ปะทะคารมกับบ้านเดิม

เสียงทุบประตูรั้วไม้หน้าบ้านตระกูลลู่ดังสนั่นหวั่นไหวราวกับจะพังลงมาในคราเดียว พร้อมกับเสียงแหลมสูงที่แผดก้องทะลุกำแพงเข้ามาจนคนในละแวกใกล้เคียงต้องแอบเปิดหน้าต่างมองด้วยความอยากรู้อยากเห็น "หลินซูฮาน! นังลูกอกตัญญู! ผัวแกเป็นถึงทหารมีหน้ามีตา แต่ปล่อยให้พ่อแม่ผู้ให้กำเนิดมายืนตากแดดตากลมอยู่หน้าบ้าน แกมันใจดำยิ่งกว่างูพิษ!" เสียงนั้นไม่ใช่ใครอื่น—นางจาง แม่แท้ๆ ของร่างเดิมที่ซูฮานเพิ่งทะลุมิติเข้ามาอาศัยอยู่ ร่างสูงโปร่งของหญิงสาวยืนนิ่งอยู่หน้าเตาไฟ มือเรียวที่กำลังถือตะหลิวผัดเนื้อหมูตุ๋นซอสจนส่งกลิ่นหอมกรุ่นไปทั่วห้องครัวชะงักไปนิดเดียวก่อนจะตวัดข้อมือผัดต่ออย่างไม่รู้ร้อนรู้หนาว กลิ่นหอมของเครื่องเทศและซีอิ๊วผสมผสานกันอย่างลงตัว ขัดแย้งกับความวุ่นวายภายนอกอย่างสิ้นเชิง ลู่จ้านกั๋วที่เพิ่งเดินกลับมาจากแปลงผัก ขมวดคิ้วมุ่นจนรอยย่นระหว่างคิ้วลึกขึ้น เขาเหลือบมองประตูหน้าบ้านแวบหนึ่ง ก่อนจะก้าวฉับๆ เข้ามาในครัวด้วยท่าทีคุกรุ่น "ฉันออกไปจัดการเอง เธออยู่เฉยๆ" ซูฮานวางตะหลิวลงบนอ่างล้างจาน หันมาส่งยิ้มบางๆ ให้สามี รอยยิ้มนั้นไม่ได้มีความหวาดกลัวหรือร้อนรนเจืออยู่เลยแม้แต่น้อย ดวงตากลมโตคู่สวยฉายแววเยือกเย็นราวกับผิวน้ำในฤดูหนาว "ไม่ต้องหค่ะ พี่จ้านกั๋ว... หนี้สินบุญคุณระหว่างฉันกับบ้านเดิมสมควรสะสางให้จบเสียที วันนี้ถ้าไม่พูดกันให้กระจ่าง พวกเขาคงคิดว่าฉันเป็นบ่อน้ำมันที่สูบเท่าไหร่ก็ไม่มีวันหมด" น้ำเสียงของนางราบเรียบ แต่มั่นคงจนลู่จ้านกั๋วต้องชะงัก เขาพยักหน้าช้าๆ แววตาคมกริบฉายประกายปกป้อง "ถ้าพวกมันกล้าทำอะไรเกินเลย ฉันไม่เอาไว้แน่" ซูฮานเดินนำหน้าสามีออกไปเปิดประตูรั้ว ภาพที่ปรากฏตรงหน้าคือนางจางที่ยืนเท้าสะเอวหน้าตาบิดเบี้ยวด้วยความโกรธ ข้างกายมีหลินเฉียงผู้เป็นพี่ชายแท้ๆ และหลินไห่ผู้เป็นพ่อที่ยืนสูบยาเส้นทำหน้าถมึงทึง ทั้งสามคนแต่งกายด้วยเสื้อผ้าเก่าๆ แต่กลับมีแววตาโลภโมละเวียนชัดเจน ทันทีที่ประตูเปิดออก นางจางก็พุ่งเข้ามาหมายจะหยิกแขนลูกสาวทันที แต่ซูฮานไวกว่า นางก้าวถอยหลังครึ่งก้าว ปัดมือนั้นออกอย่างไม่ไว้หน้า "อุ๊ย! มือไม้มาจากไหนกันคะเนี่ย ไม่รู้หรือไงว่าบ้านนี้มีกฎเกณฑ์ ไม่ใช่ตลาดสดที่ใครจะมาคว้าโน่นคว้า ี่นี่ได้ตามใจชอบ" ซูฮานเอ่ยเสียงใส แต่แฝงด้วยความเยียบเย็น นางจางสะดุ้งโหย่ง ชักมือกลับด้วยความตกใจ ก่อนจะแผดเสียงแหลมยิ่งกว่าเดิม "นังซูฮาน! แกกล้าหลบมือแม่เหรอ! เลี้ยงแกมาจนโตจนได้ดิบได้ดีแต่งงานกับทหาร ส่งเสียน้ำพักน้ำแรงไปตั้งเท่าไหร่ ตอนนี้ผัวแกเงินเดือนตั้งเยอะ แกกล้าทำเป็นจำไม่ได้รึไงว่าต้องทดแทนบุญคุณ!" "บุญคุณเหรอคะ?" ซูฮานเลิกคิ้วขึ้นข้างหนึ่ง ดวงตากวาดมองคนทั้งสามด้วยรอยยิ้มเยาะ "บุญคุณที่ขายฉันให้ตระกูลหวังเพื่อเอาเงินสินสอดสามสิบคะแนนข้าวสาร กับบุญคุณที่ฉันต้องทำงานหลังขดหลังแข็งตั้งแต่แปดขวบเพื่อหาเงินให้พี่ชายเล่นการพนันน่ะเหรอคะ?" คำพูดนั้นพุ่งตรงเข้าเป้ากลางใจ หลินเฉียงหน้าซีดเผือดก่อนจะเปลี่ยนเป็นสีแดงก่ำด้วยความโกรธ "นังตัวดี! แกพูดจาเหลวไหลอะไร! นั่นมันเรื่องในครอบครัว แกเป็นน้องสาว ต้องช่วยพี่ชายแต่งเมียสิฟะ! ตอนนี้ตระกูลลู่รวยแล้ว แกมีเงินซื้อเนื้อกินทุกวัน แบ่งมาให้ทางบ้านสักสองร้อยหยวน จะตายหรือไง!" "สองร้อยหยวน?" ซูฮานหัวسเราะออกมาเบาๆ เสียงหัวเราะที่ไร้ความขบขันทำเอาบรรยากาศรอบตัวลดฮวบลงทันที "พี่ชายคะ... เงินสองร้อยหยวนในยุคนี้ ซื้อแป้งสาลีได้กี่กระสอบ หรือคิดว่าเงินเดือนของพี่จ้านกั๋วได้มาจากการปล้นชาวบ้านมาหรือยังไงคะ ถึงได้กล้าอ้าปากขอหน้าตาเฉยขนาดนี้" "แก!" หลินไห่ที่เงียบมานานกระแทកเท้าลงกับพื้น หน้าตาบูดบึ้ง "แกมันลูกอกตัญญู! แข็งข้อกับพ่อแม่และพี่ชาย แกคิดว่าแต่งออกไปแล้วจะตัดขาดกันได้ง่ายๆ งั้นเหรอ? ข้าจะไปฟ้องหัวหน้าหมู่บ้าน ไปฟ้องผู้กองของผัวแก ให้รู้ว่าเมียทหารคนนี้มันไร้คุณธรรม ไม่มีความกตัญญู!" การขู่ด้วยอำนาจของสังคมยุคนี้ใช้ได้ผลกับผู้คนส่วนใหญ่ แต่ไม่ใช่กับซูฮาน หญิงสาวก้าวเข้าไปใกล้ผู้เป็นพ่อ ดวงตาสะท้อนภาพชายแก่เห็นแก่ตัวอย่างชัดเจน "เชิญเลยค่ะ พ่ออยากไปฟ้องใครเชิญตามสบายเลยค่ะ... แต่ก่อนจะไป อย่าลืมไปโรงพักด้วยนะคะ ไปแจ้งความว่าลูกชายสุดที่รักของพ่อไปติดการพนันจนเอาโฉนดที่ดินของบ้านไปจำนอง หรือจะให้ฉันช่วยจำ ความจำให้ว่าเมื่อปีกลาย ใครกันนะที่เกือบทำให้บ้านเราโดนข้อหากักตุนสินค้าเถื่อน" สีหน้าของหลินไห่และหลินเฉียงเปลี่ยนสีทันทีในพริบตา ความมั่นใจเมื่อครู่มลายหายไปสิ้น พวกเขาไม่คิดว่านังลูกสาวคนนี้จะกล้าขุดคุ้ยเรื่องสกปรกขึ้นมาพูดต่อหน้าคนอื่นๆ ที่เริ่มทยอยมามุงดูเหตุการณ์รอบๆ "แก... แกพูดบ้าอะไร!" หลินเฉียงละล่ำละลัก เสียงเริ่มสั่น "ฉันพูดความจริงค่ะ" ซูฮานหันไปมองหน้าชาวบ้านที่ยืนซุบซิบกันอยู่รอบๆ นางไม่ได้ลดเสียงลงแม้แต่น้อย เพื่อให้ทุกคนได้ยินชัดเจน "วันนี้ฉันขอพูดให้ชัดเจนตรงนี้เลยนะคะ... ตั้งแต่วันที่ฉันแต่งเข้าบ้านตระกูลลู่ด้วยสินสอดที่ฉันหามาเอง ขาดจากการเป็นคนรับใช้ของบ้านหลินแล้วค่ะ เงินทอง ข้าวของ หรือแม้แต่เศษเกลือสักเม็ดเดียวจากบ้านฉัน... อย่าหวังจะได้ไปแม้แต่แดงเดียว!" "นัง... นังลูกเนรคุณ!" นางจางกรีดร้องด้วยความเหลืออด เงื้อมือขึ้นหมายจะตบหน้าลูกสาวให้หายแค้น แต่ทว่า... มือคู่แกร่งของลู่จ้านกั๋วควับเข้าที่ข้อมือของนางจางไว้ได้อย่างแม่นยำ แรงบีบที่ไม่มากไม่น้อยแต่ทรงพลังทำให้นางจางร้องโอดครวญด้วยความเจ็บปวด นายทหารหนุ่มไม่ได้พูดอะไรสักคำ แค่ปรายตามองด้วยสายตาเย็นเยียบราวกับน้ำแข็งขั้วโลก ก็ทำเอาคนตระกูลหลินถอยหลังกรูดด้วยความหวาดกลัว "บ้านของผม ผมเป็นคนดูแล" ลู่จ้านกั๋วเอ่ยด้วยเสียงทุบต่ำ กังวานและทรงอำนาจ "ถ้าใครยังกล้ามาสร้างความวุ่นวายที่นี่อีก อย่าหาว่าผมไม่เกรงใจกฎหมายทหาร" ซูฮานมองภาพสามีที่ยืนบังลมบังฝนให้นางอย่างซาบซึ้งใจ นางก้าวออกมาข้างหน้าเล็กน้อย รอยยิ้มเย็นเยียบผุดขึ้นที่มุมปากอีกครั้ง "จำเอาไว้ให้ดีนะคะ... ถ้าพวกท่านยังไม่เลີิกมารบกวนชีวิตฉัน ฉันนี่แหละที่จะเป็นคนหอบหลักฐานบัญชีหนี้สินทั้งหมดไปยื่นให้ทางการตรวจสอบเอง ว่าครอบครัว 'คนดี' อย่างพวกท่าน แอบทำอะไรลับหลังรัฐบาลมาบ้าง" คำขู่ที่ไร้เสียงตะקโกน แต่น้ำเสียงจริงจังและแววตาที่ไม่มีความลังเลแม้แต่นิดเดียวนั้น ทำให้นางจาง หลินไห่ และหลินเฉียงหน้าซีดเผือดราวกับกระดาษ พวกเขาตระหนักได้ทันทีว่านังลูกสาวคนนี้ไม่ใช่คนเดิมที่ยอมให้รังแกอีกต่อไปแล้ว "แก... แกจำไว้เลยนะ!" หลินไห่ชี้หน้าลูกสาวด้วยความแค้นเคือง แต่ไม่กล้าพูดอะไรมากกว่านั้น ต้องรีบดึงตัวภรรยาและลูกชายที่กำลังสั่นเทาให้ถอยร่นออกไป ท่ามกลางเสียงหัวเราะเยาะและสายตาสสมน้ำหน้าของชาวบ้านละแวกนั้น เมื่อร่างของคนทั้งสามลับตาไป ซูฮานก็ผ่อนลมหายใจยาวออกมา นางหันกลับมาส่งยิ้มบางๆ ให้สามี "เข้าไปกินข้าวกันเถอะค่ะ อาหารกำลังร้อนๆ พอดี" ลู่จ้านกั๋วมองภรรยาด้วยแววตาที่ลึกซึ้งขึ้น เขายกมือขึ้นปัดเศษฝุ่นที่ไหล่ของนางเบาๆ อย่างทะนุถนอม "เธอเก่งมาก" ซูฮานหัวเราะเบาๆ ในลำคอ กำลังจะหมุนตัวเดินเข้าบ้าน ทันใดนั้น สายตาก็เหลือบไปเห็นเงาร่างคุ้นเคยร่างหนึ่งยืนหลบมุมอยู่หลังต้นไม้ใหญ่ริมถนน ห่างจากรั้วบ้านไปไม่ไกล นั่นคือ *หลินเม่ย* น้องสาวต่างแม่ของร่างเดิม ผู้หญิงที่มักจะตีสองหน้าใส่ซูฮานมาโดยตลอด และในมือของหลินเม่ย... กำลังถือจดหมายซองสีน้ำตาลปริศนา ที่จ่าหน้าซองด้วยตราประทับจากหน่วยงานราชการในเมืองหลวง! หัวใจของซูฮานกระตุกวูบ ลางสังหรณ์บางอย่างบอกนางว่า เรื่องวุ่นวายในวันนี้เป็นเพียงแค่ฉากเรียกน้ำย่อยเท่านั้น... มรสุมลูกใหญ่ที่แท้จริงกำลังจะซัดเข้าใส่ประตูบ้านตระกูลลู่แล้ว --- ขอบคุณรี้ดเดอร์ทุกท่านที่ติดตามและเป็นกำลังใจให้ซูฮานเสมอนะคะ มาลุ้นกันต่อในตอนหน้าว่าจดหมายจากเมืองหลวงฉบับนั้นซ่อนความลับอะไรไว้ค่ะ!