ก้าวแรกสู่ความมั่งคั่ง

คราบน้ำมันสีดำบนเตาถ่านเก่าๆ สะท้อนเงาใบหน้าของหลินซูฮานในยามที่นางกำลังใช้ผ้าหยาบเช็ดคราบเขม่าครั้งสุดท้าย กลิ่นหอมฉุนของพริกเสฉวนและเครื่องเทศที่อบอวลมาตลอดสามชั่วโมงเพิ่งจะจางลงไปบ้าง แต่ในความรู้สึกของนาง กลิ่นอายแห่งชัยชนะครั้งแรกบนแผ่นดินเมืองมณฑลทางเหนือแห่งนี้เพิ่งจะเริ่มต้นขึ้นเท่านั้น ตึกแถวชั้นเดียวขนาดกว้างไม่ถึงสี่เมตร ลึกราวแปดเมตรแห่งนี้ คือ "อาณาจักร" แรกที่นางแลกมาด้วยหยาดเหงื่อและเงินเก็บก้อนสุดท้ายจากการตุ๋นเนื้อตุ๋นยาจีนขายส่งตลาดมืด แม้สภาพผนังปูนฉาบจะกะเทาะร่อนจนเห็นอิฐสีแดงด้านใน และหน้าต่างไม้บานเกล็ดจะโยกเยกทุกครั้งที่มีลมพัดผ่าน แต่สำหรับหลินซูฮาน มันคือจุดเริ่มต้นของการประกาศอิสรภาพจากตระกูลหลี่ผู้สร้างความชอกช้ำระกำใจ และเป็นก้าวแรกสู่ความมั่งคั่งในยุคปฏิรูปเศรษฐกิจที่กำลังผันผวนนี้ "ถ้าเธอเหนื่อยนัก ฉันช่วยยกถังน้ำนี่เอง" เสียงทุ้มต่ำแต่นุ่มนวลดังขึ้นจากด้านหลัง ลู่จ้านกั๋วในชุดเสื้อแจ็คเก็ตสีเขียวทหารเซอร์ๆ เดินเข้ามาพร้อมถังน้ำสะอาด เขาเพิ่งกลับจากการช่วยซ่อมแซมประตูหลังร้านที่ฝิดเคือง ใบหน้าคมคายมีคราบฝุ่นปูนเปื้อนเล็กน้อย แต่ดวงตาคมกริบคู่นั้นทอดมองภรรยาด้วยความอ่อนโยนล้ำลึกที่สงวนไว้ให้เพียงนางผู้เดียว หลินซูฮานวางผ้าเช็ดมือลงบนโต๊ะไม้เนื้อแข็งที่นางขัดจนขึ้นเงา นางหันไปสบตาชายหนุ่ม พลางคลี่ยิ้มบางๆ ที่มุมปาก "ฉันไม่ได้เหนื่อยค่ะพี่จ้านกั๋ว แค่กำลังคิดว่า... พรุ่งนี้เช้าที่เราจะเปิดร้านขาย 'บะหมี่เนื้อตุ๋นสูตรลับซูเปอร์มาร์เก็ต' ชามแรก ลูกค้ากลุ่มแรกของเราจะเป็นใครกันนะ" นางเดินเข้าไปใกล้ ชายหนุ่มร่างสูงใหญ่โดยสัญชาตญาณยื่นมือหนาขึ้นมาปัดเศษฝุ่นที่ข้างแก้มของนางอย่างเบามือ สัมผัสหยาบกร้านจากงานหนักไม่ได้ทำให้นางรู้สึกระคายเคือง กลับอบอุ่นหัวใจอย่างประหลาด "ไม่ว่าใครก็ตามที่ได้กินฝีมือเธอ ย่อมต้องกลับมาอีกแน่นอน" ลู่จ้านกั๋วกล่าวเสียงเรียบ แต่หนักแน่นราวกับคำสัญญาจากทหารหาญ "เธอเก่งที่สุดแล้ว ซูฮาน" ซูฮานหัวเราะเบาๆ ในลำคอ ดวงตากลมโตเป็นประกายระยับด้วยความมั่นใจ นางหมุนตัวเดินไปยังมุมห้องที่ถูกกั้นด้วยฉากไม้เก่าๆ ทว่าสะอาดสะอ้าน ด้านหลังฉากนั้นคือความลับที่ไม่มีใครล่วงรู้ นางแตะปลายนิ้วลงบนกำแพงปูนเย็นเยียบ พร้อมกับส่งจิตอธิษฐานเบาๆ ไปยังมิติ "ซูเปอร์มาร์เก็ตอัจฉริยะ" ทันใดนั้น เงาจางๆ ของชั้นวางสินค้าปลอดภาษี เครื่องปรุงรสพรีเมียมจากโลกอนาคต และเนื้อวัวเกรดAที่ถูกแช่แข็งไว้อย่างดีก็ปรากฏขึ้นในห้วงความคิด นางหยิบพริกไทยดำบดละเอียดเกรดพรีเมียมและน้ำส้มสายชูหมักหมื่นปีออกมาเล็กน้อย เพื่อใช้หมักเนื้อสำหรับเตรียมขายในวันพรุ่งนี้ นี่คือทุนรอนอันไร้ขีดจำกัดที่สวรรค์เมตตาประทานให้ ในยุคที่ผู้คนเริ่มหันมาสนใจปากท้องและความรื่นรมย์หลังผ่านพ้นความตึงเครียดทางการเมือง ร้านอาหารเล็กๆ ที่ใส่ใจทั้งรสชาติและความสะอาด ย่อมเป็นหลุมหลบภัยอันอบอุ่นของผู้คนในเมืองอุตสาหกรรมแห่งนี้ "พี่จ้านกั๋ว พรุ่งนี้เราจะทำบะหมี่แค่สามสิบชามพอก่อนนะคะ ช่วงเปิดร้านใหม่เราต้องเน้นคุณภาพให้คนจดจำ อย่าเพิ่งรีบเร่งทำปริมาณ" นางเอ่ยขึ้นขณะจัดเตรียมตะเกียบไม้ไผ่ที่ขัดจนขาวสะอาดเข้าที่ "ตามใจเธอทุกอย่าง" ลู่จ้านกั๋วนั่งลงบนเก้าอี้ไม้ตัวเตี้ย ดวงตาคมกราบกรานมองตามร่างระหงที่กำลังงอกับงานตรงหน้าอย่างไม่วางตา "ว่าแต่... ป้าสะใภ้ใหญ่จากหมู่บ้านตระกูลหลี่ส่งจดหมายมาหาฉันเมื่อวาน" มือที่กำลังเรียงชามกระเบื้องชะงักกึก รอยยิ้มบนใบหน้าของหลินซูฮานจางหายไปทันที บรรยากาศภายในร้านที่เคยอบอุ่นพลันเยียบเย็นลงชั่วขณะ นางหันกลับมามองสามีด้วยแววตานิ่งสนิท "พวกเขานึกครึ้มอะไร ถึงส่งจดหมายมาหาทหารปลดประจำการอย่างคุณล่ะคะ หรือว่าเงินห้าสิบหยวนที่ฉันเคยสะบัดหน้าทิ้งไว้ยังไม่พอให้พวกเขาล้างผลาญ?" "ไม่ใช่เรื่องเงิน" ลู่จ้านกั๋วยันกายลุกขึ้น สีหน้าของเขาเคร่งขรึมลงถนัดตา รังสีความน่าเกรงขามแบบนายทหารสนามแผ่ออกมาจนอากาศรอบตัวคล้ายจะหนักอึ้ง "พวกเขารู้แล้วว่าเรามาเปิดร้านในเมือง และจดหมายฉบับนั้นบอกว่า... แม่แท้ๆ ของเธอที่หายสาบสูญไปเมื่อสิบกว่าปีก่อน อาจจะกำลังเดินทางมาตามหาเธอที่เมืองนี้" ดวงตาของหลินซูฮานเบิกกว้างขึ้นเล็กน้อย ความทรงจำในร่างเดิมที่หลับใหลถูกกระชากให้ตื่นขึ้นทันที แม่ผู้ให้กำเนิดที่ทิ้งนางไว้กับตระกูลหลี่ใจร้ายตั้งแต่ยังเด็กน่ะหรือ? ทำไมถึงเพิ่งโผล่มาในวันที่นางกำลังจะก้าวไปข้างหน้า? ก่อนที่ซูฮานจะได้เอ่ยปากซักถามสิ่งใด เสียงเคาะประตูกระจกหน้าร้านก็ดังขึ้น "ก๊อก ก๊อก ก๊อก" เป็นจังหวะที่หนักแน่นและเยือกเย็น ท่ามกลางความมืดมิดของค่ำคืนที่ร้านรวงอื่นๆ ปิดทำการไปหมดแล้ว ทั้งคู่หันไปมองหน้ากันทันที ลู่จ้านกั๋วก้าวเท้าเข้ามาบังร่างของภรรยาไว้ครึ่งหนึ่งโดยสัญชาตญาณ มือหนาเอื้อมไปจับท่อนเหล็กยาวที่วางพิงผนังไว้สำหรับป้องกันตัวอย่างเงียบเชียบ ประตูกระจกบานเก่าค่อยๆ ถูกผลักเปิดออกอย่างช้าๆ เผยให้เห็นเงาร่างของสตรีสูงวัยในชุดโค้ทกันหนาวสีเทาเข้มหลุดลุ่ย สวมหมวกไหมพรมบังใบหน้าเกือบมิด หล่อนก้าวเข้ามาในแสงไฟสลัวจากตะเกียงภายในร้าน ก่อนจะเงยหน้าขึ้นเผยให้เห็นดวงตาคู่คมที่ถอดแบบมาจากหลินซูฮานราวกับพิมพ์เดียวกัน พร้อมกับรอยยิ้มแปลกประหลาดที่ทำให้สันหลังวาบหวิว "ซูฮานลูกแม่... แม่กลับมาหาเจ้าแล้ว" สตรีแปลกหน้าเอ่ยเสียงสั่นพร่า ทว่าแววตากลับซ่อนความลับดำมืดบางอย่างที่แม้แต่ซูเปอร์มาร์เก็ตมิติก็ยังไม่อาจสแกนได้ทัน! --- ขอบคุณรี้ดเดอร์ทุกท่านที่ร่วมเดินทางและเติบโตไปพร้อมกับความสู้ชีวิตของซูฮานนะคะ หวังว่าจะชื่นชอบก้าวแรกอันระทึกใจนี้ค่ะ! — หลินฮวายุคปฏิรูป