เดินทางเข้าสู่ตัวอำเภอ

"ปล่อยมือเถอะค่ะ สตรีผู้สูงศักดิ์... เอ้อ ไม่สิ ป้าคะ ท่านจำคนผิดแล้วกระมัง" ซูฮานถอยหลังกรูดจนแผ่นหลังชนเข้ากับอกแกร่งของลู่จ้านกั๋ว กลิ่นอายบุรุษหนุ่มเจือกลิ่นฝุ่นดินและเหงื่อจางๆ ช่วยดึงสติของนางให้กลับมาสู่ความเป็นจริงในยุคเจ็ดศูนย์อันแห้งแล้งแห่งนี้ได้ทันท่วงที ดวงตาคู่คมกวาดมองสตรีแปลกหน้าเบื้องหน้าอย่างระแวดระวัง แม้ระบบซูเปอร์มาร์เก็ตในหัวจะขึ้นสัญญาณเตือนภัยสีเหลืองกระพริบถี่ๆ แต่กลับไร้ข้อมูลชีวมิติใดๆ บ่งบอกถึงตัวตนของอีกฝ่ายราวกับนางไม่มีตัวตนอยู่บนโลกใบนี้—นี่คือสิ่งที่น่ากลัวที่สุด สตรีวัยกลางคนในชุดเสื้อผ้าฝ้ายเก่าคร่ำคร่าแต่เนื้อดี ผืนผ้าปะชุนอย่างประณีตผิดวิสัยชาวบ้านร้านตลาดทั่วไป ชะงักค้างกลางอากาศ มือที่สั่นเทานั้นลดลงช้าๆ นัยน์ตาฝ้าฟางคู่นั้นมิได้ฉายแววคนวิกลจ的表现 ทว่ากลับเต็มไปด้วยหยาดน้ำตาที่เอ่อล้นทะลักและรอยยิ้มบิดเบี้ยวที่ชวนให้สันหลังวาบหวิว "ผิดหรือ... ข้าจะจำลูกในไส้ของตัวเองได้อย่างไรกันเล่า ซูฮาน..." น้ำเสียงนั้นแหบพร่าราวกับถูกทรายขัด สีหน้าของนางเปลี่ยนฉับพลันจากความโศกเศร้าเป็นรอยยิ้มลึกล้ำชวนขนหัวลุก "เจ้ายังมีปานแดงรูปกลีบเหมันต์อยู่ที่ต้นขาซ้ายใช่หรือไม่ล่ะ?" *ฉับพลัน!* อากาศรอบตัวราวกับถูกแช่แข็ง ลู่จ้านกั๋วขยับกายก้าวขึ้นมาบังร่างบางของภรรยาไว้ครึ่งหนึ่ง สัญชาตญาณดิบของอดีตนายทหารปะทุขึ้น ร่างสูงใหญ่แผ่รังสีคุกคามอันดุดันใส่ผู้มาเยือนทันที มือหนากำหมัดแน่นพร้อมปะทะหากอีกฝ่ายมีท่าทีคุกคาม "ท่านเป็นใคร และรู้เรื่องนี้ได้อย่างไร?" เสียงทุ้มต่ำของลู่จ้านกั๋วเย็นเยียบดั่งน้ำค้างแข็งในเหมันตฤดู สายตาคมกริบราวเหยี่ยวจ้องทะลวงร่างของสตรีผู้นั้น ซูฮานขมวดคิ้วแน่น หัวใจเต้นระรัว ปานแดงรูปกลีบเหมันต์ที่ต้นขาซ้าย? เรื่องนี้แม้แต่เจ้าของร่างเดิมในความทรงจำก็แทบไม่เคยใส่ใจ หรือนี่จะเป็นความลับจากชาติกำเนิดที่ถูกปิดตายไว้? ทว่ายังไม่ทันที่นางจะได้ซักไซ้ไล่เลียง สตรีปริศนากลับหัวเราะเบาๆ ในลำคอ น้ำเสียงแห้งแห้งนั้นบาดลึกโสตประสาท "ฮี่ๆ... ยุคสมัยนี้ช่างเน่าเฟะเสียจริง ลูกสาวต้องมาตกระกำลำบากในชนบททุรกันดาร ส่วนคนชั่วกลับเสวยสุขอยู่บนกองเงินกองทอง... ซูฮาน จำคำของแม่ไว้ วันที่เจ้าเหยียบย่างเข้าสู่ตัวอำเภอ จงระวัง 'เงา' ที่สวมชุดนายอำเภอให้ดี!" สิ้นคำ สตรีผู้นั้นก็สะบัดชายเสื้อหมุนตัวเดินหายลับไปในฝูงชนที่เริ่มหนาแน่นขึ้นหน้าสถานีรถโดยสารราวกับภูตผี ทิ้งให้ซูฮานและลู่จ้านกั๋วยืนเคว้งคว้างท่ามกลางกลิ่นควันรถบรรทุกและเสียงจอแจของชาวบ้าน "ซูฮาน..." ลู่จ้านกั๋วก้มลงมองภรรยา สัมผัสได้ถึงความเย็นเฉียบที่ปลายนิ้วของนาง "นางพูดเพ้อเจ้ออะไร อย่าไปเก็บมาใส่ใจเลย ปลอดภัยไว้ก่อน เดี๋ยวเราต้องรีบขึ้นรถบรรทุกเข้าตัวอำเภอแล้ว" ซูฮานสูดลมหายใจเข้าลึกๆ กดความรู้สึกหวาดหวั่นแปลกประหลาดลงไปในก้นบึ้งจิตใจ นางพยักหน้ารับช้าๆ "ค่ะ ฉันไม่เป็นไร... ไปกันเถอะค่ะ แผนการหาทำเลค้าขายของเราวันนี้สำคัญที่สุด" การเดินทางด้วยรถบรรทุกอีแต๋นข้ามอำเภอในยุคเจ็ดศูนย์ช่างเป็นการทรมานร่างกายอย่างแท้จริง แรงกระแทกจากถนนลูกรังสะเทือนไปถึงตับไตไส้พุง ซูฮานนั่งเบียดเสียดอยู่บนกระบะหลังโดยมีลู่จ้านกั๋วคอยใช้ร่างกำยำบังลมหนาวและแรงเหวี่ยงให้ตลอดทาง ทว่าสมองของเชฟสาวยังคงขบคิดถึงคำเตือนของสตรีแปลกหน้าไม่หยุด *เงาที่สวมชุดนายอำเภอ?* หมายความว่าอย่างไรกัน? หรือในตัวอำเภอที่จะไปสำรวจวันนี้ จะมีกับดักรอพวกนางอยู่แล้ว? ใช้เวลาเกือบสองชั่วโมงเต็ม ในที่สุดรถบรรทุกก็จอดสนิทหน้าตลาดสดประจำอำเภอหนานเฉิง กลิ่นอายความเจริญแบบกึ่งเมืองกึ่งชนบทลอยเข้าปะทะจมูก เสียงพ่อค้าแม่ขายตะโกนเร่ขายของ เสียงกระทะเหล็กกระทบตะหลิว และกลิ่นหอมของแป้งทอดน้ำมันหมูโชยเตะจมูก ท้องของซูฮานส่งเสียงร้องประท้วงเบาๆ ทว่านางระงับความหิวไว้ก่อน ดวงตากวาดสำรวจสภาพแวดล้อมอย่างรวดเร็ว "จ้านกั๋วคะ ตรงหัวมุมถนนนั้น... ผู้คนพลุกพล่านดีจังค่ะ เหมาะแก่การตั้งแผงลอยขายของกินเล่น" ซูฮานกระตุกชายเสื้อสามี พลางพยักเพยิดไปยังจุดที่มีโรงงานทอผ้าตั้งอยู่ไม่ไกล มีคนงานหญิงสาวเดินเข้าออกผลัดเปลี่ยนกะกันเป็นสาย ลู่จ้านกั๋วมองตามสายตาภรรยา ก่อนจะขมวดคิ้วเล็กน้อย "ตรงนั้นใกล้กับสหกรณ์จัดหาและจำหน่ายสินค้า (供销社) ของรัฐ เกรงว่า... เจ้าหน้าที่ตรวจตลาดจะมาเพ่งเล็งเอาได้ง่ายๆ" "ไม่ต้องกลัวค่ะ เรื่องหลบเลี่ยงสายตาพวกเขาน่ะ ฉันถนัดนัก..." ซูฮานยิ้มมุมปากอย่างมั่นใจ ดวงตาเป็นประกายระยิบระยับด้วยสัญชาตญาณนักธุรกิจสาว "เราไม่ได้จะไปแย่งลูกค้าของสหกรณ์รัฐหค่ะ แต่เราจะขายของที่พวกเขาไม่มีต่างหาก!" ระหว่างที่ทั้งสองกำลังเดินสำรวจทำเลและจดบันทึกราคาวัตถุดิบในตลาด สายตาคมของลู่จ้านกั๋วก็เหลือบไปเห็นความผิดปกติบางอย่างเข้า บรรยากาศรอบตัวของอดีตนายทหารพลเปลี่ยนเป็นตื่นตัวทันที "ซูฮาน... หลบมาข้างหลังฉัน" ลู่จ้านกั๋วดึงร่างบางให้เข้ามาหลบหลังแผงขายผ้าใบขาดๆ ของแม่ค้าขายผักอย่างรวดเร็ว ซูฮานชะงัก ชะโงกหน้ามองผ่านหัวไหล่หนาออกไป เบื้องหน้าคือกลุ่มชายฉกรรจ์สวมปลอกแขนแดงสี่สามคน กำลังเดินตรวจค้นแผงลอยของชาวบ้านอย่างป่าเถื่อน เตะข้าวของกระจัดกระจายและรีดไถเงินค่าคุ้มครองอย่างหน้าไม่อาย หัวหน้ากลุ่มนั้นเป็นชายร่างท้วม สวมหมวกจีนคณะคอมมิวนิสต์เอียงกระเท่เร่ หน้าตาเจ้าเล่ห์เพทุบาย และที่สำคัญ... บนปกเสื้อของมันติดเข็มกลัดรูปดาวทองที่บ่งบอกถึงตำแหน่งยศระดับสูงในสำนักงานบริหารอำเภอ *เปรี้ยง!* เสียงตบโต๊ะดังสนั่น พร้อมกับเสียงตะโกนกร้าวของชายร่างท้วม "บัง 5! แกกล้าดียังไงเอาไข่ไก่มาลักลอบขายในตลาดมืดโดยไม่ผ่านโควตาของรัฐ! ยึด! ยึดให้หมด แถมปรับสามเท่าฐานฝ่าฝืนนโยบายปฏิวัติวัฒนธรรม!" ชาวบ้านชราทรุดตัวลงคุกเข่าร้องไห้โฮด้วยความคับแค้นใจ ทว่าไม่มีใครกล้าปริปากช่วยเหลือแม้แต่คนเดียว เพราะอำนาจของคนกลุ่มนี้คือสิทธิ์ขาดเป็นตายในตัวอำเภอแห่งนี้ ซูฮานมองภาพนั้น กำหมัดแน่นจนเล็บจิกเข้า ภายในซูเปอร์มาร์เก็ตมิติ ระบบสั่นเตือนเบาๆ พร้อมกับหน้าจอโฮโลแกรมสีแดงฉานที่เด้งขึ้นมาตรงหน้า: *[แจ้งเตือนฉุกเฉิน: ตรวจพบเจ้าหน้าที่ทุจริตใช้อำนาจหน้าที่ในทางมิชอบ ความเสี่ยงในการเปิดร้านค้าของคุณเพิ่มขึ้น 85%]* *[ภารกิจลับเฉพาะกิจปลดล็อก: ปกป้องเหยื่อจากการรีดไถ และสั่งสอนไอ้สารเลวผู้นี้ให้สำนึกรับผิดชอบ! (รางวัล: สูตรลับแป้งทอดกรอบสูตรฮ่องกง + สิทธิ์สุ่มสินค้าเกรด A ฟรี 1 ครั้ง)]* ดวงตาคู่สวยของซูฮานวาวโรจน์ขึ้นวับ นางหันไปสบตากับลู่จ้านกั๋วที่ยืนสงบนิ่งอยู่ข้างกาย ทั้งคู่ไม่ต้องเอ่ยคำใดต่อกัน แค่เพียงสายตาประสานกันก็รู้ใจ สามีผู้เงียบขรึมพยักหน้าช้าๆ พร้อมขยับข้อมือเตรียมพร้อมใช้งานกำลังภายในทหารป่าที่ฝึกฝนมาอย่างโชกโชน ทว่า ก่อนที่ลู่จ้านกั๋วจะได้ก้าวออกไป ชายร่างท้วมคนนั้นก็หันขวับมาทางซอกมุมที่พวกนางยืนอยู่พอดี สายตาหื่นกระหายและเจ้าเล่ห์กวาดมองสำรวจซูฮานตั้งแต่หัวจรดเท้า รอยยิ้มหยันน่าขยะแขยงผุดขึ้นที่มุมปาก "เฮ้ย! สองคนนั้นน่ะ มายืนลับๆ ล่อๆ ทำลับๆ ล่อๆ อะไรตรงนั้นวะ? หรือว่า... พวกแกก็เป็นพวกค้าขายผิดกฎหมายหลบเลี่ยงภาษีเหมือนกัน!" ชายร่างท้วมชี้หน้าตะคอกเสียงดังลั่น พร้อมกวือกมือเรียกสมุนเข้ามาล้อมกรอบพวกนางทันที ซูฮานไม่เพียงแต่ไม่กลัว นางกลับก้าวออกมาข้างหน้าหนึ่งก้าวเชิดหน้าขึ้นอย่างทระนง รอยยิ้มเยาะหยันบางเบาปรากฏบนเรียวปากอิ่ม "เจ้าหน้าที่คะ ก่อนจะกล่าวหาใคร ช่วยเช็คดูให้ดีเสียก่อนว่า... เสื้อผ้าที่พวกคุณสวมอยู่ กับเงินเดือนที่รัฐจ่ายให้ มันมาจากหยาดเหงื่อของใครกันแน่?" คำพูดท้าทายนั้นทำให้บรรยากาศรอบตลาดเงียบกริบลงทันที ทุกสายตาดั่งต้องมนต์สะกดพากันจดจ้องมาที่สตรีร่างบางผู้กล้าหาญคนนี้ ชายร่างท้วมหน้าดำคร่ำเครียดด้วยความโกรธเกรี้ยว มันตวาดลั่น "นังสารเลว กล้าดีนักนะ! จับตัวมันไปสอบสวนที่สำนักงานเดี๋ยวนี้—!" แต่ทว่า... ยังไม่ทันที่มือสกปรกของสมุนจะเอื้อมมาแตะชายเสื้อของซูฮาน ลู่จ้านกั๋วก็เคลื่อนไหวราวดั่งสายฟ้าแลบ! -------------------------------------------------------------- ขอบพระคุณนักอ่านทุกท่านที่ร่วมเดินทางสู้ชีวิตและส่งกำลังใจให้ซูฮานกับพี่จ้านกั๋วมาจนถึงตอนนี้ เจอกันใหม่ตอนหน้านะคะ!