สาวหลุดความตื่นตระหนกออกมา เธอยกมือขึ้นเตรียมร่ายเวทป้องกันเพื่อปกป้องทั้งคู่ "เชื่อใจผมสิครับ... อาจารย์" เสียงกระซิบที่นุ่มนวลแต่หนักแน่นดังชิดริมหีบหู ท่ามกลางพายุมานาที่กำลังคำรามก้อง เซเรสใช้มืออีกข้างวาดอักษรรูนย้อนกลับกลางอากาศด้วยความเร็วสูง ปลายเล็บของเขากรีดผ่านม่านพลังงานจนเกิดประกายไฟสีทองสว่างวาบ สวนทางกับการหมุนของวงเวทหลักอย่างสิ้นเชิง *ตูม—!* เสียงระเบิดทุ้มต่ำดังสนั่นก้องไปทั่วโถงทางเดินหอสมุดต้องห้าม ฝุ่นผงและเศษหินกระเด็นไปทั่วบริเวณ แต่เมื่อควันจางลง วงเวทสีฟ้าครามที่เคยปิดกั้นเส้นทางกลับมลายหายไปราวกับไม่เคยมีอยู่จริง เหลือเพียงความเงียบงัดที่กลับคืนมาอีกครั้ง เซเรสยืนหอบหายใจเล็กน้อย เม็ดเหงื่อผุดพรายบนหน้าผาก แต่รอยยิ้มแห่งชัยชนะยังคงประดับอยู่บนใบหน้า เขายังคงกุมข้อมือของเอเลน่าไว้โดยไม่รู้ตัว จนกระทั่งสัมผัสได้ถึงความนุ่มนวลและอุณหภูมิที่อุ่นกว่าปกติจากผิวของอีกฝ่าย อาจารย์สาวนิ่งเงียบไปชั่วขณะ เธอมองดูร่องรอยการเขียนอักษรรูนกลางอากาศที่สลายตัวไปอย่างรวดเร็ว ก่อนจะก้มลงมองมือของตนเองที่ถูกเด็กหนุ่มกุมไว้ ดวงตาสีครามคู่สวยฉายแววซับซ้อนที่อ่านไม่ออก "เธอ..." เอเลน่าเอ่ยขึ้นด้วยน้ำเสียงที่เบากว่าปกติ "ไปเรียนรู้วิธีการสลายวงเวทแบบย้อนกลับนี้มาจากไหน? นั่นมันเป็นเทคนิคของสถาบันวิจัยเวทมนตร์หลวงรุ่นบุกเบิก..." "ผมบอกแล้วไงครับว่าผมแค่อ่านตรรกะ" เซเรสปล่อยมือออกจากข้อมือของเธออย่างสุภาพ แล้วปัดฝุ่นตามเสื้อคลุมของตัวเองด้วยท่าทางสบายๆ "หนังสือทุกเล่มในโลกนี้ ไม่ว่าจะเก่าแก่แค่ไหน ก็ถูกเขียนขึ้นด้วยเหตุและผลเสมอ ถ้าเราเข้าใจผู้เขียน เราก็เข้าใจกุญแจครับ... จริงไหมครับ อาจารย์เอเลน่า?" เอเลน่ายังคงไม่ตอบ เธอมองเด็กหนุ่มตรงหน้าด้วยสายตาที่ลึกซึ้งขึ้นกว่าเดิม ความรู้สึกบางอย่างที่เธอพยายามเก็บซ่อนไว้ภายใต้กำแพงความรู้และกฎระเบียบอันเข้มงวดเริ่มสั่นคลอน ทว่า ในวินาทีที่บรรยากาศกำลังจะผ่อนคลายลง เสียงแจ้งเตือนที่คุ้นเคยก็ดังขึ้นในโสตประสาทของเซเรส — เสียงที่ไม่ได้มาจากระบบเวทมนตร์ทั่วไป แต่มันดังมาจากห้วงลึกของจิตวิญญาณ [แจ้งเตือนระบบ: ตรวจพบการเข้าถึงข้อมูลระดับ SSS "บันทึกแห่งปราชญ์ทมิฬ"] [เงื่อนไขพิเศษถูกกระตุ้น: ผู้ถือครองกุญแจและผู้คุมกฎได้ทำลายเขตแดนพร้อมกัน] [คำเตือน: สิ่งที่ถูกผนึกไว้ใต้หอสมุดชั้นที่เจ็ด... กำลังลืมตาตื่นขึ้นจากการหลับใหลอันยาวนาน] พื้นหินอ่อนใต้ฝ่าเท้าสั่นสะเทือนอย่างรุนแรงอีกครั้ง ครั้งนี้ไม่ใช่แรงกดดันจากเวทมนตร์ป้องกัน แต่เป็นแรงสั่นสะเทือนที่มาพร้อมกับเสียงคำรามต่ำๆ จากเบื้องล่าง ราวกับมีบางสิ่งขนาดมหึมาพลิกตัวตื่นขึ้นในความมืดมิด เอเลน่าหน้าเปลี่ยนสีทันที เธอคว้าแขนของเซเรสไว้แน่นด้วยมือทั้งสองข้าง แววตาฉายความตื่นตระหนกอย่างแท้จริงเป็นครั้งแรก "แย่แล้ว..." อาจารย์สาวพึมพำด้วยน้ำเสียงสั่นพร่าเล็กน้อย "มันไม่ได้หลับไปเพราะหมดอายุขัย... แต่มันกำลังรอให้มีคนทำลายวงเวทนี้ต่างหาก!" เซเรสไม่ตอบ เขากลืนน้ำลายลงคออย่างยากลำบาก ขณะที่เบื้องหน้าของพวกเขา ผนังหินของหอสมุดต้องห้ามกำลังค่อยๆ แยกตัวออกจากกัน เผยให้เห็นทางลงสู่ชั้นใต้ดินที่มืดสนิท และดวงตาสีแดงฉานคู่หนึ่งที่กำลังลืมขึ้นจ้องมองพวกเขาจากความมืดมิด ขอขอบพระคุณทุกท่านที่ร่วมเดินทางและเติบโตไปพร้อมกับศิษย์สายดื้อคนนี้เสมอนะครับ